Το Συμβούλιο της Επικρατείας, περνώντας στο επόμενο βήμα μετά τη νομοθέτηση από τη Βουλή «γάμου ομοφύλων», γνωμοδότησε ότι δεν είναι αντίθετη στο Ελληνικό Σύνταγμα και η υιοθεσία παιδιών από «ζευγάρι ομοφύλων», δηλαδή ομοφυλοφίλων.
Υπήρξαν δικαστές που διαφώνησαν – άνδρες και γυναίκες – και υπερασπίστηκαν το δικαίωμα των παιδιών να μεγαλώνουν σε οικογένεια με μητέρα και πατέρα και όχι με «δύο μαμάδες» και «δύο μπαμπάδες».
Ας είμαστε ειλικρινείς:
Σε έναν κόσμο, όπου η σύνδεση ανθρώπου και μηχανής και η δημιουργία «μετανθρώπων» δεν θεωρείται κάτι αφύσικο και νοσηρό, αλλά πρόοδος και όνειρο πολλών…
Όπου όσοι έχουν σκύλους ή γάτες θεωρείται λάθος να χαρακτηρίζονται «ιδιοκτήτες» τους και επικρατεί να χαρακτηρίζονται «γονείς» τους, ώστε να μιλάμε πλέον για «σκυλομπαμπάδες» και «σκυλομαμάδες» (δεν έχω τίποτα με τα ζωάκια)…
Όπου το να προστατεύεις τη γυναίκα σου θεωρείται «τοξική αρρενωπότητα», ενώ, όταν μια γυναίκα έχει την κάποτε θεωρούμενη ως «αλήτικη» ανδρική συμπεριφορά – να πίνει, να βρίζει, να κοιμάται με όλους (και με όλες!) – θεωρείται «χειραφέτηση»…
Όπου όλο και περισσότεροι γάμοι διαλύονται και θεωρείται φυσικό – και όχι κοινωνικό πρόβλημα – οι γονείς ενός παιδιού να μένουν σε διαφορετικά σπίτια και να έχουν φτιάξει άλλες οικογένειες, αρκεί «να είναι φίλοι» και «να περνούν χρόνο» με το παιδί τους…
Όπου το να διδάσκεται σεξουαλική αγωγή στα νήπια θεωρείται υγιές, αλλά δεν υπάρχει μάθημα οικογενειακής αγωγής, ούτε κανείς στρέφει τα παιδιά προς τον γάμο ως έναν στόχο και όνειρο ζωής (μόνο προς την επαγγελματική τους σταδιοδρομία)…
Όπου θεωρείται υγιές κάποιος να αυτοπροσδιορίζεται ως «ούτε άνδρας, ούτε γυναίκα», αλλά «μη δυαδικός», και μάλιστα συνιστάται να τον προσφωνείς με άρθρα ουδετέρου γένους (π.χ. «τα φοιτητά» ή «το Nemo», νικητό της Eurovision 2024)… Και συνιστάται να μη λέμε «άνδρες και γυναίκες», αλλά «άτομ@».
Όπου το να πιστεύεις στους αγίους θεωρείται δεισιδαιμονία, ενώ το να κατακλύζονται τα συνδρομητικά κανάλια από ταινίες με ζόμπι, βρικόλακες και «γοητευτικούς δαίμονες» θεωρείται υγιές…
Όπου οι παρελάσεις στις εθνικές εορτές θεωρούνται «φασισμός», ενώ οι «παρελάσεις υπερηφάνειας» βαμμένων ομοφυλόφιλων με τάνγκα θεωρούνται «πρόοδος»…
Σε αυτό τον κόσμο είναι επόμενο να θεωρείται «φυσικό» να «παντρεύονται» άντρες με άντρες και γυναίκες με γυναίκες (ή με «μη δυαδικά» άτομα, ουδετέρου γένους), ακόμη και τρεις ή πέντε μεταξύ τους, όπως βλέπουμε ήδη σε «προοδευμένες» χώρες.
Είναι επόμενο να θεωρείται «φυσικό» (και όχι νοσηρό και ανατριχιαστικό) να υιοθετούνται παιδιά από «οικογένειες ομοφυλοφίλων» και να ανατρέφονται με «δύο μαμάδες» ή «δύο μπαμπάδες» (γιατί όχι και περισσότερους;).
Ο γάμος ανθρώπου με ζώο θεωρείται απαράδεκτος, όχι επειδή είναι τρελό (δεν υπάρχει αυτό πλέον), αλλά επειδή το ζώο δεν μπορεί να συναινέσει, άρα θεωρείται βιασμός.
Η διαφοροποίηση «φυσικού» και «αφύσικου» (με το φυσικό να θεωρείται υγιές και το αφύσικο νοσηρό) απαγορεύεται πλέον από την «πολιτική ορθότητα» και καταδικάζεται ως «ρατσισμός» να πεις ότι κάτι «δεν είναι φυσικό», γιατί θεωρείται δικαίωμα καθενός (από παιδική ηλικία) να φαντάζεται ό,τι θέλει και να λέει πως είναι ό,τι θέλει.
Εκτός βέβαια από την παραδοσιακή ηθική – αυτή θεωρείται «σκοταδισμός», «ρατσισμός», «ομοφοβία», «σεξισμός» κ.λ.π. και λιθοβολείται συντονισμένα από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα. Όπως στοχοποιείσαι π.χ. αν πεις τη φράση «αγέννητο παιδί», γιατί, την εποχή όπου ο ιδιοκτήτης σκύλου ονομάζεται «μπαμπάς» του σκύλου και όπου θεωρείται υγιές το κράτος να παραδίδει ένα παιδί σε υιοθεσία από «δύο μπαμπάδες» που κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι, συγχρόνως υποστηρίζεται με οργή ότι «δεν υπάρχουν αγέννητα παιδιά» και όποιος τολμήσει να πει ότι υπάρχουν «θέλει να κάνει τις γυναίκες κουνέλες»…
Το μόνο που δεν καταλαβαίνω, είναι τι γυρεύουμε ακόμη σ’ αυτό τον κόσμο εμείς, που διατηρούμε αυτή την παραδοσιακή ηθική, πιστεύουμε πως οι πρόγονοί μας διέθεταν σοφία και δεν ήταν καθυστερημένοι και επιμένουμε στη διαφοροποίηση «φυσικό = υγιές, ενώ αφύσικο = νοσηρό». Αλλά μην ανησυχείτε, σύντομα θα μας τσουβαλιάζουν και θα μας στέλνουν υποχρεωτικά σε ψυχίατρο (ίσως μας καταγγέλλουν και τα ίδια τα παιδιά μας, που θα μας θεωρούν «τοξικούς») ή θα μας εξαφανίζουν μέσα στη νύχτα…
Μάλλον θα χαρώ να θανατωθώ από το χέρι ενός «προοδευτικού υπερασπιστή των δικαιωμάτων και της διαφορετικότητας». Θα είναι η υπεράσπιση του τελευταίου δικού μου δικαιώματος, σ’ έναν κόσμο όπου η λέξη «Μεσαίωνας» έχει λάβει πλέον καινούργιο νόημα. «Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην» (όπως είπε, όταν τον λιθοβολούσαν, ο άγιος Στέφανος). Σημειώνω ότι κανείς ομοφυλόφιλος – άνδρας ή γυναίκα – δεν θα βρεθεί να πει πως δεν τον αγαπώ.
Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν ακόμη στα ιδανικά που οδήγησαν στην Επανάσταση του 1821 (μέρες που είναι).
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ