Ενώ οι «πατριωτικές επιδόσεις» του πρωθυπουργού στην Άγκυρα μονοπωλούν την επικαιρότητα και αξιολογούνται επί τη βάσει του βαθμού εξάρτησης των ΜΜΕ και των εφημερίδων από το σύστημα, ο κ. Δένδιας συμμετείχε σε δύο συσκέψεις στις Βρυξέλες που κινήθηκαν μάλλον στη σκιά των εξελίξεων.
Στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ με σύνθεση Υπουργών Αμύνης την Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου, άκουσε, βουβός και άλαλος, την εκπρόσωπο του 0,3% των ευρωπαίων πολιτών, την Εσθονή κα Κάγια Κάλας, αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, να αναπτύσσει τα θέματα της στήριξης του Κιέβου, των εγγυήσεων ασφαλείας προς την Ουκρανία και τις προοπτικές της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την άμυνα. Όλα αυτά μέσα σε κλίμα πραγματικά άρρωστου και τυφλού μισορωσισμού και ρωσοφοβίας, αισθήματα βαθέως ανεπτυγμένα μεταξύ των Βάλτων και των Πολωνών οι οποίοι, εκπροσωπώντας μόλις το 10% των ευρωπαίων, επιχειρούν να σύρουν το υπόλοιπο 90% προς αυτή την κατεύθυνση.
Στο πρώτο θέμα, η κα Κάλας, αναμένοντας προφανώς τη θετική σχετική ψήφο της Ευρωβουλής, θεώρησε ως δεδομένη και απαραίτητη τη διάθεση 90 δισ. ευρώ από την τσέπη των ευρωπαίων φορολογουμένων (2 δισ. θα είναι το “μερτικό” μας) προκειμένου να στηριχθούν αφενός οι αμυντικές ανάγκες της Ουκρανίας και αφετέρου η συνέχιση λειτουργίας του κρατικού της μηχανισμού. Ούτε μια στιγμή η ίδια αλλά και οι άλλες πολιτικές διάνοιες που συγκροτούν την Επιτροπή δεν σκέφθηκαν ότι τα χρήματα αυτά θα έπρεπε να αναλωθούν στο βωμό της επίτευξης των πραγματικών στόχων της ΕΕ και όχι να διασπαθιστούν από τον Ζελένσκι και το απίστευτα διεφθαρμένο καθεστώς του.
Ποιοί είναι οι πραγματικοί στόχοι της ΕΕ; Είναι ίδιοι με τους λόγους της ύπαρξής της. Σύγκλιση των οικονομιών Βορρά-Νότου, βελτίωση της υγείας και της περίθαλψης, άνοδος του βιοτικού επιπέδου, ανάπτυξη της παιδείας και του πολιτισμού, υποβοήθηση της έρευνας και της εφαρμογής νέων τεχνολογιών, διάσωση, σταθεροποίηση και ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα των ευρωπαϊκών οικονομιών, εν τέλει δε η εξάλειψη της φτώχειας μεταξύ των ευρωπαίων εργαζομένων. Η ΕΕ δεν υπάρχει για να στηρίζει το Κίεβο.
Στο δεύτερο θέμα, η κα Κάλας μας είπε, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ότι προκειμένου να υπογραφεί συνθήκη ειρήνης στο Ουκρανικό, θα πρέπει να παρασχεθούν προς την Ουκρανία εγγυήσεις ασφαλείας από την ΕΕ οι οποίες συνίστανται στην ανάπτυξη και παρουσία ευρωπαϊκών στρατιωτικών τμημάτων επί του εδάφους. Ξεπερνώντας ως ανύπαρκτες τις σχετικές ρωσικές αντιρρήσεις, η Ύπατη Εκπρόσωπος υπεστήριξε κατ’ ουσίαν ότι η ΕΕ θα συνεχίσει να “βάζει τρικλοποδιές” στα αλλεπάλληλα αμερικανικά σχέδια ειρήνευσης μέχρι να επιτύχει το ποθούμενο και ότι θα εξωθεί τον Ζελένσκι στον τορπιλισμό όλων των σχετικών διπλωματικών προσπαθειών.
Στο τρίτο και τελευταίο, υπεστήριξε κεκαλυμμένα ότι η προς το παρόν μηδενική ή και χειρότερα ευρωπαϊκή ανάπτυξη, θα επανεκκινήσει, όχι από την επιστροφή στη φθηνή ενέργεια, την επάνοδο των παραγωγικών βιομηχανικών μονάδων και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων αλλά από τις εναπομένουσες αμυντικές βιομηχανίες μέσω της διατύπωσης ευρωπαϊκού αμυντικού δόγματος, της εκδίπλωσης και εφαρμογής του προγράμματος SAFE και της ενίσχυσης ακριβώς της αμυντικής βιομηχανίας. Η κα Κάλας υπογράμμισε ότι η πλέον οξεία απειλή για την Ευρώπη είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία προχωρώντας σε απλή αναφορά των σχέσεων με τις ΗΠΑ και του προβλήματος των αξιώσεων Τραμπ επί της Γροιλανδίας. Μάλιστα, εις ό,τι αφορά το Πρόγραμμα SAFE, διευκρίνισε ότι εφόσον η ευρωπαϊκή παραγωγή αμυντικού υλικού δεν επαρκεί για να καλύψει τις υφιστάμενες ανάγκες, “τρίτες χώρες θα κληθούν να αναπληρώσουν το κενό” επιχειρώντας να εισάγει στο Πρόγραμμα την Τουρκία από το παράθυρο ενώ έχει εκδιωχθεί από την πόρτα.
Σε όλα αυτά, μιλιά δεν έβγαλε ο “τουρκοφάγος” – όπως τον διαφημίζουν οι ίδιοι οι Τούρκοι – κ. Δένδιας. Προσδεδεμένος στο άρμα της “σωστής πλευράς της ιστορίας”, έχοντας κηρύξει τον πόλεμο στο Κρεμλίνο, έχοντας απογυμνώσει την άμυνα των νησιών μας για να θωρακίσει τους Ουκρανούς, αυτοπαγιδεύτηκε στον αντιρωσισμό της κας Κάλας και δεν μπόρεσε να της πει ότι η αντιπάθειά της προς τους Ρώσους είναι ανάλογη εκείνης που τρέφουμε εμείς για τους Τούρκους. Και ότι, συνεπώς, όταν εκείνη επιμένει “να μας πατά τον κάλο” με τον φιλοτουρκισμό της, θα πατούσαμε κι’ εμείς το δικό της με το φιλορωσισμό μας.
Ο “γαλαντόμος” και “κιμπάρης” με ξένο χρήμα κος Δένδιας, θεωρεί πολύ φυσιολογικό να ρίξουμε στον ουκρανικό “πίθο των Δαναΐδων” δύο δισ. ευρώ, απ’ αυτά που μας περισσεύουν, για να αντιμετωπίσουμε τη “ρωσική απειλή”, η οποία, ως “δαμόκλειος σπάθη” επικρέμεται υπεράνω των κεφαλών μας “εδώ και αιώνες”! Άλλωστε, όπως ακόμη κι’ η “κουτσή Μαρία” γνωρίζει, όλες οι προφητείες του παρελθόντος μιλούν για το “ξανθό γένος” που θα έρθει να μας υποδουλώσει…Ο κ. Δένδιας, πέραν των τεραστίων επιτυχιών του στην εξωτερική και την αμυντική πολιτική της χώρας, αποδεικνύεται και άριστος γνώστης της ιστορίας!