Author: Δημήτριος Σωτηρίου
Η έφοδος της ΑΑΔΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών στη Θεσσαλονίκη αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο μιας δήθεν «ανεξάρτητης» Αρχής. Η κατ’ επίφαση «ανεξάρτητη» Αρχή των αδιάφθορων γίνεται αίφνης εργαλείο πολιτικής στοχοποίησης και εκφοβισμού εκείνων που διεκδικούν την αλήθεια και την δικαιοσύνη. Η Κυβέρνηση θεωρεί οτι με φορολογικούς ελέγχους και αστυνομικές μεθόδους θα λυγίσει τον αγώνα των συγγενών και θα «καθαρίσει» την αμαρτωλή πρακτική του μπαζώματος. Αντί να φωτίσει με αλήθεια, επιχειρεί να ενοχοποιήσει τα θύματα. Αντί για διαφάνεια επιλέγει εκφοβισμό και καταστολή. Ουσιαστικά επιλέγει η ίδια το «αδιέξοδο». Γραφείο Τύπου της ΝΙΚΗΣ
«Η Ρωμηοσύνη είναι οικουμενική και δεν γνωρίζει σύνορα, διότι η βάση της είναι η θεραπεία του ανθρώπου. Όταν η Εκκλησία παύει να είναι νοσοκομείο, τότε γίνεται θρησκεία· και η θρησκεία είναι η νευροβιολογική ασθένεια της ανθρωπότητας που ζητά να υποτάξει το θείο στη διάνοια.» Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης: Ρωμηοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου οι άνθρωποι χάνουν όχι απλώς τον προσανατολισμό τους, αλλά την μνήμη του ποιοί είναι. Δεν πρόκειται για αμνησία γεγονότων, αλλά για κάτι βαθύτερο: για την απώλεια της εσωτερικής γλώσσας με την οποία κατανοούν τον εαυτό τους και τον κόσμο. Σε τέτοιες εποχές, οι κοινωνίες μοιάζουν…
Η έννοια της συνεργασίας δεν είναι για τους Έλληνες κάτι ξένο, αλλά μια βιωμένη πραγματικότητα που έχει βρει διαχρονική εφαρμογή μέσα από την ενορία και την κοινότητα. Ήδη από την εποχή της Ρωμανίας, οι συντεχνίες και οι αδελφότητες προσέφεραν προστασία και στήριξη στα μέλη τους. Η κορύφωση του ελληνικού συνεργατισμού ήρθε το 1780 με την Κοινή Συντροφία και Αδελφότητα των Αμπελακίων. Εκεί, έξι χιλιάδες μέτοχοι, από τον καλλιεργητή μέχρι τον τεχνίτη, ένωσαν τις δυνάμεις τους δημιουργώντας τον πρώτο παγκόσμιο συνεταιρισμό, ο οποίος κυριάρχησε στις αγορές της Ευρώπης με το βαμμένο βαμβακερό νήμα. Τα Αμπελάκια δεν παρήγαν μόνο πλούτο· παρήγαν πολιτισμό,…
Ο Αντώνης Καλόγηρος, οικονομολόγος, υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Εθνικής Οικονομίας του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ και μέλος του Βουλευτηρίου, βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή της δημοσιογράφου Κορίνας Τριανταφύλλου, σε μια εκτενή και ουσιαστική συζήτηση με επίκεντρο τον κρατικό προϋπολογισμό, τις μακροοικονομικές ανισορροπίες και τη δομική κρίση του ελληνικού οικονομικού μοντέλου. Αφορμή της συζήτησης αποτέλεσε η κατάθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2026, ο οποίος βασίζεται σε προβλέψεις ανάπτυξης της τάξης του 2,4%, σε εκτιμήσεις για αποκλιμάκωση του πληθωρισμού και σε προσδοκίες αύξησης των επενδύσεων και του ΑΕΠ. Παράλληλα, η κυβέρνηση προβάλλει μια νέα φορολογική μεταρρύθμιση με εξαγγελίες ελαφρύνσεων για νέους, οικογένειες, μεσαία τάξη, αγρότες και παρεμβάσεις…
Θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μια «κακή στιγμή», ούτε ένα μεμονωμένο διοικητικό ατύχημα. Είναι ο καθρέφτης ενός ολόκληρου συστήματος που χτίστηκε επί δεκαετίες πάνω στην ανοχή των κυβερνώντων, την πελατειακή λογική και την εγκληματική αυταπάτη ότι ο πρωτογενής τομέας μπορεί να επιβιώνει χωρίς παραγωγικότητα, χωρίς επενδύσεις και χωρίς αξιολόγηση. Η Ελλάδα από το 1980 έως σήμερα έχει απορροφήσει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε αγροτικές ενισχύσεις. Τα χρήματα αυτά δεν δόθηκαν για να συντηρηθεί μια στασιμότητα, αλλά για να μετασχηματιστεί ο αγροτικός τομέας της χώρας. Παρόλα αυτά,…
Ένα ζήτημα που πέρασε στα «ψιλά» είναι η μαζική εξαγορά ιστορικών ιδιωτικών σχολείων από ξένα funds. Η μαζική είσοδός τους σηματοδοτεί μια επικίνδυνη μεταβολή στον χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Τα σχολεία παύουν να λειτουργούν ως κοινωνικοί και πολιτισμικοί θεσμοί και μετατρέπονται σε επιχειρήσεις, αποσυνδεδεμένες από την ελληνική γλώσσα, το ήθος, καθώς και τη θρησκευτική και πολιτισμική παράδοση της χώρας. Η εισαγωγή του Διεθνούς Απολυτηρίου (IB) παρουσιάζεται ως μια «παγκόσμια εκπαιδευτική επιλογή», αλλά στην πράξη αποτελεί το μέσο μέσω του οποίου τα ξένα funds επενδύουν στην ελληνική εκπαίδευση. Το IB επιτρέπει στα σχολεία να προσελκύουν ξένα κεφάλαια και να λειτουργούν με στόχο…
Σε μία εποχή όπου τα δεδομένα μας ταξιδεύουν γρηγορότερα από εμάς, η εμπιστοσύνη του πολίτη δεν είναι απλώς μια θεσμική ανάγκη, αλλά προϋπόθεση Δημοκρατίας. Η Ελλάδα, που ιστορικά κινείται με χαμηλά επίπεδα εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, βλέπει σήμερα ένα ακόμη βαθύτερο ρήγμα, μία γενική δυσπιστία απέναντι στο κράτος που καλείται να διαχειριστεί το πιο προσωπικό και ατομικό στοιχείο του πολίτη, δηλαδή τα ψηφιακά του δεδομένα. Κι εδώ ακριβώς καταθέτει η «ΝΙΚΗ» ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο προτάσεων που δεν περιορίζεται σε ευχολόγια, αλλά ζητά πρακτικές αλλαγές. Στόχος; Να γίνει ο πολίτης συμμέτοχος, όχι θεατής. Να γνωρίζει, όχι να υποθέτει. Και κυρίως να…
Στην Ελλάδα του 2025, η κυβέρνηση μιλά για «ανάπτυξη» την ώρα που ο λαός μετρά τα κέρματα για να βγάλει τον μήνα. Για εκατομμύρια εργαζόμενους, ο μισθός δεν φτάνει ούτε μέχρι τις 20. Και μετά; Μετά έρχεται το κενό, το χρέος, η ντροπή που δεν θα έπρεπε να νιώθει ο εργαζόμενος αλλά όσοι τον έφεραν σε αυτή τη θέση. Και δεν πρόκειται για μια απλή ατυχία ή αστοχία, αλλά για ξεκάθαρη πολιτική επιλογή. Τα νοικοκυριά στραγγαλίζονται από πάγια έξοδα. Ενοίκια-φωτιά, λογαριασμούς ενέργειας που δεν ελέγχονται, μετακινήσεις και τρόφιμα που ακριβαίνουν μήνα με τον μήνα. Ακόμη και σε οικογένειες όπου εργάζονται…
Η πρόσφατη δημοσιοποίηση της έναρξης εγκατάστασης αυτόματων εξωτερικών απινιδωτών (AED) σε σταθμούς του Μετρό, αποτελεί ένα καθυστερημένο και αποσπασματικό βήμα, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες δημόσιας ασφάλειας. Η πραγματικότητα αποκαλύφθηκε με τον πιο ωμό τρόπο στον σταθμό Μετρό Συντάγματος, όπου σε πραγματικό περιστατικό λιποθυμίας ηλικιωμένου ασθενούς με εξαιρετικά χαμηλούς σφυγμούς, παρουσία ιατρού και πολιτών, ζητήθηκε προληπτικά απινιδωτής και διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε διαθέσιμη συσκευή. Σε χώρους με καθημερινή διέλευση δεκάδων χιλιάδων πολιτών και επισκεπτών, η ύπαρξη απινιδωτών δεν είναι πολυτέλεια ούτε επικοινωνιακή δράση. Είναι βασική υποχρέωση της Πολιτείας. Κάθε λεπτό καθυστέρησης σε καρδιακή ανακοπή κοστίζει…
Τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο δεν αποτέλεσαν ποτέ ένα απλό χρηματοοικονομικό ζήτημα, ούτε ένα στενό τραπεζικό προϊόν που «στράβωσε» από τις αγορές. Υπήρξαν και παραμένουν μια βαθιά κοινωνική πληγή. Μια υπόθεση που έπληξε δεκάδες χιλιάδες ελληνικά νοικοκυριά, ανθρώπους της μεσαίας τάξης, οικογενειάρχες και επαγγελματίες, οι οποίοι βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωποι με βάρη δυσανάλογα των εισοδημάτων και των δυνατοτήτων τους. Η Πολιτεία άργησε δραματικά. Για χρόνια παρακολουθούσε αμέτοχη, ενώ οι πολίτες εγκλωβίζονταν σε δανειακές συμβάσεις που εξελίχθηκαν σε μηχανισμό οικονομικής εξόντωσης. Ακόμη πιο απογοητευτική υπήρξε η στάση της ελληνικής Δικαιοσύνης, η οποία –σε αντίθεση με όσα συνέβησαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες– έκρινε…