Πενήντα δύο χρόνια μετά την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της λήθης. Η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1974, αλλά το τίμημα της εκτροπής ήταν η εθνική τραγωδία της Κύπρου, με την Ιστορία να διδάσκει ότι όταν οι θεσμοί καταρρέουν, οι συνέπειες μπορούν να οδηγήσουν σε εθνικές τραγωδίες.
Η συγκυρία καθιστά τη σημερινή επέτειο ακόμη πιο συμβολική, καθώς στη Βουλή συζητείται η συνταγματική αναθεώρηση. Όμως, πριν από οποιαδήποτε συζήτηση για την αλλαγή του Καταστατικού Χάρτη της χώρας, προέχει μία αδιαπραγμάτευτη δημοκρατική υποχρέωση: η τήρηση του Συντάγματος, η οποία προηγείται της αναθεώρησής του.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εμφανίζεται ως εγγυήτρια της συνταγματικής τάξης, όταν η ίδια η διαδρομή της έχει αφήσει βαθύ θεσμικό αποτύπωμα, με περιορισμό των ατομικών ελευθεριών, υπονόμευση του Κράτους Δικαίου, απαξίωση της διάκρισης των εξουσιών και σοβαρά ελλείμματα διαφάνειας και λογοδοσίας.
Καμία λοιπόν δεξίωση και καμία «πασαρέλα» στο Προεδρικό Μέγαρο δεν μπορούν να συγκαλύψουν τις θεσμικές πληγές της χώρας.
Η Δημοκρατία τιμάται με λογοδοσία, θεσμική συνέπεια, απόλυτο σεβασμό στο Σύνταγμα και προσήλωση στις αξίες της. Η Δημοκρατία τιμάται καθημερινά στην πράξη με τη διάκριση των εξουσιών και την αναγνώριση των ατομικών ελευθεριών, όχι με υπερσυγκέντρωση εξουσιών στα χέρια ενός και με «ηλεκτρονικό φακέλωμα» για τους πολλούς.