Με «παρών» απάντησε η ΝΙΚΗ στις δύο αμυντικές συμφωνίες που έφερε προς κύρωση το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, με τον βουλευτή Λαρίσης Γεώργιο Ρούντα να ξεκαθαρίζει από το βήμα της Ολομέλειας ότι η διεθνής στρατιωτική συνεργασία χρειάζεται συγκεκριμένο και μετρήσιμο όφελος για την Ελλάδα, πλήρη γνώση των οικονομικών δεσμεύσεων και σαφή λογοδοσία προς τη Βουλή.
Η τοποθέτησή του αφορούσε το Μνημόνιο Κατανόησης Ελλάδας – Κροατίας για τη συνεργασία στο Πολυεθνικό Συντονιστικό Κέντρο Στρατηγικών Θαλασσίων Μεταφορών, καθώς και το Μνημόνιο για τη σύσταση, διοίκηση και λειτουργία του Πολυεθνικού Συντονιστικού Κέντρου Διοικητικής Μέριμνας, γνωστού ως MLCC.
Ο Γεώργιος Ρούντας έβαλε εξαρχής το πλαίσιο μέσα στο οποίο η ΝΙΚΗ αντιμετωπίζει τέτοιου είδους συμφωνίες: «Η αξία μιας αμυντικής συνεργασίας κρίνεται από το τι προσθέτει στην ασφάλεια και στην ετοιμότητα της χώρας, από το αν ενισχύει τις δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων, αν αξιοποιεί τα εθνικά μας πλεονεκτήματα και αν οι υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε είναι σαφείς και ελέγξιμες».
Ακριβώς εκεί εντόπισε και το βασικό πρόβλημα. Οι απαντήσεις που δόθηκαν από το Υπουργείο κατά τη συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή κάλυψαν μέρος των ερωτημάτων, άφησαν όμως ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα για το πραγματικό κόστος, τη στελέχωση, τα αποτελέσματα και το χειροπιαστό όφελος για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Στην περίπτωση της συνεργασίας με την Κροατία, ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ στάθηκε ιδιαίτερα στο συγκριτικό πλεονέκτημα που διαθέτει η Ελλάδα λόγω της τεράστιας ναυτιλιακής της παρουσίας.
«Η Ελλάδα διαθέτει ναυτιλιακή ισχύ, έμπειρα στελέχη και δυνατότητες που μπορούν να στηρίξουν έναν ουσιαστικό διεθνή ρόλο», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι ένα Κέντρο Στρατηγικών Θαλασσίων Μεταφορών υπό ελληνική ευθύνη μπορεί να αξιοποιηθεί στην αμυντική προετοιμασία, στην αντιμετώπιση κρίσεων και σε επιχειρήσεις ανθρωπιστικής βοήθειας.
Αναγνώρισε μάλιστα τη συμβολή του Κέντρου σε επιχειρήσεις εκκένωσης πολιτών από εμπόλεμες περιοχές, χαρακτηρίζοντας αυτή τη δραστηριότητα έργο με ανθρώπινη και διπλωματική αξία.
Η αναγνώριση αυτής της χρησιμότητας δεν συνοδεύτηκε από λευκή επιταγή προς την κυβέρνηση.
Ο Γεώργιος Ρούντας ζήτησε να αποσαφηνιστεί πόσο κοστίζει στην Ελλάδα η λειτουργία του Κέντρου, πόσο προσωπικό δεσμεύεται και ποιο είναι το επιχειρησιακό αντάλλαγμα που λαμβάνει η χώρα.
«Χρειάζεται να παρουσιαστούν το μέγεθος αυτής της επιβάρυνσης, οι απαιτήσεις στελέχωσης και τα αποτελέσματα που τη δικαιολογούν», ανέφερε.
Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και σε ένα απολύτως εθνικό ζήτημα: τι συμβαίνει σε περίπτωση που η ίδια η Ελλάδα αντιμετωπίσει σοβαρή κρίση και χρειαστεί άμεσα τις δυνατότητες των στρατηγικών μεταφορών.
«Ιδιαίτερα σε περίοδο εθνικής κρίσης θέλουμε μια σαφή προτεραιότητα στις ελληνικές ανάγκες», τόνισε, ζητώντας το δικαίωμα άρνησης παροχής υπηρεσιών για λόγους εθνικής ασφάλειας να έχει πραγματικό επιχειρησιακό αντίκρισμα και να μην παραμένει απλώς μια συμβατική πρόβλεψη.
Ανάλογα ερωτήματα έθεσε και για το Πολυεθνικό Συντονιστικό Κέντρο Διοικητικής Μέριμνας.
Ο Ρούντας περιέγραψε τη διοικητική μέριμνα ως βασικό πυλώνα της στρατιωτικής ισχύος, καθώς από τον ανεφοδιασμό, τη συντήρηση, την υγειονομική υποστήριξη και τις μεταφορές εξαρτάται η δυνατότητα μιας στρατιωτικής δύναμης να επιχειρεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.
«Η εκπαίδευση και η διεθνής συνεργασία σε αυτούς τους τομείς έχουν αξία όταν η γνώση επιστρέφει στις ελληνικές μονάδες και αξιοποιείται στον εθνικό σχεδιασμό», επισήμανε.
Εδώ η κριτική του έγινε ακόμη πιο συγκεκριμένη.
Η ελληνική συμμετοχή στο συγκεκριμένο σχήμα, όπως είχε ενημερώσει ο Υπουργός, υφίσταται κανονικά από το 2013. Συνεπώς, σύμφωνα με τον βουλευτή της ΝΙΚΗΣ, υπάρχει ήδη επαρκής χρονική περίοδος για να παρουσιαστεί ένας ουσιαστικός απολογισμός.
«Αξιολογούμε μια ήδη υφιστάμενη συμμετοχή. Χρειάζεται επομένως απολογισμός. Ποια στελέχη εκπαιδεύτηκαν και αξιοποιήθηκαν, ποιες δυνατότητες βελτιώθηκαν και ποιες δαπάνες αναλήφθηκαν», υπογράμμισε.
Ουσιαστικά, η ΝΙΚΗ ζήτησε από το Υπουργείο Άμυνας να περάσει από τις γενικές αναφορές περί τεχνογνωσίας στα πραγματικά αποτελέσματα.
Ο Γεώργιος Ρούντας έθεσε επίσης ζήτημα σχετικά με την ήδη υπογεγραμμένη Τεχνική Διευθέτηση που συνοδεύει τη συνεργασία, σημειώνοντας ότι κατά τη συζήτηση δεν παρουσιάστηκε με επαρκή σαφήνεια το περιεχόμενό της ούτε οι οικονομικές δεσμεύσεις που προκύπτουν για την ελληνική πλευρά.
Η απαίτησή του ήταν σαφής: «Ζητούμε να τεθούν υπόψη της Βουλής οι ισχύοντες όροι συμμετοχής και το πραγματικό ετήσιο κόστος».
Στο ίδιο πλαίσιο αντιμετώπισε και το ζήτημα των διαβαθμισμένων πληροφοριών που ανταλλάσσονται μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών. Αναγνώρισε ως θετική την απάντηση του Υπουργείου περί εφαρμογής της εθνικής νομοθεσίας και των διεθνών συμφωνιών ασφαλείας, υπογράμμισε όμως ότι η προστασία αυτών των πληροφοριών συνιστά διαρκή υποχρέωση των αρμόδιων αρχών.
Το θέμα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν τα δεδομένα αφορούν εθνικές στρατιωτικές δυνατότητες, σχεδιασμό και επιχειρησιακές πληροφορίες.
Στο κλείσιμο της ομιλίας του ο Γεώργιος Ρούντας συμπύκνωσε τη θέση της ΝΙΚΗΣ απέναντι στις δύο συμφωνίες.
«Για τη ΝΙΚΗ, η αμυντική συνεργασία υπηρετεί μια εθνική στρατηγική με συνέχεια και λογοδοσία. Η ναυτιλιακή ισχύς και η κατάρτιση των στελεχών μας πρέπει να ενισχύουν την αποτρεπτική ικανότητα και την αντοχή της χώρας», ανέφερε.
Η τελική κρίση του ήταν ξεκάθαρη: η χρησιμότητα των συνεργασιών αναγνωρίζεται, η ενημέρωση που παρείχε η κυβέρνηση δεν επαρκεί για να δοθεί θετική ψήφος.
«Δεν δίνει επαρκή απολογισμό του εθνικού οφέλους, των οικονομικών δεσμεύσεων και της αξιοποίησης των δυνατοτήτων τους», κατέληξε.
Για τον λόγο αυτό η ΝΙΚΗ επέλεξε το «παρών», ζητώντας από την κυβέρνηση να παρουσιάσει στη Βουλή όσα μέχρι σήμερα παραμένουν χωρίς καθαρή απάντηση: πόσο πληρώνει η Ελλάδα, τι κερδίζει επιχειρησιακά, ποιες δεσμεύσεις αναλαμβάνει και πώς αυτές ενισχύουν την εθνική άμυνα όταν η χώρα τις χρειαστεί πραγματικά.

