Στις 17 Ιουλίου (ημέρα του επίσημου μνημόσυνου για τους πεσόντες στην Κύπρο της τουρκικής εισβολής του 1974), στα Ιωάννινα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, κατά τα εγκαίνια του αποκατεστημένου Τζαμιού της Καλούτσιανης, προέβη σε μια εξαιρετικά προβληματική ιστορική και πολιτική τοποθέτηση.
Αναφερόμενος στην παράδοση των Ιωαννίνων στους Οθωμανούς το 1430, δήλωσε ότι η πόλη πέρασε αναίμακτα στα χέρια τους, επειδή «διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης» και οι Γιαννιώτες απέφυγαν έτσι τις σφαγές και τους εξανδραποδισμούς και «πήραν προνόμια». Στην συνέχεια αντιπαρέβαλε σε αυτήν την περίοδο την «αποτυχημένη εξέγερση του Επισκόπου Τρίκκης» Διονυσίου του Φιλοσόφου το 1611, μετά την οποία τα προνόμια καταργήθηκαν και ακολούθησαν σκληρά οθωμανικά αντίποινα. Οι δηλώσεις καταγράφονται αυτούσιες στην επίσημη ιστοσελίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Το ζήτημα δεν είναι να κρίνουμε, ύστερα από έξι αιώνες και εκ του ασφαλούς, την απόφαση των Γιαννιωτών του 1430. Βρέθηκαν μπροστά στην τραγική απειλή της σφαγής και του εξανδραποδισμού.
Το εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα είναι άλλο: τι ακριβώς σημαίνει το προεδρικό «διδαχθήκαμε»;
Διδαχθήκαμε ως λαός ότι, όταν ο αντίπαλος είναι ισχυρότερος, πρέπει να υποτασσόμαστε για να διασώσουμε την ασφάλεια και τα προνόμιά μας; Ότι η υποταγή αποτελεί σωφροσύνη και η αντίσταση αφροσύνη;
Αν αυτό είναι το μήνυμα, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα επικίνδυνο δόγμα υποτέλειας, απολύτως ξένο προς την ιστορική συνείδηση του Ελληνισμού.
Διότι ο Ελληνισμός γαλουχήθηκε επί αιώνες με ένα εντελώς διαφορετικό πρότυπο.
Με τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, που αρνήθηκε να παραδώσει την Κωνσταντινούπολη. Με τις επαναστάσεις της Ρωμηοσύνης και τον μεγάλο ξεσηκωμό του 1821 (την γνωστή επανάσταση του … 1981 κατά το πρόσφατο lapsus linguae!). Με το «ΟΧΙ» του 1940. Με αμέτρητους επώνυμους και ανώνυμους Έλληνες που προτίμησαν το κόστος της αντίστασης από την ασφάλεια της υποταγής.
Δεν νίκησαν όλες αυτές οι αντιστάσεις. Ούτε δικαιώθηκαν όλες αμέσως. Αυτό όμως δεν τις έκανε μάταιες. Διαμόρφωσαν την ταυτότητα ενός λαού που έμαθε ότι η ελευθερία και το δίκαιο δεν ανταλλάσσονται με προνόμια.
Ακόμη και η Κωνσταντινούπολη έπεσε, αλλά δεν παραδόθηκε.
Γι’ αυτό προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας εμφανίζεται να αντιστρέφει αυτό το ιστορικό πρότυπο και να παρουσιάζει ως «δίδαγμα» την αποφυγή της αντίστασης και ως συνέπειά της την απώλεια προνομίων.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι ένας απλός σχολιαστής της Ιστορίας. Ο λόγος του έχει θεσμικό και συμβολικό βάρος. Η ΝΙΚΗ καλεί τον κ. Τασούλα να διευκρινίσει και να διορθώσει δημόσια τη θέση του. Να δηλώσει ξεκάθαρα ότι η υποταγή στον κατακτητή δεν αποτελεί εθνικό δίδαγμα και η αντίσταση για την ελευθερία δεν αποτελεί ιστορικό σφάλμα. Εάν δεν μπορεί να το πράξει, τότε τίθεται ζήτημα αν μπορεί να εκφράζει από το ύπατο πολιτειακό αξίωμα την ιστορική συνείδηση και το φρόνημα του ελληνικού λαού.
Κύριε Τασούλα, διορθώστε ή παραιτηθείτε.