Με μία ομιλία που ξεπέρασε τον επετειακό χαρακτήρα της ημέρας, η βουλευτής Β1΄ Βόρειου Τομέα Αθηνών της ΝΙΚΗΣ Ασπασία Κουρουπάκη έφερε στην Ολομέλεια της Βουλής τις ανοιχτές πληγές της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης ανηλίκων, ζητώντας λογοδοσία, πραγματική κρατική εποπτεία, προστασία των θυμάτων και τέλος στην ατιμωρησία.
Η τοποθέτησή της έγινε με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα για την προστασία των παιδιών ενάντια στη σεξουαλική εκμετάλλευση και τη σεξουαλική κακοποίηση, με την ίδια να ξεκινά από την ουσία της παιδικής ηλικίας.
«Η παιδική ηλικία είναι ιερή. Είναι τα χρόνια που γεννιέται το φως, η αθωότητα και το γέλιο. Κάθε παιδί δικαιούται να ζήσει ανέμελα αυτά τα χρόνια, ώστε μεγαλώνοντας να τα θυμάται σαν μια γλυκιά νοσταλγία και όχι σαν μια ανοιχτή πληγή», ανέφερε.
Από εκεί και πέρα, ο τόνος άλλαξε απότομα. Η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ αρνήθηκε να περιορίσει τη συζήτηση σε μηνύματα ευαισθητοποίησης και επετειακές αναφορές, στρέφοντας ευθέως τα πυρά της στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν το κράτος, η Δικαιοσύνη και οι μηχανισμοί προστασίας όταν έρχονται στο φως βαριές υποθέσεις κακοποίησης.
«Πόσες φορές η ίδια η πολιτεία και η κυβέρνηση φορούν το προσωπείο της ευαισθησίας με επετειακά μηνύματα την ώρα που στην πράξη στήνουν έναν μηχανισμό συγκάλυψης και ατιμωρησίας για τους θύτες;», διερωτήθηκε.
Η Ασπασία Κουρουπάκη χρησιμοποίησε ιδιαίτερα βαριά πολιτική γλώσσα, υποστηρίζοντας ότι «όταν τα κυκλώματα μένουν στο απυρόβλητο και οι ένοχοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας με αναστολές και παραγραφές, τότε η πολιτεία δεν είναι απλώς απούσα, γίνεται συνένοχη».
Στο σημείο αυτό έφερε στη Βουλή την υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό, η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Ο Ηλίας Μίχος έχει καταδικαστεί πρωτοδίκως σε ισόβια και επιπλέον 27 έτη κάθειρξης, ενώ η δίκη σε δεύτερο βαθμό αναβλήθηκε εκ νέου στις 16 Νοεμβρίου 2026 και ορίστηκε για τις 3 Φεβρουαρίου 2027. Δεκαεπτά ακόμη κατηγορούμενοι της συγκεκριμένης δίκης έχουν πρωτόδικες καταδίκες για αδικήματα που σχετίζονται με την ανήλικη και παραμένουν ελεύθεροι, καθώς η έφεσή τους έχει ανασταλτική δύναμη.
Η κ. Κουρουπάκη έθεσε το ζήτημα ευθέως:
«Η υπόθεση της 12χρονης του Κολωνού δεν έκλεισε με μία καταδίκη του Ηλία Μίχου», τόνισε, ζητώντας να ερευνηθεί μέχρι τέλους κάθε πτυχή της υπόθεσης και κάθε πρόσωπο που είχε εμπλοκή στην εκμετάλλευση του παιδιού.
Υπενθύμισε επίσης ότι ο Μίχος υπήρξε μέλος της Νέας Δημοκρατίας πριν από τη διαγραφή του μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης, στοιχείο που είχε επιβεβαιωθεί και δημοσίως από την κυβέρνηση.
Στην ίδια πολιτική ενότητα ενέταξε την υπόθεση του πρώην βουλευτή της ΝΔ και παλαιότερου συνεργάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη Νίκου Γεωργιάδη. Ο Γεωργιάδης είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως το 2019 σε φυλάκιση 28 μηνών με αναστολή και χρηματική ποινή για ασέλγεια σε ανηλίκους άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής. Σε δεύτερο βαθμό η ποινική δίωξη έπαυσε λόγω παραγραφής…

Για την Ασπασία Κουρουπάκη, τέτοιες δικαστικές διαδρομές αφήνουν πίσω τους ένα βαθύ κοινωνικό ερώτημα για το κατά πόσο το θεσμικό σύστημα μπορεί να εξασφαλίσει ότι εγκλήματα εις βάρος ανηλίκων οδηγούνται εγκαίρως μέχρι την τελική δικαστική κρίση.
Αναφορά έκανε και στον Δημήτρη Λιγνάδη, πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, ο οποίος είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως το 2022 σε 12 χρόνια κάθειρξη για δύο βιασμούς ανηλίκων και είχε αφεθεί ελεύθερος με όρους μέχρι την κρίση του Εφετείου.
Η βουλευτής του Βόρειου Τομέα έφερε στη συνέχεια τη συζήτηση στις δομές φιλοξενίας και κρατικής προστασίας ανηλίκων, ένα πεδίο στο οποίο, όπως τόνισε, η ευθύνη του κράτους είναι αυξημένη.
«Ποιος ελέγχει την καθημερινότητα αυτών των παιδιών; Ποιος εποπτεύει τους ανθρώπους που τα περιβάλλουν, τις μετακινήσεις τους; Κανένα περιστατικό δεν πρέπει να χάνεται μέσα σε κενά ευθύνης», ανέφερε.
Υπενθύμισε ότι μαζί με τον αντιπρόεδρο της ΝΙΚΗΣ και βουλευτή Λαρίσης Γεώργιο Ρούντα έχουν αναδείξει περιστατικά εξαφανίσεων ανηλίκων, καταγγελίες κακοποίησης και παράνομης εργασίας, καθώς και ζητήματα που αφορούν τον έλεγχο και τη χρηματοδότηση δομών.
Για τις δομές που λειτουργούν με εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, η θέση της ήταν κατηγορηματική: ο έλεγχος πρέπει να φθάνει «μέχρι το τελευταίο ευρώ και μέχρι την τελευταία θέση ευθύνης».
Μεγάλο μέρος της τοποθέτησής της αφορούσε και την αντιμετώπιση ενός παιδιού από τη στιγμή που θα βρει το θάρρος να αποκαλύψει όσα έχει υποστεί.
«Πρέπει να συναντά εκπαιδευμένους ανθρώπους. Παιδοψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, εισαγγελικούς λειτουργούς, αστυνομικούς, που γνωρίζουν πώς να το ακούσουν χωρίς να το πιέσουν και πώς να πάρουν την κατάθεσή του χωρίς να το αναγκάσουν να ξαναζήσει το τραύμα του», υπογράμμισε.
Η κ. Κουρουπάκη άνοιξε παράλληλα το μεγάλο κεφάλαιο της διαδικτυακής σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων. Grooming, ψεύτικα προφίλ, εκβιασμοί με προσωπικές φωτογραφίες και διακίνηση υλικού σεξουαλικής κακοποίησης συνθέτουν, όπως ανέφερε, ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο οι οικογένειες συχνά προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά τους χωρίς επαρκή εργαλεία.
Η ΝΙΚΗ, είπε, ζητά ουσιαστικά εργαλεία γονικού ελέγχου, σοβαρή επαλήθευση ηλικίας όπου απαιτείται και σαφείς υποχρεώσεις για τις ψηφιακές πλατφόρμες, όταν εντοπίζεται παράνομο υλικό ή ύποπτη προσέγγιση ανηλίκου.
Ξεχωριστή αιχμή κράτησε και για τα μέσα ενημέρωσης. Μια υπόθεση κακοποίησης, προειδοποίησε, μπορεί να οδηγήσει σε νέα έκθεση του παιδιού και σε δεύτερη θυματοποίησή του μέσα από εικόνες, λεπτομέρειες και στοιχεία που επιτρέπουν την αναγνώρισή του. Η επισήμανσή της συμπίπτει και με το ειδικό θέμα της Ευρωπαϊκής Ημέρας για το 2026, που αφορά τη δεοντολογική δημοσιογραφική κάλυψη της σεξουαλικής βίας κατά παιδιών.
Η ομιλία έκλεισε χωρίς εορταστικούς συμβολισμούς και τυπικές διακηρύξεις.
«Ας αντικαταστήσουμε τα επετειακά δάκρυα με αδιάκοπο αγώνα, φωνή και απαίτηση για πραγματική κάθαρση, διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική λειτουργία των θεσμών», είπε η Ασπασία Κουρουπάκη.
Και κατέληξε με μία από τις πιο σημαντικές φράσεις της ομιλίας της:
«Κάθε φορά που σπάμε τη σιωπή απέναντι στους θύτες και στους προστάτες τους, σώζουμε μία παιδική ψυχή και το μέλλον αυτού του τόπου. Ο τρόπος με τον οποίο προστατεύουμε τα πιο ανυπεράσπιστα μέλη της κοινωνίας μας αποτελεί το αληθινό μέτρο του πολιτισμού μας. Κανένα παιδί δεν πρέπει να μάθει να ζει με φόβο για να μπορέσει ένας ενήλικας να ζει χωρίς συνέπειες».

