Αυτές τις μέρες η Ελλάδα συνταράχθηκε – και πολύ σωστά! – από το άλμα θανάτου των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη. Την Παρασκευή 15.5.26 καταγράφεται άλλο ένα (μιμητικό;) άλμα θανάτου, μιας 24χρονης γυναίκας στον Πειραιά!
Αυτό το άρθρο δεν το γράφω για να επαναλάβω τις διαπιστώσεις για την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση των νέων και των εφήβων της εποχής μας, που τη γνωρίζουμε – ακόμη και των παιδιών. Γράφω, για να παρακαλέσω κάθε αναγνώστη να προσέξει ότι γι’ αυτά τα παιδιά και τους εφήβους αγωνιζόμαστε εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτά τα παιδιά κατεβήκαμε στην πολιτική, ακριβώς επειδή κανείς από κείνους που μονοπωλούν την πολιτική επί γενιές ολόκληρες δεν τα φροντίζει. Όταν γράφουμε κατ’ επανάληψιν πως ο αγώνας μας γίνεται «για τα όνειρα και το μέλλον των παιδιών μας» κυριολεκτούμε.
Σε καμία περίπτωση δεν ζητούμε ψήφους για να κερδίσουμε εμείς χρήματα, εξουσία ή προνόμια. Κατεβήκαμε, υπογράψαμε ανοιχτά με το όνομά μας αυτή την προσπάθεια που λέγεται ΝΙΚΗ, συγκρουόμαστε καθημερινά με το κατεστημένο της πολιτικής και των συστημικών ΜΜΕ, 100% ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.
Δεν είμαστε «πατριώτες» μιας «ακραίας» ιδεολογίας – ούτε «δεξιάς» ή «φανατικής» – που δεν λογαριάζει τον άνθρωπο και που εξυπηρετεί την εξουσία. Η πατρίδα δεν είναι απρόσωπη ιδέα, για την οποία απλώς «πρέπει να πεθαίνεις», δεν είναι «το συμφέρον του άρχοντα», της κυβέρνησης, του «αφεντικού». Άκου πώς ορίζει την πατρίδα ο δάσκαλος του Γένους και πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημ. Νατσιός: «Τι είναι η πατρίδα; Πολλές οικογένειες μαζί». Και «Τι χρειάζεται περισσότερο η Ελλάδα; Παιδεία και παιδιά».
Τον άνθρωπο, τα παιδιά, την πατρίδα και την κοινωνία δεν τα θυμηθήκαμε τώρα, σαν συνθήματα για να γίνουμε πολιτικοί, αλλά – όπως είπα – προσπαθούμε γι’ αυτά εδώ και δεκαετίες και η κάθοδός μας στην πολιτική είναι το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη, επειδή, χωρίς ένα έντιμο κράτος, ο λαός θα είναι πάντα υποτελής και εξουθενωμένος, όπως είναι μέχρι τώρα και όπως μας έχουν πείσει ότι «θα είμαστε πάντα».
Ε λοιπόν, όχι! Δεν θα είμαστε πάντα υποτελείς, ταπεινοί και καταφρονεμένοι! Δεν θα βλέπουμε πάντα τα παιδιά μας απελπισμένα, καταθλιπτικά, με κουρασμένες ψυχές, χωρίς προοπτικές, χωρίς μόρφωση, χωρίς ρίζες και πίστη, να δέχονται και να ασκούν βία, απροστάτευτα σε μια κοινωνία αγριότητας! Αρκεί να το θέλεις κι εσύ και ΝΑ ΤΟ ΣΤΗΡΙΞΕΙΣ, γιατί την κατάσταση στην πατρίδα μας δεν «θα την αλλάξουμε εμείς». ΕΣΥ ΘΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ, βάζοντας εμάς ως εκπροσώπους σου, να εργαστούμε για την επίλυση των προβλημάτων σου και την τακτοποίηση του διαλυμένου κράτους μας!
Πρέπει να «ρισκάρεις», να «εκτεθείς», να προσυπογράψεις ανοιχτά με το όνομά σου αυτή την προσπάθεια, για να εμποδίσουμε την Ελλάδα να ξεπουλιέται, την κοινωνία να πεθαίνει, τα σπίτια μας να αρπάζονται, τα παιδιά μας να απελπίζονται και να χάνονται…
Κείμενα παιδείας του Δ. Νατσιού
Ο δάσκαλος Δ. Νατσιός, ήδη πολύ πριν τη ΝΙΚΗ, έχει γράψει δεκάδες άρθρα για την παιδεία και τη νεολαία, εκτός από τα βιβλία του, τις ομιλίες ανά την Ελλάδα, τις ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές κλπ. Άρθρα του στο διαδίκτυο βρήκα από το 2006. Ασφαλώς υπάρχουν και παλαιότερα. Θα παραπέμψω κυρίως σε τρία, που είναι τα αγαπημένα μου:
«Οι Τρεις Ιεράρχες για την Παιδεία» (2011), κείμενο μιας ομιλίας του από το 2001, που διατρέχει την ελληνική παιδεία όλων των εποχών (με παραπομπές από αρχαίους συγγραφείς και Πατέρες της Εκκλησίας μέχρι σύγχρονους ποιητές και συγγραφείς) και παράγει απόσταγμα από πνευματικό χρυσάφι. Ένα μικρό δείγμα:
«Η παιδεία μας σήμερα, εγκατέλειψε την ψυχή του παιδιού και στράφηκε στον εγκέφαλό του. “ Παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρίαν πληρῶσαι, ἀλλὰ ἀνάψαι ψυχὴν” έλεγε ο Πλάτωνας. Γεμίζουμε το κεφάλι του παιδιού με γνώσεις και αφήνουμε σβησμένη την ψυχή του. Ουδέποτε υπήρχαν στον κόσμο και στον τόπο μας τόσοι εγγράμματοι και τέτοια φτώχεια πνευματική. Έχουμε μια παιδεία που επιζητά πρωτίστως να θεραπεύσει τις ανάγκες του κράτους, της βιομηχανίας, των επιχειρήσεων. Γεμίσαμε διπλωματούχους και εξαφανίστηκαν οι πνευματικοί άνθρωποι.
Η πραγματική παιδεία προσφέρει κατ’ ουσίαν πνευματική και όχι τεχνική μόρφωση, κάθε κοινωνία που θέλει να προκόψει έχει πρώτα ανάγκη χαρακτήρων και κατόπιν τεχνικών. “Είχαμε τζιβαϊρικόν πολυτίμητον και παίρνομεν ασκιά με αγέρα και κούφια καρύδια. Έτζι θα γίνωμεν παλιόψαθα των λαών” βροντοφωνάζει ο στρατηγός Μακρυγιάννης, που έβλεπε με θλίψη την περιφρόνηση της παράδοσής μας. (…) Αντί να ανατρέφουμε αητούς, θαλασσοπούλια που θα βγαίνουν ψηλά για να ελέγχουν το πέλαγος, εμείς ταΐζουμε παπαγάλους σε χρυσό κλουβί».
Το δεύτερο άρθρο, «Η εξαρχία των Εξαρχείων» (2017), αφού διεκτραγωδεί την εγκατάλειψη των πανεπιστημίων και της κοινωνίας στους δήθεν «αντιεξουσιαστές» τραμπούκους (σημ.: αργότερα, ως πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, ο Νατσιός δέχτηκε επίθεση δις από αυτούς, τη μία σε παρουσίαση βιβλίου καταξιωμένης γυναίκας πανεπιστημιακού), αναλύει εξαιρετικά την ευθύνη της ίδιας της κοινωνίας και της οικογένειας για την έξαρση της βίας:
«Τα παιδιά μας είναι παιδιά της εποχής μας. Η εποχή μας είναι δική μας κατάκτηση, δική μας ευθύνη, δική μας λογοδοσία, δική μας αλαζονεία και, κυρίως, δική μας “παιδεία”. Ποια “παιδεία” προσφέρουμε στα παιδιά μας, όχι μόνο σαν σχολεία, αλλά κυρίως σαν κοινωνικό μοντέλο. Μήπως θερίζουμε σήμερα, ό,τι σπείραμε χθες;
Ποιος τροφοδοτεί τα Εξάρχεια; Ποιος “διδάσκει” στα παιδιά, από την πρώτη μέρα που θυμούνται τον κόσμο, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Ποιος τα εφοδιάζει, εξ απαλών ονύχων, με τα παντοειδή ηλεκτρονικά αποβλακωτικά; Ποιος τα εθίζει στην καταναλωτική μανία και τον πιθηκισμό; Ποιος έδιωξε τον φόβο του Θεού και το έλεον του ανθρώπου από το σχολείο, την οικογένεια και την κοινωνία; Ποιος ανέχεται τις καταλήψεις σχολικών κτιρίων από 12χρονους μαθητές; Ποιος επιτρέπει την αποαθωοποίησή τους μέσω των τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, όλα αυτά τα λύματα που ονομάζονται παιχνίδια και καλλιεργούν τον κανιβαλισμό;
Ποιος άφησε μια δράκα εθνομηδενιστών να πειραματίζονται στα σχολεία μας, ποινικοποιώντας τα τιμαλφή μας, πίστη, γλώσσα και παράδοση, που στάθηκαν τα προσανάμματα που φώτισαν την οικουμένη; Ποιος τους δίδαξε ότι, όπως λέει ο Καλιόρης στο “εξ επαφής”, “ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία νιώθει ότι κοροϊδοπιάνεται και αυτοαδικείται, μ’ ένα λόγο το κλίμα σκυβαλοκρατίας και σαλταδορισμού, που η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα στο απόφθεγμα: τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο”; Ποιος αφήνει να κυκλοφορούν σχολικά βιβλία-πανέρια με οχιές ή να συνεχίζoνται οι “παρδαλές” παρελάσεις στις σχολικές αίθουσες;
Επαναλαμβάνω: Ποιος τα προετοίμασε ή τα ανέχτηκε όλα αυτά; Μα εμείς. (…) Τι σκεφτόμαστε όλοι μας τώρα για να “πολεμήσουμε” την εξαρχία των Εξαρχείων; Να γίνει ένα… ντου και να τους σπάσουμε στο ξύλο. Λαμπρή ιδέα!! Ο Δεκέμβριος του 2008, με τον φόνο του άτυχου νεαρού Γρηγορόπουλου, θα φαντάζει σαν φασαρία σχολικού αυλόγυρου. Τίποτε δεν καταλάβαμε, ούτε καν μετανιώνουμε για την ηθική μας αυτουργία. (…)
Δεν χάνουμε την ελπίδα μας. Όχι. Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Να ξαναγίνουμε πάλι δάσκαλοι των παιδιών μας, εμείς και όχι το γελοίο κράτος, και να διδάξουμε στα παιδιά μας τι θα πει Άνθρωπος με κεφαλαίο το άλφα…».
Το τρίτο άρθρο, νεότερο, λέγεται «Έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση» (Φεβρουάριος 2023). Ένα απόσπασμα:
«Τα παιδιά είναι σαν τα πουλιά, που ανοίγουν τα φτερά τους στο πέλαγος και τις ανοιχτωσιές. Εγκλωβισμένα τα μικρά, του Δημοτικού, στο θαυμάσιο παιδικό τους δωμάτιο, καταπονημένα από τις ατελείωτες εξωσχολικές δραστηριότητες, έρχονται στο σχολείο, για να τρέξουν, να μιμηθούν τα αθλητικά τους ινδάλματα. (Ας προσέξουμε τις λέξεις παιδί, παιδι-ά και παιχνίδι). Εκεί όμως συναντούν μικρές, αρρωστιάρικες, ανήλιαγες αυλές, στρωμένες με τσιμέντο και οι δάσκαλοι της εφημερίας να εποπτεύον αλαφιασμένοι “μην συμβεί το κακό”.
Η παρατηρούμενη σήμερα έλλειψη πειθαρχίας, η εριστικότητα, η υπερκινητικότητα των παιδιών, οφείλονται κυρίως στον περιορισμό, στην φυλάκιση του παιδιού στο ελκυστικό δωμάτιό του, με τους υπολογιστές και τα άλλα τεχνολογικά ζαρζαβατικά. Τίποτε όμως δεν το ευχαριστεί περισσότερο από την επαφή με την φύση, εκεί ανθίζει, νιώθει ελεύθερο. Και τα πράγματα επιδεινώνονται λόγω και της περιρρέουσας εγκληματικότητας. Πού να αφήσουν οι γονείς τα παιδιά τους, στις μεγαλουπόλεις, να αφήσουν λίγο το χέρι τους και να παίξουν; Τρέμει το φυλλοκάρδι τους…
Χτίζονταν παλαιότερα καινούργια σχολεία – σήμερα τα κλείνουν λόγω και της δημογραφικής μας πανωλεθρίας – και τα επαινετικά σχόλια αφορούσαν μόνο το κτίριο. Αίθουσες θεατρικής αγωγής, υπολογιστών, όμορφη αρχιτεκτονική, ζωηρά χρώματα… καλά και άγια όλα αυτά (αν και “σχολείο ίσον δάσκαλος”, υπενθυμίζει ο Παλαμάς). Και ο αύλειος χώρος; Ο μαθητής αυτόν πρώτα θα παρατηρήσει, εκεί θα ξεδιπλώσει τα αθλητικά του ταλέντα, εκεί θα παίξει. Ο συνωστισμός κουράζει, εκνευρίζει, το “τέρπειν και διδάσκειν” του Πλάτωνα, ακυρώνεται. Η μάθηση, χωρίς χαρά και παιχνίδι, μπορεί να γεμίζει τον νου με σκόρπιες πληροφορίες και γνώσεις, αφήνει όμως την ψυχή έρημη, ψυχρή… και αργότερα πάνω στο άγονο, στο αγεώργητο αυτό μέρος φυτρώνουν εγωισμοί, αδικίες, φιλαυτίες. Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως “έχουμε ένα πολιτισμό που θεωρεί το παιδί ως ενόχληση”…».
Οφείλω επίσης να παραπέμψω στο άρθρο «Γονείς ξυπνήστε, σας μαγαρίζουν τα παιδιά σας», από το 2022. Εκεί αναφέρεται στη μουσική τραπ και την απήχησή της στην πολυβασανισμένη νεολαία μας:
«Ελεγχόμενος για την άγνοιά μου, έψαξα να βρω. Η “τραπ” είναι μουσικό υποείδος, άνθισε στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής σε μέρη όπου γινόταν διακίνηση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά, τα όπλα, τα πανάκριβα και γρήγορα αυτοκίνητα, η προκλητική επίδειξη πλούτου, η πρόστυχη και χυδαία αντιμετώπιση των γυναικών, είναι η πρώτη ύλη για τα ρεκάσματα των τράπερ. (Είπαμε, αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος, επισκέψου την σημερινή Αμερική). Το υποείδος κάνει θραύση στην Ελλάδα. (…) Παιδιά 8 και 9 ετών ανυπεράσπιστα, στις πιο κρίσιμες, εξοπλιστικές ηλικίες, βομβαρδίζονται, αποσαθρώνονται, εξαχρειώνονται απ’ όλη την σαπίλα και τις αναθυμιάσεις των κοινωνικών υπόνομων. Άτομα ανισόρροπα, ψυχανώμαλα, αγράμματα και απελέκητα, διψασμένα για εύκολο για άκοπο πλουτισμό, εκφυλισμένοι ηδονοθήρες, ανέλαβαν πλέον την “ανατροφή” των παιδιών μας.
Ζητώ συγγνώμη για τους χαρακτηρισμούς, αλλά δεν βρήκα πιο επιεικείς. Αν κάποιος διαβάσει στίχους τους, φρίττει. Ό,τι ράβουν γονείς και δάσκαλοι, ξηλώνεται από τους έξαλλους “πορνοβοσκούς”, που ονομάζονται και μουσικοί…».
Θα κλείσω τα παραθέματα με το άρθρο του «…γλυκύτερη εἶναι ἡ μάνα» (2023), ανάμεσα σε πολλά βεβαίως. Εκεί γράφει:
«Ὅταν ρωτήθηκε κάποιος σοφὸς ἀπὸ ἕναν γονέα σὲ ποιό ἀπὸ τὰ δύο παιδιά του, ἕνα ἀγόρι κι ἕνα κορίτσι, πρέπει νὰ δώσει ἰδιαίτερη βαρύτητα στὴν ἀνατροφή του, ἐκεῖνος ἀβίαστα ἀπάντησε: στὴν κόρη σου. Γιατί μεγαλώνοντας σωστὰ τὸν γιό σου, ἀνατρέφεις ἕναν σωστὸ πολίτη, ἀνατρέφοντας ὅμως σωστὰ τὴν κόρη σου, ἀνατρέφεις σωστὰ μία ὁλόκληρη γενιά.
Ἡ σκέψη αὐτὴ εἶναι βαθυστόχαστη. Τὴν ψυχικὴ καὶ πνευματική ἁρματωσιὰ δὲν τὴν προσπορίζει ἡ ἀποθησαύριση τῶν ξερῶν, πολλὲς φορές, γνώσεων τῆς σχολικῆς παιδείας, ἀλλὰ ὁ ἐφοδιασμὸς τῆς παιδικῆς ψυχῆς μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ βαθιὰ ἀνθρώπινα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἔχει δημιουργήσει ἡ μακραίωνη παράδοση τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ καὶ ποὺ μεταβιβάζονται ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μὲ τὸν προφορικὸ λόγο τῆς μάνας, τοῦ πρώτου καὶ ἀσύγκριτου δασκάλου τοῦ παιδιοῦ.
Γιατί παιδεία θὰ εἰπεῖ γλώσσα. Καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας. Οἱ μαστοί της εἶναι τρεῖς: οἱ δύο γιὰ τὸ γάλα καὶ ὁ τρίτος τὸ στόμα της, ἡ λαλιά της, ἡ γνήσια καὶ ἄδολη πηγὴ τῆς γλώσσας. Ἀγράμματη, ἀμόρφωτη, πὲς ὅ,τι θέλεις. Εἶναι ὅμως κεφαλάρι ἀστείρευτο βαθύτατης καὶ φυσικῆς σοφίας. Στὶς λέξεις ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὰ χείλη της, μὲ τὴν ἡσυχία καὶ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ σταλαχτίτη, στὸ τρυφερὸ αὐτὶ τοῦ παιδιοῦ, γενεὲς γενεῶν ἔχουν κλείσει νόηση καὶ αἴσθημα, πείρα καὶ Ἱστορία – ὅλη τὴν οὐσία τῆς ζωῆς τους…».
Από τη θεωρία στην πράξη
Ως πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ και βουλευτής πλέον, από το καλοκαίρι του 2023, ο Νατσιός κατέθεσε αμέσως ερώτηση στον τότε υπουργό Παιδείας με θέμα τον εθισμό των νέων στο διαδίκτυο και την κατάχρηση των κινητών τηλεφώνων (με ένα εξαιρετικό κείμενο, πλήρως τεκμηριωμένο, το οποίο δημοσιεύεται στην Ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων). Προέβη επίσης σε παρέμβαση προς τον υπουργό Παιδείας για την επίδραση της μουσικής τραπ, καθώς και για πλείστα άλλα θέματα που σχετίζονται με την παιδεία και τη νεολαία, έχει προτείνει την καθιέρωση του μαθήματος της Οικογενειακής Αγωγής, αντί της λεγόμενης «σεξουαλικής αγωγής», και έχει αποκαλέσει κατ’ επανάληψιν το υπουργείο Παιδείας «υπουργείο Παιδομαζώματος».
(Βίντεο για τα παραπάνω με τις τοποθετήσεις του στη Βουλή, βλ. στην ανάρτηση «ΝΙΚΗ: Αγώνας για τα παιδιά μας μέσα στη Βουλή». Εκεί και το ιστορικό στιγμιότυπο όπου απευθύνεται στους έφηβους μαθητές που επισκέφθηκαν το Κοινοβούλιο και παραθέτει απόσπασμα από την ομιλία του Κολοκοτρώνη προς τους μαθητές του Γυμνασίου Αθηνών το 1838).
Εκτός των παραπάνω, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΙΚΗΣ έχει καταθέσει αμέτρητες ερωτήσεις προς την κυβέρνηση για τη νεολαία, την παιδεία, τους εκπαιδευτικούς και τη στήριξη της οικογένειας. Στη ΝΙΚΗ εξάλλου λειτουργούν άριστα οργανωμένες Θεματικές Ομάδες (για την Παιδεία, για την Υγεία, για την Οικογένεια, για τα Πρόσωπα με Αναπηρία και τις Οικογένειές τους κ.π.ά.) που παρεμβαίνουν και δραστηριοποιούνται διαρκώς για όλα τα παραπάνω θέματα.
Στις 7 Ιουλίου 2023 δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Anti-media άρθρο με τίτλο «Tι σχέση έχουν ο Νατσιός με τον εγγονό του Ρόμπερτ ντε Νίρο που πέθανε από λευκή σκόνη;». Η συντάκτρια του άρθρου, με αφορμή την αναφορά του Νατσιού ότι στα σχολεία πρέπει να καθιερωθούν «μαθήματα αθωότητας» (η οποία προκάλεσε χλευασμούς και καυστικά σχόλια), παραθέτει το βίντεο και γράφει μεταξύ άλλων:
«Τι λες, βρε Νατσιέ, κι εσύ; Να χαλάσεις την εκπαίδευση; Τόσων ετών διαφθορά; Έξαλλοι οι δημοσιογράφοι του πάνελ, έξαλλο και το τουίτερ που απομόνωσε τη φράση, έξαλλα κι όλα τα συστημικά πολιτικώς ορθά ΜΜΕ!
Βρε συ Νατσιέ, δεν σε ψήφισα, αλλά βλέπω τι ζημιά πας να κάνεις, αν όντως μείνεις στις ιδεολογίες σου. Να στηρίξεις την οικογένεια; Και πώς θα πηγαίνουν τα παιδιά μετά on the Wild Side; Πώς θα γκαστρώνονται από μικρά και μετά θα ζητούν δικαίωμα στις αμβλώσεις, αν έχουν αρχές; Πώς θα πρέπει να κάνουν “το εμβόλιο της μήτρας” στην εφηβεία, ακόμα και τα αγόρια, αν δεν έχουν σκοπό να ξεπεταχτούν από μικρά; Χαλάς την σούπα στις φαρμακευτικές. (…)
Όχι βρε. Θέλουμε νεολαία μονδέρνα. Με ένα κινητό ανά χείρας, τα βυζιά έξω και καυτά σορτς, να δοκιμάζουν τα πάντα – σκόνες κάθε χρώματος και σεξουαλικές προτιμήσεις – να κάνουν όσες αμβλώσεις θένε, και προ πάντων, όλα τα εμβόλια, ό,τι κυκλοφορεί στην φαρμακευτική πιάτσα!…».
Κείμενα ημών των υπολοίπων
Το 2013, πολύ ΠΡΙΝ κατεβούμε στην πολιτική, γράφαμε στο άρθρο «Το Σύνδρομο της Κόλασης»:
«Αυτό είναι λοιπόν το μέλλον, όπως τρυπώνει στη φαντασία των έφηβων αγοριών και κοριτσιών σας, από τα παράθυρα των μυθιστορημάτων, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, και φυσικά του διαδικτύου και των παιχνιδιών για υπολογιστές: ένα μέλλον συνύπαρξης με ζόμπι και βρικόλακες, που συχνά κυριαρχούν και είναι εμείς μεταμορφωμένοι, οι πρώην άνθρωποι. (…).
Είναι γνωστό ότι ο δυτικός άνθρωπος δεν πάει και τόσο καλά. Είναι φανερό πλέον πόσο εύκολο είναι να οδηγηθεί στην ψυχασθένεια, σύμπτωμα της οποίας είναι τα βίαια ξεσπάσματα, αλλά και η ταύτισή του με τους “κακούς” των φανταστικών διηγήσεων, σε μια προσπάθεια απόδρασης από τον αληθινό κόσμο, που τον απογοητεύει καθημερινά, στον κόσμο της φαντασίας που τον κατακλύζει. (…) Μήπως πρέπει ν’ ανησυχήσουμε; (…)
Ο κόσμος έχει γίνει κόλαση. Όμως εμείς έχουμε μια παράδοση – την ελληνική, τη ρωμαίικη παράδοση, την ορθόδοξη παράδοση – που μιλάει για τον παράδεισο. Που μιλάει για αγίους και ευωδιάζει λιβάνι και νάμα κι όχι τις αποπνικτικές οσμές που αποβάλλει σχεδόν κάθε πόρος της σύγχρονης ζωής. Που φωτίζει με το γαλήνιο φως του καντηλιού και του κεριού από μελίσσι κι όχι με πολύχρωμα ηλεκτρικά φώτα που τυφλώνουν στο ημίφως. Έναν πολιτισμό που γιατρεύει τις πληγές και τις ψυχές των ανθρώπων, δεν τους εξαγριώνει, που τους κάνει αγίους κι όχι θηρία.
Έτσι ο παράδεισος με την κόλαση ήρθε η ώρα να μονομαχήσουν. Όχι όμως στο πανί, στο χαρτί ή το γυαλί, αλλά στη ζωή και την καρδιά των παιδιών μας. Και ο σκοπός είναι η σωτηρία των παιδιών μας και όλου του κόσμου (και εμάς των ίδιων) από την παράνοια. Ναι στην ψυχαγωγία, φυσικά, ναι στη φαντασία, όχι στην παράνοια, όχι στη διείσδυση του πολύμορφου κακού από τις πόρτες και τα παράθυρα της φαντασίας και της εμμονής».
Το 2014 γράφαμε στο άρθρο «Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής»:
«Εμείς οι μεγάλοι νομίζω πως δε φανταζόμαστε καν πώς ζουν οι έφηβοι και οι φοιτητές (η φοιτητική περίοδος είναι μια παράταση της εφηβείας), τι σκέφτονται και πώς νιώθουν.
Η ζωή τους είναι μια αφύσικη ζωή, γεμάτη άγχος και εξαρτημένη 100% από τη μοντέρνα τεχνολογία. Δεν έχουν πια ρίζες, υπακούνε σε αγνώστους στο Facebook, αλλά συγκρούονται με τους γονείς και δε μαθαίνουν τίποτα από τους παππούδες τους. Μια μεγάλη μερίδα τους ζει στο σκοτάδι, διασκεδάζει σε σκοτεινούς χώρους, δραπετεύει από την πραγματικότητα στον εικονικό κόσμο του Διαδικτύου ή μέσα σε εκκωφαντική μουσική, θρίλερ, βιντεοπαιχνίδια βίας και δαιμονικών ηρώων, ιστοσελίδες πορνό, τσιγάρα και αλκοόλ. Κάνει σεξ από 12 χρονών, κάνει εκτρώσεις από 12 χρονών. Είναι, όπως γράφει ένας Αμερικανός ροκάς, που έγινε κάποια στιγμή ορθόδοξος μοναχός (αλλά δεν έμεινε), “η Νεολαία της Αποκάλυψης”…».
Και παρακάτω γράφαμε:
«Όλοι έχουμε ευθύνη. Και οι ίδιοι οι έφηβοι φυσικά, πολύ περισσότερο όταν γίνονται φοιτητές (εδώ στην Κρήτη έχουμε και μικρούς καπετάνιους, που δε γίνονται φοιτητές αλλά “καίγονται” ή “καίνε” άλλους, ζώντας ανάμεσα σε αλκοόλ, τζόγο και όπλα).
Και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουμε τεράστια ευθύνη. Το ίδιο και οι παπάδες. Δεν υπερασπιζόμαστε τη νεολαία με λιονταρίσιες μάχες. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, αλλά, σε σχέση με το σύνολο, είναι μόνον εξαιρέσεις.
Οι δημοσιογράφοι, οι τηλεοπτικοί παρουσιαστές και οι υπεύθυνοι των καναλιών έχουν όχι μόνο τεράστια ευθύνη, αλλά συχνά είναι οι αυτουργοί της αλλοτρίωσης και καταστροφής της νεολαίας μας. Οι εταιρίες κατασκευής και πώλησης κινητών τηλεφώνων και βιντεοπαιχνιδιών, τα μπαρ και οι εταιρίες του θεάματος, ομοίως. Πολλοί από κείνους που δουλεύουν σ’ όλα αυτά θα ’πρεπε να πάνε φυλακή.
Άρα και οι δικαστές έχουν ευθύνη. Ας μη μιλήσουμε για τους πολιτικούς…
Τώρα όμως απευθύνομαι στους γονείς. Σ’ εκείνους, που τα παιδιά είναι δικά τους και έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη να τα προστατεύσουν και φυσικά τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη δυστυχία τους.
Τι λείπει στα παιδιά σου και δεν τους το δίνεις ποτέ, αγαπητέ μου γονιέ, πατέρα και μάνα; Ένα πράγμα λείπει: το να τους μάθεις να αγαπάνε. Έτσι τα παιδιά σου θ’ αποχτούσαν ρίζες και πίστη, έτσι θα ένιωθαν ασφάλεια και δε θα έψαχναν την αγάπη (ή υποκατάστατα της αγάπης) σε γκρίζους δρόμους.
Ξέρω εγώ ν’ αγαπώ; Ξέρω να συγχωρώ; Ξέρω ν’ ακούω; Αν δεν ξέρω, πώς θα το μάθω στα παιδιά μου; Αλλά εκείνα αυτό ζητάνε και, αν δεν το μαθαίνουν από μένα, ψάχνουν να το μάθουν από άλλους.
Ίσως είσαι από τις φωτεινές εξαιρέσεις. Εσύ ξέρεις».
Από τα πολλά ακόμη άρθρα, επιλέγω δειγματοληπτικά: «Επιστολή σε γονιό, που η έφηβη κόρη του είναι έγκυος» (2010), «Ζήσε πέρα από τα όρια!» (2011), «Σεξ στην εφηβεία» (2013), «Είσαι ο άνθρωπός μου;» (2013) – και αρκετά ακόμη, όλα τα χρόνια. Δύο τελευταία, που γράφτηκαν αφού μπήκα στη ΝΙΚΗ: «Σεξουαλική αγωγή ή οικογενειακή αγωγή;» (2023) και «Η ΝΙΚΗ προς τους Έλληνες ροκάδες & τους Έλληνες ράπερς – Μουσικούς και φίλους της μουσικής» (2025).
Τελειώνω παραπέμποντας σε τρία από τα πολλά άρθρα ισάριθμων εξαιρετικά ικανών και δραστήριων στελεχών της ΝΙΚΗΣ, του Γιώργου Νικολάκου, του Χριστόδουλου Μολύβα και του Ιωάννη Νεονάκη (θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλους). Αξίζει να τα διαβάσετε.
Νικολάκος: «Η Νεολαία δεν είναι αδιάφορη – είναι πληγωμένη. Και ζητά Αλήθεια.» (2025). Σημειώνω ότι ο Γ. Νικολάκος έχει (μεταξύ άλλων) και το επίσης ιδιαίτερα σημαντικό άρθρο «Η Ελλάδα δεν χρειάζεται Τραμπ. Χρειάζεται Καποδίστρια.» (2025).
Μολύβας: «Το αντίδοτο στην Trap και τον μηδενισμό: Επιστροφή στην Ορθόδοξη ηθική και τον παραδοσιακό πολιτισμό» (2025). Του Μολύβα, για να καταλάβεις το πνεύμα του (πνεύμα ΝΙΚΗΣ), διάβασε και το άρθρο του «Οι Σκοτεινές Ρίζες του Ναζισμού και η Ελληνορθόδοξη Παράδοση».
Νεονάκης: «Τὸ τραγούδι «Φέρτο» καὶ ἡ φωνὴ μιᾶς γενιᾶς ποὺ μεγάλωσε μέσα στὴν κρίση» (2026). Προτείνω και το εξής από τα πάρα πολλά άρθρα (και βιβλία) του: «Ορθοδοξία. Thinking outside the box.» (2018).
Και τώρα τι γίνεται;
Όλα αυτά τα έγραψα, όχι για να κοκορεύομαι ή να αυτοδιαφημίζομαι, ούτε για να κερδίσω κάτι. Τα έγραψα για να σου υπενθυμίσω πως εδώ και πολλά χρόνια είμαστε στην πρώτη γραμμή για τα παιδιά μας και πως τώρα κατεβήκαμε στην πολιτική για ν’ αλλάξουμε αυτά που δεν αλλάζει κανείς! Με σχολεία, κοινωνικές δομές, επαγγελματικές προοπτικές, πνευματική και ψυχική στήριξη, στήριξη της οικογένειας, θεραπεία των πληγών κάθε καλού ανθρώπου, με αγάπη, σχεδιασμό και φροντίδα, όχι με ρητορείες, φανατισμό και αυταρχισμό! Για να πάψουν τα παιδιά μας να μαραζώνουν και να χάνονται.
Χρειάζεται πολλή δουλειά. Γι’ αυτήν τη δουλειά είμαστε εμείς εδώ. Γι’ αυτήν συσπειρωθήκαμε. Είμαστε ένα νέο είδος πολιτικών – αυτό που ονειρεύεσαι, αλλά δεν τολμάς να ελπίσεις πως θα το συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου. Πολιτικών που βασίζονται όχι στο «άρπαξε να φας και κλέψε να ’χεις», αλλά στα παρακάτω λόγια του Χριστού (τον οποίο πιστεύουμε και μόνον Αυτόν προσκυνούμε – όπως οι σοφοί πρόγονοί μας – και όχι τα άνομα και ανέντιμα συμφέροντα που λατρεύουν οι καταπιεστές και οι εκμεταλλευτές σου):
«Ξέρετε ότι αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών τα κατεξουσιάζουν και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν. Σ’ εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας, και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου» (δηλ. ο ίδιος ο Χριστός) «δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους» (κατά Μάρκον, 10, 42-45).
Χρειάζεται λοιπόν πράγματι πολλή δουλειά. Έλα να την κάνουμε μαζί. Έτσι μόνο θα ξημερώσει στην πατρίδα μας η φωτεινή μέρα που ονειρευόμαστε, η Χαραυγή της ΝΙΚΗΣ.
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Θεολόγος – συγγραφέας
Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Ρωμηοσύνης της ΝΙΚΗΣ