Νέο πολύνεκρο επεισόδιο στο σήριαλ της παράνομης μετανάστευσης στη χώρα σημειώθηκε νοτίως των Καλών Λιμένων στην Κρήτη. Σύμφωνα με δήλωση διασωθέντων ξεκίνησαν τις απογευματινές ώρες της 19.02.26 από την περιοχή του Τομπρούκ της Λιβύης, καταβάλλοντας χρηματικό ποσό 1.000-3.000 ευρώ, για τη μεταφορά τους στην Ελλάδα.
Το πρώτο ερώτημα το οποίο εγείρεται, είναι βεβαίως το βάσει ποιας διάταξης του Διεθνούς Δικαίου καταλύεται το πνεύμα και το γράμμα της εθνικής κυριαρχίας έτσι ώστε να προκύπτει διεθνής υποχρέωση ενός κυρίαρχου κράτους να δέχεται στο έδαφός του λαθρομετανάστες. Επειδή τέτοια διάταξη δεν υφίσταται, “υποκαθίσταται” στην ακροαριστερή ψευτοανθρωπιστική ιδεοληψία με αφηρημένους ανθρωπιστικούς κανόνες, με υποχρεώσεις διασώσεων και άλλες “νομικές και ηθικές υποχρεώσεις”. Σύμφωνα όμως με το Διεθνές Δίκαιο, όλες οι νομικές διατάξεις περί ανθρωπισμού ισχύουν εφόσον δεν καταλύεται μέσω αυτών η εθνική κυριαρχία ενός κυρίαρχου κράτους.
Οι ακροαριστεροί κρωγμοί, και στη νέα αυτή περίπτωση κατάργησης των συνόρων μας, τί βρήκαν να πουν; «Η προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα είναι νομική και ηθική υποχρέωση. Οι συνεχείς απώλειες εκθέτουν τη χώρα και επιβάλλουν αλλαγή πορείας με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο». Οι γνωστοί ψευδεπίγραφοι ισχυρισμοί, παντελώς αβάσιμοι, πάντα με στόχο το θυμικό και όχι τη λογική ή την πραγματικότητα. Όμως, το πραγματικό κίνητρο της ακροαριστεράς δεν είναι τα φληναφήματα περί ανθρωπισμού. Είναι ο εθνομηδενισμός και ο ανθελληνισμός. Είναι η παγκοσμιοποίηση και η εξαφάνιση των εθνικών κρατών. Είναι η μαζοποίηση και η ιδεολογική και κοινωνική πολτοποίηση της ανθρωπότητας. Είναι αυτό που η νεότερη φιλοσοφική θεώρηση ονομάζει (καταγγέλει μάλλον) ως “μετάβαση στον μετάνθρωπο“.
Οι ακροαριστεροί κλαίνε για τους “δυστυχείς τρομοκράτες της ΧΑΜΑΣ και τα δεινά των Παλαιστινίων στη Γάζα”, κλαίνε και οδύρονται για τους “δυστυχείς μετανάστες που πνίγει το Λιμενικό”, οργανώνουν πορείες και συγκεντρώσεις για να υπερασπιστούν τα δίκαια όλων αυτών, αλλά δεν έχυσαν ποτέ ένα δάκρυ, δεν έκαναν ποτέ ένα βήμα, δεν βρέθηκαν ποτέ μαζί δύο άνθρωποι, για να διαμαρτυρηθούν για τις διώξεις που υφίστανται οι βορειοηπειρώτες, για τα δικαιώματα των ομοεθνών μας στην Κωνσταντινούπολη, για την συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή στην Κύπρο, για τις δολοφονίες των Ισαάκ και Σολωμού, του Γκούμα και του Κατσίφα.
Το δεύτερο ερώτημα αφορά την ηθική διάσταση του λαθρομεταναστευτικού φαινομένου. Όχι αυτή, την ψευδεπίγραφη της ακροαριστεράς, αλλά την ουσιαστική. Ένας άνθρωπος ο οποίος, εν γνώσει του, επιβιβάζεται σε ένα σαπιοκάραβο ή μία βάρκα μαζί με άλλους 10πλάσιους από τη χωρητικότητά τους – και μάλιστα χωρίς να γνωρίζει κολύμβηση – είναι ενσυνείδητος υποψήφιος αυτόχειρας. Στην πραγματικότητα, αυτοακυρώνει το όλο εγχείρημά του, αφού σταθμίζει και προτάσσει, ως μεγαλύτερη αξία εκείνης της ζωής του, τον επιθυμητό τόπο προορισμού του. Εάν λοιπόν κάποιος δεν διασώσει έναν αυτόχειρα, σε ποιο ηθικό παράπτωμα έχει πραγματικά περιπέσει; Υπάρχει, βλέπετε, και η διάσταση της “ελεύθερης βούλησης”…
Στο παράδειγμα που ανεφέρθη, ας υποτεθεί ότι ο άνθρωπος αυτός, επιβιβάζει στο πλεούμενο τη γυναίκα του και το παιδί του. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε προφανώς με απόπειρα ανθρωποκτονίας, και μάλιστα, με ενδεχόμενο δόλο. Αυτόν λοιπόν τον εν δυνάμει εγκληματία καλείται να διασώσει το Λιμενικό και ακούει και τα “εξ αμάξης” από τους ακροαριστερούς όταν κάποιοι δεν είναι δυνατόν να ανασυρθούν ζωντανοί από τα νερά. Έναντι όλων αυτών, αντιτάσσεται το “Η προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα είναι νομική και ηθική υποχρέωση”.
Το Λιμενικό Σώμα, από συστάσεως έχει μόνο μία υποχρέωση – την προστασία των θαλασσίων συνόρων της χώρας από οποιαδήποτε μορφή παραβίασης πλήν της στρατιωτικής. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, και την απώθηση των λαθρομεταναστευτικών ορδών, όπου είναι δυνατόν, πίσω στα σημεία προέλευσης ή και τη μη-διάσωση ακόμη αν τα μέλη του εκτίθενται σε κίνδυνο ζωής.
Το τρίτο ερώτημα αφορά τον τόπο προορισμού αλλά και τη σύνθεση των λαθρομεταναστευτικών ροών. Μέσω αυτού εγείρονται και πολλά άλλα ερωτήματα. Γιατί αποκλειστικά η Ευρώπη και γιατί μόνο μουσουλμάνοι; Όλοι οι πληθυσμοί της Αφρικής και της Ασίας ανέπτυξαν ξαφνικά, σε βάθος μόλις μιάς 40ετίας ή και λιγότερο, την επιθυμία μαζικής μετανάστευσης στη Δύση; Αν υποτεθεί ότι κίνητρο αποτελούν η πείνα, η φτώχεια και η ανέχεια, ακόμη και αυταρχικά πολιτεύματα, γιατί το ίδιο δεν ίσχυε πριν 50, 60 ή 70 χρόνια; Όλα ήταν τότε καλά;
Ακόμη, γιατί οι μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες δεν επιχειρούν να εγκατασταθούν, έστω και παράνομα σε μία πλούσια και ανεπτυγμένη αραβική χώρα όπως η Σ. Αραβία, τα Εμιράτα ή το Κατάρ; Πιο περίεργο ακόμη, δεν φαίνεται να μεταναστεύουν μη μουσουλμάνοι που πλήττονται εξίσου, αν όχι χειρότερα, από τα ίδια κακά. Πού είναι οι ομόθρησκοι Αιθίοπες; Πού είναι οι ομόθρησκοι Σουδανοί; Πώς και δεν “λιάζεται” κανείς τους στην πλατεία Βικτωρίας;
Μήπως λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι βιοτικό ή πολιτικό αλλά καθαρά παγκοσμιοποιητικό; Μήπως στόχος του φαινομένου είναι η κατάλυση των ελευθεριών που με τόσους κόπους και αίμα κατακτήθηκαν στην Ευρώπη; Μήπως όλα αυτά τα λαθρομεταναστευτικά κύματα είναι τα όργανα της παγκοσμιοποίησης, και τα εκατομμύρια δυστυχών αναμφίβολα ανθρώπων χρησιμοποιούνται για την διάλυση των ευρωπαϊκών κοινωνιών; Απορούμε ειλικρινά, πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ότι η σαρία, η πολυγαμία, η αιμομιξία, τα σαλβάρια και οι πουκαμίσες, οι μαντήλες, τα τσαντόρ και οι μπούρκες, μπορούν να συνυπάρχουν – και να ενσωματωθούν μάλιστα – στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Πέραν όλων αυτών, ως τελευταίο ερώτημα, μένει να απαντηθεί πώς ένας Σουδανός, στην προκειμένη περίπτωση, βρίσκει 3.000 ευρώ για “να μπει στη βάρκα” όταν, επί τη βάσει του σημερινού εισοδήματος στο Σουδάν, χρειάζεται τουλάχιστον μια 20ετία για να συγκεντρώσει το ποσόν. Ας μας απαντήσουν λοιπόν οι πεμπτοφαλλαγγίτες της διάλυσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών “πού βρίσκουν τα λεφτά οι δύστυχοι πρόσφυγες” και ποιος τους στέλνει στην Ευρώπη και όχι στα Εμιράτα.
Το δεύτερο σκέλος απαντάται εύκολα. Η Ευρώπη, με αλλοτριωμένες από την παγκοσμιοποίηση κυβερνήσεις και εμφορούμενη από το πνευματικό της ιδεώδες, ζει με πολιτικές “ανοικτών συνόρων” και αυτοπεριορισμού της εθνικής κυριαρχίας υπέρ ενός κακώς εννοούμενου ανθρωπισμού που η ίδια επιβάλλει στον εαυτό της χωρίς καμία απολύτως διεθνή υποχρέωση. Η Σαουδική Αραβία όμως, εμφορούμενη από τις Αρχές της Σαρία, απαγορεύει άνευ ουδεμιάς διαπραγμάτευσης την παραβίαση των συνόρων της, συλλαμβάνει και απελαύνει ή φυλακίζει επ’ αόριστον τους παραβάτες. Εύκολα αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς την επιλογή του τόπου εγκατάστασης.
Στο πρώτο σκέλος όμως αναμένεται η απάντηση της “κοπτόμενης υπέρ των δύστυχων προσφύγων” ακροαριστεράς. Αν οι ιδεοληπτικές της ακροβασίες είναι γνήσιες τότε είναι προϊόν αφέλειας και ιδεολογικού φανατισμού. Μήπως όμως οι ακροαριστερές απόψεις περί ηθικής και νομιμότητας είναι αποτέλεσμα της χρηματοδότησής τους από τα ίδια κέντρα τα οποία χρηματοδοτούν τη λαθρομετανάστευση; Ας μην ξεχνιόμαστε και ας μην μας ξεγελούν.
Τα φανταχτερά συνθήματα, οι νοητικοί ακροβατισμοί, η λεξιπλεξία, η λεξιλαγνεία και η άκρατη μπαρουφολογία υπήρξαν πάντα χαρακτηριστικά αριστερά γνωρίσματα. “Αχ, τους καημένους τους πρόσφυγες…”
Δημήτριος Νατσιός
Πρόεδρος ΝΙΚΗΣ
Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης
Δάσκαλος, Θεολόγος, Συγγραφέας