Δεκαέξι χρόνια από τη μαύρη επέτειο της Marfin και η πληγή παραμένει ανοιχτή. Δεκαέξι χρόνια και η ατιμωρησία εξακολουθεί να προκαλεί. Δεκαέξι χρόνια και η δικαιοσύνη δεν έχει ακόμη αποδοθεί.
Μια ανείπωτη τραγωδία που σημάδεψε βαθιά τη συλλογική μνήμη, με τρεις ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους μέσα σε συνθήκες απόλυτου τρόμου και καταστροφής: την Παρασκευή Ζούλια, τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη και την Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η οποία ήταν έγκυος στο πρώτο της παιδί. Πρόσωπα που δεν έγιναν ποτέ «αριθμοί». Παραμένουν ζωντανά στη μνήμη μιας κοινωνίας που δεν δικαιούται να ξεχάσει.
Δεκαέξι χρόνια, η μη πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης και η μη απόδοση ευθυνών αποτελούν σοβαρές θεσμικές εκκρεμότητες. Η Πολιτεία οφείλει – έστω και καθυστερημένα – να προχωρήσει στην αποκάλυψη της αλήθειας και στην απόδοση δικαιοσύνης, με την ταυτοποίηση και τιμωρία όλων των υπευθύνων, φυσικών και ηθικών.
Η προστασία της ζωής και της ασφάλειας των εργαζομένων σε κάθε χώρο εργασίας είναι βασική υποχρέωση του κράτους και αυτονόητος όρος μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Καμία πράξη βίας, φόβου ή εκφοβισμού δεν μπορεί να δικαιολογείται ή να γίνεται ανεκτή.
Η Παρασκευή, ο Επαμεινώνδας, η Αγγελική και το αγέννητο μωράκι της δεν θα ξεχαστούν. Ούτε οι ζωές τους, ούτε οι συνθήκες κάτω από τις οποίες χάθηκαν. Η μνήμη τους αποτελεί διαρκή υπενθύμιση του τι σημαίνει ανεξέλεγκτη βία, τι σημαίνει τρομοκρατία.
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.