Η Αθήνα θριαμβολογεί για τη μέχρι στιγμής στάση της Αιγύπτου έναντι του τουρκολιβυκού μνημονίου και συνολικά έναντι της Άγκυρας. Σήμερα ήταν η σειρά του υπουργού Οικονομικών Κ. Πιερρακάκη να εργαλειοποιήσει και να οικειοποιηθεί αυτή τη σχέση με τις “βαθιές ρίζες στην ιστορία αλλά και τα ισχυρά κλαδιά, έτοιμα να απλωθούν μακριά στο μέλλον”, παραμερίζοντας τους πονοκεφάλους της ΑΑΔΕ, της ακρίβειας, των κόκκινων δανείων.
Στην κυβέρνηση, όμως, αμελούν να σκεφτούν μακροπρόθεσμα για τις ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις, αφήνοντας σε εκκρεμότητα ζητήματα που μπορούν να γυρίσουν μπούμερανγκ για τη χώρα στο μέλλον, και αδυνατούν να προβλέψουν τις διπλωματικές κινήσεις της Άγκυρας.
Δρώντας κοντόφθαλμα, όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση της Λιβύης, δεν βλέπουν ότι στο μέλλον μια τουρκοαιγυπτιακή οριοθέτηση θα περιόριζε δραστικά ή θα παρέκαμπτε τη θαλάσσια επήρεια του Καστελόριζου.
Δεν ανησυχούν για τις συνεχείς προσπάθειες της Τουρκίας να ξαναφέρει την Αίγυπτο στο τραπέζι των συζητήσεων, προσφέροντάς της ακόμα και 15.000 επιπλέον τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας δικαιοδοσίας.
Δεν αντιδρούν στις συνεχείς ανταλλαγές επισκέψεων ανώτερων στρατιωτικών των δυο χωρών, στις κοινές ναυτικές ασκήσεις και στα σχέδια συνεργατικής ναυπήγησης πολεμικών πλοίων, όπως και στο γεγονός πως η συμμετοχή της Αιγύπτου στο Σύμφωνο της Μέκκας, παραμένει πάντα ανοιχτή.
Η σχέση με το Κάιρο χρειάζεται ουσιαστικές δεσμεύσεις και έργα που υπηρετούν αμοιβαία συμφέροντα, με μετρήσιμη πρόοδο στην ενέργεια, στις υποδομές και στην αμυντική συνεργασία, ώστε να μείνει ζωντανή.

