Η σημερινή «ανασκόπηση» του πρωθυπουργού επιχειρεί για ακόμη μία φορά να κατασκευάσει μια εικονική πραγματικότητα. Ένα μνημείο πολιτικής αυταρέσκειας, που επιχειρεί να βαφτίσει την αδυναμία «επιτυχία» και την ανασφάλεια «ισχύ».
Η ΝΙΚΗ δεν αμφισβητεί τη σημασία της στρατηγικής σχέσης με τη Γαλλία. Αντιθέτως, τη θεωρεί αναγκαίο πυλώνα εθνικής ισχύος. Όμως οι συμμαχίες δεν υποκαθιστούν την εθνική βούληση. Διότι την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για «γεωπολιτική αναβάθμιση», η Ελλάδα εμφανίζεται αδύναμη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα και κάνει συνεχώς βήματα υποχώρησης έναντι της Τουρκίας, ενώ η κυβέρνηση σιωπά προκλητικά ακόμη για τη φυλάκιση Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη.
Στο πεδίο της οικονομίας, η επίκληση των «ματωμένων» πλεονασμάτων και των αριθμών δήθεν ευημερίας έχει καταστεί πλέον γελοία και δεν πείθει κανένα. Τα επιδόματα που ανακοινώνονται είναι αποσπασματικά και ανεπαρκή μπροστά στο κύμα ακρίβειας που συνθλίβει τα νοικοκυριά. Η πραγματική οικονομία ασφυκτιά και η καθημερινότητα των πολιτών διαψεύδει πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα. Η αντίφαση μεταξύ «μακροοικονομικών επιτυχιών» και κοινωνικής πραγματικότητας είναι πλέον κραυγαλέα.
Επιτέλους όμως, ο πρωθυπουργός θυμήθηκε τους κτηνοτρόφους της Λέσβου. Όλη η έννοια της υποκρισίας και της ξεδιάντροπης ψευτιάς σε λίγες μόνο γραμμές. Μιλά για «μεγάλη και συντεταγμένη μάχη» και για «κινητοποίηση όλων των δυνάμεων», την ώρα που δεν υπήρξε ούτε έγκαιρη επιτήρηση ούτε άμεση αντίδραση στα πρώτα κρούσματα.
Αναγγέλλει «ολοκληρωμένο πλαίσιο στήριξης χωρίς οικονομικό πλαφόν», αλλά χωρίς καμία συγκεκριμένη δέσμευση για το πότε, το πώς και το ύψος των αποζημιώσεων. Για μια ακόμη φορά,όπως και στα κρούσματα ευλογιάς, μεταθέτει την ευθύνη στους ίδιους τους κτηνοτρόφους, ζητώντας τους να τηρήσουν «μέτρα βιοασφάλειας», λες και η διασπορά της νόσου δεν σχετίζεται με την κρατική ανεπάρκεια στον έλεγχο και την πρόληψη.
Η χώρα δεν έχει ανάγκη από αφηγήματα επιτυχίας, αλλά από πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο. Μείωση φόρων στα βασικά αγαθά, στήριξη της οικογένειας, ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και πραγματική ανασυγκρότηση. Αυτή είναι η μόνη αξιόπιστη απάντηση στην κρίση που βιώνει η ελληνική κοινωνία.