Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανακοίνωσε άρον άρον ότι καταθέτει στη Βουλή νομοθετική διάταξη με την οποία δεν συμμορφώνεται με τη δικαστική Απόφαση 6/2026 της Ολομέλειας Αρείου Πάγου για τον τρόπο υπολογισμού των τόκων στις ρυθμίσεις δανειακών οφειλών που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του ν. 3869/2010 (νόμου Κατσέλη), αλλά επιχειρεί να παραπλανήσει τους δανειολήπτες, μιλώντας προσχηματικά για «ευρύτερη λύση» και «ενιαία εφαρμογή για όλους».
Εκείνο που αποκαλύπτεται αν διαβάσει κανείς προσεκτικά την σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών είναι ότι η – προτεινόμενη από την κυβέρνηση – νομοθετική «ρύθμιση συμμόρφωσης με την απόφαση του Αρείου Πάγου» καλύπτει μόνο ένα μικρό ποσοστό των δανειοληπτών που έχουν υπαχθεί στο ν. 3869/2010 και συγκεκριμένα περίπου 60.000-80.000 δανειολήπτες επί συνόλου 200.000 δυνητικά ωφελουμένων από την απόφαση το Αρείου Πάγου.
Η ρύθμιση δηλαδή, που προτείνει η κυβέρνηση, καλύπτει μόνο όσους δανειολήπτες είναι μέχρι σήμερα απόλυτα συνεπείς στην πληρωμή των υπέρογκων δόσεων των ρυθμίσεων που έχουν συμφωνήσει με τους servicers και όχι το σύνολο των υπερχρεωμένων και ενταγμένων στο ν. 3869/2010 δανειοληπτών. Εξαιρούνται δηλαδή από την ρύθμιση της κυβέρνησης όσοι δανειολήπτες δεν κατάφεραν, ακριβώς λόγω των παράνομων εκτοκισμών που έκαναν οι servicers, να είναι συνεπείς στην αποπληρωμή των υπέρμετρα υψηλών μηνιαίων δόσεων των ρυθμίσεών τους.
Με απλά λόγια, η κυβέρνηση λέει στον δανειολήπτη: «Αναγνωρίζω ότι ο τρόπος υπολογισμού ήταν λανθασμένος, αλλά θα σε αποκαταστήσω μόνο αν άντεξες να πληρώνεις μέχρι σήμερα». Αυτό δεν είναι συμμόρφωση με το πνεύμα της Απόφασης και απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι ερμηνεία της απόφασης κατά το δοκούν και επιλεκτική απόδοση δικαιοσύνης από την κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση αγνοεί τους οφειλέτες που ήλθαν αντιμέτωποι με κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και νέες απαιτήσεις επειδή επί χρόνια πλήρωναν βάσει ενός τρόπου υπολογισμού που σήμερα αναγνωρίζεται ως εσφαλμένος. Η ρύθμιση δεν προβλέπει ειδικό μηχανισμό επανεξέτασης των υποθέσεών τους. Δεν προβλέπει ανεξάρτητο μηχανισμό επανυπολογισμού των οφειλών. Δεν προβλέπει διαδικασία ελέγχου για το αν η απώλεια μιας ρύθμισης συνδέθηκε άμεσα με τις υπέρογκες επιβαρύνσεις που δημιουργούσε ο τρόπος εκτοκισμού που απορρίφθηκε από τον Άρειο Πάγο. Δεν προβλέπει ουσιαστική λογοδοσία των servicers και των πιστωτικών ιδρυμάτων για τον τρόπο με τον οποίο καταστρατηγούσαν επί σειρά ετών τις δικαστικές αποφάσεις.
Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται διαρκώς από την αποκατάσταση των δανειοληπτών στην προστασία του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ακούμε συνεχώς για τις επιπτώσεις στο πρόγραμμα «ΗΡΑΚΛΗΣ», για τις συνέπειες στους ισολογισμούς των τραπεζών, για το κόστος που μπορεί να προκύψει για servicers και funds. Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο θα κοστίσει η συμμόρφωση σε όσους έχασαν, αλλά το πόσο κόστισε όλα αυτά τα χρόνια στους πολίτες η εφαρμογή μιας παράνομης, άπληστης και αντικοινωνικής πρακτικής.
Οι δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη δεν ζητούν χάρη. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν την πλήρη εφαρμογή της απόφασης του Αρείου Πάγου. Και η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποκαθίσταται μόνο για όσους άντεξαν την αδικία, αλλά και για όσους ένιωσαν την αναλγησία του τραπεζικού-κυβερνητικού συστήματος.