Οι εκθέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (World Economic Outlook και Fiscal Monitor, Οκτώβριος 2026) αμφισβητούν τις βασικές παραδοχές του προσχεδίου Προϋπολογισμού 2027, μόλις 8 ημέρες μετά την κατάθεσή του. Πρόκειται για αποκλίσεις που θέτουν ευθέως ζήτημα αξιοπιστίας του οικονομικού σχεδιασμού.
Στην ανάπτυξη, προβλέπεται 2% το 2026 και 2,3% το 2027. Το ΔΝΤ μιλάει για μόλις 1,8% και για τα 2 έτη. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εξηγήσει πώς δικαιολογεί μεγαλύτερη ανάπτυξη, όταν το υψηλό κόστος παραγωγής, η περιορισμένη αγοραστική δύναμη, η εξωτερική εξάρτηση και οι χρόνιες παραγωγικές αδυναμίες εξακολουθούν να πιέζουν την οικονομία.
Στην ακρίβεια, η διάσταση είναι ακόμη σοβαρότερη. Το προσχέδιο προβλέπει πληθωρισμό 3,6% το 2026 και 2,4% το 2027, ενώ το ΔΝΤ εκτιμά 4,2% και 3,6%, αντίστοιχα, με 2,8% στην Ευρωζώνη. Οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί δέχονται πολλαπλάσια πίεση από εκείνη που αναγνωρίζει η κυβέρνηση, χωρίς αντίστοιχη προστασία της αγοραστικής δύναμης.
Στα δημόσια οικονομικά, προβλέπεται συνολικό πλεόνασμα Γενικής Κυβέρνησης 0,3% του ΑΕΠ το 2027, ενώ το ΔΝΤ προβλέπει έλλειμμα 0,65%. Η απόκλιση του 0,95% σημαίνει περίπου 2,6 δισ. ευρώ με βάση το ΑΕΠ του προσχεδίου. Ακόμη και το πρωτογενές πλεόνασμα περιορίζεται από τον κυβερνητικό στόχο του 3,3% στο 2,6% κατά το ΔΝΤ. Για το 2026, το Ταμείο προβλέπει συνολικό πλεόνασμα μόλις 0,26%, έναντι κυβερνητικής εκτίμησης 0,6%.
Στη φορολογία, το ΔΝΤ καταγράφει εκτίναξη των φορολογικών εσόδων από 20,5% του ΑΕΠ το 2009 σε 28,1% το 2024, αύξηση 7,6 ποσοστιαίων μονάδων. Η διαχρονική αυτή διόγκωση των εισπράξεων αναδεικνύει μια σκληρή πραγματικότητα : το κράτος απορροφά ολοένα μεγαλύτερο μέρος του παραγόμενου εισοδήματος, ενώ η ακρίβεια εξαντλεί τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Για τη ΝΙΚΗ, το κεντρικό ζήτημα είναι ότι το προσχέδιο στηρίζεται σε ευνοϊκότερες οικονομικές παραδοχές ενώ υποβαθμίζει τις πραγματικές αδυναμίες της οικονομίας. Η κυβέρνηση οφείλει να πείσει οτι οι εκτιμήσεις της δεν είναι αυθαίρετες, αλλά και να παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο αντιμετώπισης των κινδύνων, χωρίς να μεταφέρει ξανά το βάρος στις οικογένειες και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η κοινωνία χρειάζεται χαμηλότερο κόστος ζωής, δικαιότερη φορολογία και πραγματική παραγωγική ανασυγκρότηση, όχι έναν Προϋπολογισμό του οποίου οι προβλέψεις αμφισβητούνται από την πρώτη μέρα.
Ομάδα Οικονομικών ΝΙΚΗ