Η εικόνα στα δημόσια νοσοκομεία της Κρήτης συνιστά πλέον κατάσταση γενικευμένης υγειονομικής αποδιάρθρωσης. Οι συνεχείς καταγγελίες εργαζομένων, οι αναφορές της ΠΟΕΔΗΝ, οι δημόσιες παρεμβάσεις συλλόγων γιατρών και τα διαδοχικά δημοσιεύματα των ΜΜΕ αποκαλύπτουν νοσοκομεία χωρίς επαρκές προσωπικό, τμήματα που λειτουργούν οριακά, πολύωρες αναμονές στα επείγοντα και εργαζόμενους σε κατάσταση εξάντλησης.
Η παραίτηση της μοναδικής παιδοψυχιάτρου του Κοινοτικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας Παίδων και Εφήβων Ρεθύμνου άφησε τη Δυτική Κρήτη χωρίς δημόσια παιδοψυχιατρική κάλυψη. Την ίδια ώρα, η πρόσφατη κατάρρευση ορθοπαιδικού γιατρού εν ώρα εφημερίας, καθώς και οι αποχωρήσεις γιατρών λόγω υποστελέχωσης και εργασιακής εξουθένωσης, ανέδειξαν το αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγηθεί οι δημόσιες δομές υγείας στο νησί.
Στα νοσοκομεία του Λασιθίου, περίπου το 75% των προκηρυσσόμενων θέσεων ιατρών παραμένει ακάλυπτο. Οι χαμηλοί μισθοί, οι εξαντλητικές εφημερίες, οι συνεχείς μετακινήσεις και η έλλειψη ουσιαστικών κινήτρων απομακρύνουν τους νέους γιατρούς από το ΕΣΥ, ιδιαίτερα από τις δομές της περιφέρειας.
Η ΠΟΕΔΗΝ έχει χαρακτηρίσει «αδιανόητη» την κατάσταση στα νοσοκομεία της Κρήτης, καταγγέλλοντας μετακινήσεις γιατρών από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, σοβαρές ελλείψεις παθολόγων και αναισθησιολόγων, καθώς και συνθήκες που θέτουν σε κίνδυνο ασθενείς και προσωπικό.
Στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, εργαζόμενοι καταγγέλλουν επιδείνωση της κατάστασης στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, με πολύωρες αναμονές, ασθενείς σε διαδρόμους και εξουθενωμένους υγειονομικούς. Σε πολλές περιπτώσεις, ένας νοσηλευτής καλείται να φροντίσει δεκάδες ασθενείς ταυτόχρονα.
Το περιστατικό κατάρρευσης ορθοπαιδικού γιατρού στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου από υπερκόπωση αποτελεί χαρακτηριστική εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στο ΕΣΥ της Κρήτης. Οι ίδιοι οι νοσοκομειακοί γιατροί δηλώνουν ότι έχουν φτάσει στα όριά τους.
Η Κρήτη δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς παθολόγους, παιδοψυχιάτρους, αναισθησιολόγους και νοσηλευτές. Απαιτούνται άμεσα μαζικές μόνιμες προσλήψεις, ουσιαστικά οικονομικά κίνητρα, ενίσχυση των νοσοκομείων και πραγματική στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας.
«Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να στηρίζεται στην αυτοθυσία εξαντλημένων εργαζομένων και σε διαρκή “μπαλώματα”.»
Θ.Ο. Υγείας της ΝΙΚΗΣ