Φέτος, το 2026, συμπληρώνονται 1400 χρόνια από την ιστορική ημέρα του Αυγούστου του 626 μ.Χ., κατά την οποία οι πρόγονοί μας, μετά τον ανέλπιστο τερματισμό της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους, έψαλλαν όρθιοι στον ιερό ναό Παναγίας των Βλαχερνών τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου, οι οποίοι, μετά από την ημέρα εκείνη, έλαβαν την ονομασία «Ακάθιστος Ύμνος».
Τους αιώνες που ακολούθησαν, το κορυφαίο αυτό ποιητικό δημιούργημα της Ρωμηοσύνης δεν έπαψε να ψάλλεται κάθε χρόνο κατά την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, και οι ορθόδοξοι χριστιανοί όλων των εθνών – προπαντός οι Έλληνες και όλοι όσοι υπάγονται στα αρχαία, Ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία μας, Κωνταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων – δεν έπαψαν να αισθάνονται συγκίνηση, ελπίδα και πνευματική δύναμη ακούγοντας στο υπέροχο εισαγωγικό τροπάριο «Τῇ Ὑπερμάχῳ», που κράτησε άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας στις καρδιές τους τα σκοτεινά χρόνια της δουλείας.
Ακούγοντας το «Τῇ Ὑπερμάχῳ», σε όλη του τη ζωή και επί πολλές γενιές («τὰ νικητήρια», την Πόλη, «τὸ κράτος ἀπροσμάχητον», «κινδύνων ἐλευθέρωσον»…), ο Έλληνας σηκώνεται όρθιος, επειδή αισθάνεται αξιοπρεπής. Θυμάται ότι δεν είμαστε λαός ταλαίπωρων και κακομοίρηδων (όπως τείνουν να μας πείσουν τα «αφεντικά» μας), αλλά μια αυτοκρατορία που κοιμάται και αναμένει την αφύπνιση και ανόρθωσή της. Αυτοκρατορία όχι τυραννικής καταπίεσης ή αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης, αλλά πνευματικής αναβάθμισης, που έσπειρε σπόρους πολιτισμού και αγιότητας σε πλήθος λαών.
Η πολύτιμη αυτή μνήμη δεν πρέπει να σβήσει. Οφείλουμε να τη διατηρήσουμε και να τη μετατρέψουμε σε φλόγα ιερή, που θα κάψει τα ξερόκλαδα και θα φέρει την ελευθερία. Φλόγα, που θα φωτίσει τον κόσμο, που τόσο ανάγκη την έχει και την αναζητά, πολλές φορές δίχως να το ξέρει. Όπως την αναζητούν και τα παιδιά μας, δίχως να το ξέρουν. Τα παιδιά μας, για τα οποία αξίζει ν’ αγωνιζόμαστε με αυτοθυσία ως Ορθόδοξοι Ρωμηοί και ελεύθεροι Έλληνες!
Θ.Ο. Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ