Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ανέδειξε περίτρανα μια κυβέρνηση που ήδη κινείται με όρους προεκλογικής αγωνίας και έναν ανασφαλή πρωθυπουργό, που επιστρατεύει ακραία διλήμματα για να διατηρηθεί στην εξουσία, εγκλωβισμένο σε έναν διαρκή αγώνα πολιτικής επιβίωσης.
Ο κ. Μητσοτάκης παρουσίασε έναν αυτοαναφορικό απολογισμό «επιτυχιών» και μια εικονική πραγματικότητα, την ώρα που η καθημερινότητα για τους πολίτες ορίζεται από την ακρίβεια, τη στεγαστική ασφυξία, τη δημογραφική κατάρρευση και τη συνεχή αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης. Η επίκληση δεικτών και έργων δεν αναιρεί τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής.
Η εμμονή σε διλήμματα τύπου «σταθερότητα ή χάος» και η προσωπική στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων αποκαλύπτουν την επικοινωνιακή στρατηγική πόλωσης και φόβου. Και όταν η πολιτική ατζέντα μετατοπίζεται από το «τι θα γίνει για τη χώρα» στο «πώς θα κρατηθούμε στην εξουσία», τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό, είναι θεσμικό.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από πολιτικές φιέστες αυτοεπιβεβαίωσης. Έχει ανάγκη από αλήθεια, θεσμική σοβαρότητα και μια νέα πολιτική κατεύθυνση που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη των πολιτών αλλά και θα διασφαλίζει συνθήκες αξιοπρέπειας για τους ίδιους.