Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα
…γλυκύτερη εἶναι ἡ μάνα

…γλυκύτερη εἶναι ἡ μάνα

Ἀπ’ οὖλα τά λαλούμενα  καλοχτυπᾶ ἡ καμπάνα

Κι ἀπ’ οὖλα τά γλυκύτερα, γλυκύτερ’ εἶν’ ἡ μάνα

(δημοτικό)

Γιά τήν γιορτή τς μάνας...

Στν ρχ τν πομνημονευμάτων του, στρατηγς Μακρυγιάννης, διηγεται τ πς σώθηκε διος κα φαμελιά του π τος Τούρκους το λήπασα. «Γκιζεροσαν δεκαοχτ μέρες ες τ δάση κι τρωγαν γριοβέλανα κα γ βύζαινα», γράφει. Θέλησαν ν περάσουν να γεφύρι πο τ «φύλαγαν ο Τορκοι» κα γι ν μν κλάψει νεογέννητος Μακρυγιάννης κα «χαθονε λοι», τν φησαν στ δάσος. «Τότε μετανογάει μητέρα μου κα τος λέει: « μαρτία το βρέφους θ μς χάση», τος επε «περντε σες κα σύρτε ες τ τάδε μέρος κα σταθτε… τ παίρνω κι ν χω τύχη κα δν κλάψη, διαβαίνουμε». Νίκησε τ νίκητο μητρικ νστικτο. Καί, γράφει πολύπαθος γωνιστής, « μητέρα μου κα Θες μς σωσε» (κδ. «Ζαχαρόπουλος», σελ. 178).

ραιότατα σύντακτη τελευταία φράση το ρωα ξηγε τι, τς πρτες καταβολς τς στερέμνιας πίστης κα θεοσεβείας του τς φείλει στν μάνα του λλ κα ρμηνεύει περίτεχνα τ πς διασώθηκε τ Γένος μας, σ τοτο τ λίκτυπο, γαλάζιο κρωτήρι τς Μεσογείου, στ διάβα τν αώνων. Ο μάνες κα Χριστς «μς σωσε». Γιατί «π τ γ βγαίνει νερ κι π’ τν λι τ λάδι,/ κι π τ μάνα τν καλ βγαίνει τ παλληκάρι», πιστοποιε κα φθαστος κα φθιτος δημοτικός μας στίχος. Σ κανενς λλου λαο τν δημοτικ ποίηση δν χει Μάνα τν ξαιρετικ θέση πο τς δίνει τ λληνικ δημοτικ τραγούδι. Καί, ς τ προσέξουμε ατό, τ δημοτικό μας τραγούδι βλέπει τν γυναίκα κυρίως σν μάνα, ν τ τραγούδια τς Δύσης τν βλέπουν κυρίως σν ρωμένη. ταν ρωτήθηκε κάποιος σοφς π ναν γονέα σ ποι π τ δύο παιδιά του, να γόρι κι να κορίτσι, πρέπει ν δώσει διαίτερη βαρύτητα στν νατροφή του, κενος βίαστα πάντησε: στν κόρη σου. Γιατί μεγαλώνοντας σωστ τν γιό σου, νατρέφεις ναν σωστ πολίτη, νατρέφοντας μως σωστ τν κόρη σου, νατρέφεις σωστ μία λόκληρη γενιά. σκέψη ατ εναι βαθυστόχαστη. Τν ψυχικ κα πνευματική του ρματωσι δν τς προσπορίζει ποθησαύριση τν ξερν, πολλς φορές, γνώσεων τς σχολικς παιδείας, λλ φοδιασμς τς παιδικς ψυχς μ λα κενα τ βαθι νθρώπινα στοιχεα τ ποα χει δημιουργήσει μακραίωνη παράδοση τς ζως το λαο κα πο μεταβιβάζονται π γενι σ γενι μ τν προφορικ λόγο τς μάνας,το πρώτου κα σύγκριτου δασκάλου το παιδιο.Γιατί παιδεία θ επε γλώσσα. Κα λληνικ γλώσσα εναι πρτα δουλει τς Μάνας. Ο μαστοί της εναι τρες: ο δύο γι τ γάλα κα τρίτος τ στόμα της, λαλιά της, γνήσια κα δολη πηγ τς γλώσσας. γράμματη, μόρφωτη, πς ,τι θέλεις. Εναι μως κεφαλάρι στείρευτο βαθύτατης κα φυσικς σοφίας. Στς λέξεις πο πέφτουν π τ χείλη της, μ τν συχία κα τν μορφι το σταλαχτίτη, στ τρυφερ ατ το παιδιο, γενες γενεν χουν κλείσει νόηση κα ασθημα, πείρα κα στορία – λη τν οσία τς ζως τους. τσι δίνει στ νήπιο, πο τ κρατ στν γκαλιά της μάνα, μαζ μ τ γάλα κα τν πρώτη παιδεία, διαβάζουμε σ περισπούδαστο κείμενο το Σπ. Μελ τ 1950 (περιοδικ λληνικ Δημιουργία, τεχος 48).

σως σήμερα «τ γάλα» ατ τς λληνίδας μάνας ν ξίνισε, γιατί κα δια δν ξεδιψ π τν δολη πηγ τς Παράδοσής μας, λλ τρέφεται μ τ κάθαρτα νερ τς ξενομανίας. π τότε πο «κσυγχρονίστηκε» κα βάλθηκε ν γίνει Ερωπαία περιφρονώντας πρωτοτόκια τιμημένα, τρίτος μαστς τς μάνας, τς Ρωμις, στέρεψε! Γι’ ατ τ παιδιά μας πεινον κα διψον κα κραυγάζουν πελπισμένα «νθρωπον οκ χω». Μι σύντομη περιδιάβαση στν Παράδοση το Γένους μας θ μς καταδείξει, γιατί μάνα ταν τροφός, τ λιθάρι τ ριζιμιό του λαο μας.

Στν περίφημη πραγματεία το Πλουτάρχου Λακαινν ποφθέγματα (κδ. «Κάκτος», σελ. 232), διαβάζουμε μεταξ λλων σπουδαίων πεισοδίων: «λλη Λάκαινα πρς τν υἱὸν λέγοντα μικρν χειν τ ξίφος, επε: βμα πρόσθες». Μι Σπαρτιάτισσα πο γυις της λεγε τι χει μικρ ξίφος, επε: κάνε λλο να βμα μπροστά». Μεγαλειώδης φράση «πρόσθες βμα», τσι φτασε Σπάρτη στν δόξα τν Θερμοπυλν!!                 

 Τί ν πομε γι τς γιες μητέρες τν Τριν εραρχν, τν μμέλεια, τν Νόννα κα τν νθοσα, ο ποες νάγκασαν τν περίφημο ρητοροδιδάσκαλο Λιβάνιο ν’ ναφωνήσει: «Βαβαί, οαι παρ Χριστιανος γυνακές εσιν»!! Γι ν θυμηθομε κα τν είχλωρο λόγο το σύγχρονου γίου Παϊσίου το γιορείτη: « ελάβεια τς μητέρας χει μεγάλη σημασία. ν μητέρα χη ταπείνωση, φόβο Θεο, τ πράγματα μέσα στ σπίτι πνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες πο λάμπει τ πρόσωπό τους, ἂν καὶ δὲν ἔχουν ἀπὸ πουθενὰ βοήθεια. Ἀπὸ τὰ παιδιὰ καταλαβαίνω σὲ τί κατάσταση βρίσκονται οἱ μητέρες». (Λόγοι Δ´, Οἰκογενειακὴ ζωή, σελ. 90).

ναρωτιονται κάποιοι πς πέζησε 1000 χρόνια ατοκρατορία τς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, τ λεγόμενο Βυζάντιο. Ο μάνες, ο φανες σημαες το Γένους, κρύβονται π πίσω! νδεικτικ τ γεγεονς τι εννιά ατοκράτειρες κα μάνες γίασαν!  γία λένη σαπόστολους, γία Πουλχερία, σύζυγος το πίσης γίου ατοκράτορα Μαρκιανο. Θεοφανώ, σύζυγος το Λέοντος ϛ´ το Σοφο, γία Θεοδώρα ναστηλώσασα τς εκόνες. γία Ερήνη, θαυματουργός, σύζυγος το Μανουλ Κομνηνο κα μητέρα το ωάννη, πο λας τν ποκαλοσε Καλοϊωάννη, γι τς γαθοεργίες κα τν φιλανθρωπία του, μ τ ποία τν κόσμησε μητέρα του. γία πομονή, μάνα το Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, πολύπαις κα καλλίπαις, πολύτεκνη μάνα ατοκρατόρων. Κα σήμερα πολύτεκνη μάνα εναι τ θεμέλιο το θνους! Δίπλα στ μνημεο το γνώστου Στρατιώτη, πρέπει ν στήσουμε κα τ μνημεο τς γνωστης λληνίδας πολύτεκνης μάνας, λεγε λογοτέχνης Γ. Θεοτοκς.             

  Στ βιβλίο το Κ. Σιμόπουλου Ξένοι περιηγητς στν λλάδα (τ. Δ´, σελ. 287), διαβάζουμε τ πεισόδιο πο διασώζει νας Γάλλος περιηγητς νόματι Davesle: Μλος 1η Φεβρουαρίου 1828. Τν ρα, πο ξεκουραζόμασταν π’ τ νέβασμά μας στ Κάστρο τς Μήλου, εδαμε ν πλησιάζει πρς τ μέρος μας μία γυναίκα, πο κρατοσε στό να χέρι να σταμν κα στ’ λλο να κοριτσάκι, ν να λλο κοριτσάκι τρεχε γύρω της. Στν μο της κρατοσε κάτι, πο ταν μς πλησίασε, εδαμε, τι ταν να τρίτο παιδί, καλ φασκιωμένο. Τς ζήτησα ν μο δώσει λίγο νερό. Σήκωσε τ σταμνί της κα μο γνέψε ν πι. ν τ μεταξ σύντροφός μου, πο μιλοσε ριστα τ νέα λληνικά, εχε ρχίσει ν παίζει μ τ μεγαλύτερο π’ τ κοριτσάκια. τσι ναπτύχθηκε μεταξύ μας μία οκειότητα […] Τ ρώτησα γι τ ζωή τους. Μο επε τι ντρας της ταν λλοτε επορος γεωργός, εχαν σπίτι καλό, να μεγάλο χωράφι κι να περιβόλι κα κατόρθωνε ν ζον πολ καλά. στόσο δ δίστασε ν τ γκαταλείψει λα κα ν τρέξει κοντ στος συμπατριτες του, μόλις ρχισε πόλεμος τς νεξαρτησίας. Ο Τορκοι γι ντίποινα, ταν πέρασαν π’ τ νησί, καψαν τ σπίτι κα ρήμαξαν τ κτήματα. Τώρα ζον πολ φτωχ κα πρέπει ν ξαναπεράσουν χρόνια, γι ν καλυτερέψει ζωή τους. Τ ρώτησα, γι ν τ δοκιμάσω, ν βλέποντας τ φτώχεια, μέσα στν ποία μεγάλωναν τ παιδιά της, δ νοσταλγοσε τς χωρς στενοχώριες μέρες, πο περνοσαν τν καιρ τς τουρκικς κατοχς. Δν περίμενα ποτέ, τι τ λόγιά μου θά φερναν τέτοιο ποτέλεσμα: λληνίδα τς Μήλου σηκώθηκε πότομα, ρπαξε στ χέρια της τ φασκιωμένο μωρό, κα ρίχνοντάς μου να βλέμμα γεμάτο μίσος κα περιφρόνηση, επε: «Ν ποθομε τν ποχ πο εμαστε σκλάβοι, στ λεος νς βάρβαρου, πο μποροσε ν μς ρπάξει τος ντρες μας, τ’ δέλφια μας, τ παιδιά μας, μς τς διες; χι! Χίλιες φορς καλύτερα ν ζ μ ψωμ κι λις κα ν νιώθω πς εμαι λεύτερη κα μάνα λεύθερων παιδιν»!!

Τ ’21 μάνα φήνει τ λάτρα το σπιτιο κα τ μεγάλωμα τν παιδιν κα ζώνεται τ’ ρματα. « Δέσπω κάνει πόλεμο/μ νύφες κα μ’ γγόνια». Μι μόνο περίπτωση π τς χιλιάδες νώνυμες κα «πώνυμες» ρωίδες τς παναστάσεως θ ναφέρουμε. Τν περίφημη Καρατάσαινα, γυναίκα κα μάνα ρώων. Συνελήφθη, κατ τν καταστροφ τς Νάουσας, τν πρίλιο το 1822 κα δηγήθηκε, μαζ μ πλθος αχμάλωτα γυναικόπαιδα στν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε ν λλαξοπιστήσει. ρνήθηκε. «Γι’ ατό», γράφει ατόπτης Γάλλος Pouqueville (Πουκεβλ) στν στορία του «βύθισαν ντς σάκκου, τν ποον εχαν γεμίσει μ φεις, τν σύζυγο το πλαρχηγο Καρατάσου. βδολ Λουμποτ λπιζεν τι θάνατός της, θ πήρχετο κατόπιν φρικτν πόνων κα βασάνων. λλ α πληγα πλήθους χιδνν χυσαν τόσον δηλητήριον ες τς φλέβας τς μάρτυρος, στε περιέπεσεν ες λήθαργον κα πέθανεν νωδύνως, λυτρωθεσα οτω τν δημίων της, πρ τν ποίων δν παυσεν ν προσεύχεται θερμς, πικαλουμένη τ νομα το Θεο κα τς Παναγίας μέχρι τς τελευταίας ρας. Οτως πέθνησκον α χριστιανα γυνακες» (στορία τς λληνικς παναστάσεως, σελ. 633). Κα σ’ λους τος μετέπειτα θνικος γνες λληνίδα μάνα στέκεται κλόνητη κα νδρεία, γαλουχώντας τ παιδιά της μ τ’ θάνατο κρασ το Εκοσιένα. Κα πάντα στρεφε τ βλέμμα της στν Θεομάνα μας, τν Παναγία:

«Ὢ Παναγιά μου Δέσποινα καί  τοΧριστοῦ μητέρα σε σένα παραδίνομαι, νύχτα και τήν ἡμέρα»

Νανούριζε, δηλαδ προσευχόταν, τ βλαστάρια της ν γίνουν καμάρι το Γένους.

Κα τωριν Ρωμι μάνα, ς τινάξει π πάνω της, τν βρώμικη σκόνη το δθεν ξευρωπαϊσμο της, κα ν στρέψει τ βλέμμα της πίσω γι ν δες ποις κα τί λογς μανάδες νέσταιναν παιδιά, πο γραφαν μ τ αμα τους πς τοτος τόπος εναι ρωοτόκος κα γιοτόκος!!

(Το παρόν κείμενο αφιερώνεται στα λαμπρά παλληκάρια, τους δύο πιλότους της πολεμικής μας αεροπορίας, που τους πήρε στα φτερά της η Δόξα και στις μάνες τους, με την ευχή η Θεομάνα μας να τις παρηγορεί).

Νατσιός Δημήτρης - Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ

Οι υποψήφιοι της ΝΙΚΗΣ στις Ευρωεκλογές 2024

«Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό» Γ. Σεφέρης

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ είναι ένας εγκεκριμένος Πολιτικός Οργανισμός, από τον Άρειο Πάγο, από τις 25 Ιουλίου του 2019.

 

Τραπεζικός λογαριασμός
IBAN: GR4102602030000830201895856 (Eurobank)
BIC: ERBKGRAAXXX | 0203 – Τσιμισκή 27 Θεσσαλονίκη
Δικαιούχος: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΝΙΚΗ

Θεσσαλονίκη

Πλατεία Αριστοτέλους 5, Θεσσαλονίκη 546 23

Τηλ: 2310 232999

Αθήνα

Σταδίου 10, Αθήνα 105 64

Τηλ: 210 3217890