Το όριο ανάμεσα στην ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος και σε ένα τεχνοκρατικό μοντέλο που αγνοεί την κοινωνία έθεσε ο βουλευτής Πιερίας της ΝΙΚΗΣ Κομνηνός Δελβερούδης, κατά τη συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος για την Παγκόσμια Έκθεση Βιώσιμης Ανάπτυξης 2027 των Ηνωμένων Εθνών.
Ο βουλευτής ξεκαθάρισε από την αρχή ότι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων αποτελεί υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές. Έβαλε όμως μια σαφή προϋπόθεση: η βιώσιμη ανάπτυξη πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να απαιτεί από τον άνθρωπο να υπηρετεί ένα έτοιμο μοντέλο ανάπτυξης.
«Η βιώσιμη ανάπτυξη πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και φυσικά και την κοινωνία και δεν μπορεί ο άνθρωπος να μετατρέπεται σε ένα απλό μέσο εξυπηρέτησης ενός τεχνοκρατικού μοντέλου ανάπτυξης», ανέφερε.
Η Ελλάδα, όπως τόνισε, δεν είναι μια χώρα που μπορεί να ενταχθεί μηχανικά σε ενιαίες διεθνείς φόρμουλες. Διαθέτει μεγάλη ακτογραμμή, νησιωτικότητα, ορεινές περιοχές, πλούσια βιοποικιλότητα και έναν πρωτογενή τομέα που παραμένει κρίσιμος για πολλές τοπικές οικονομίες.
Με εμφανή αιχμή για την κατάσταση της ελληνικής παραγωγής, μίλησε για «αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή, όση έχει απομείνει επιτέλους», υπογραμμίζοντας ότι οι διεθνείς κατευθύνσεις δεν μπορούν να εφαρμόζονται με οριζόντιες συνταγές, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι εθνικές ιδιαιτερότητες και οι πραγματικές δυνατότητες κάθε χώρας.
Στο ζήτημα της ενεργειακής μετάβασης, ο Κομνηνός Δελβερούδης έθεσε το θέμα εκεί όπου καταλήγει τελικά κάθε πολιτική επιλογή: στον λογαριασμό που καλείται να πληρώσει ο πολίτης.
«Εάν δεχτούμε ότι η ενεργειακή μετάβαση είναι αναγκαία, τότε το κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιους όρους μπορεί να πραγματοποιηθεί και ποιος τελικά θα πληρώσει αυτό το κόστος», είπε.
Αναφέρθηκε στα νοικοκυριά που δυσκολεύονται να καλύψουν τους λογαριασμούς τους, στις μικρές επιχειρήσεις που λειτουργούν με αυξημένο ενεργειακό κόστος και στην ελληνική περιφέρεια που, όπως σημείωσε, συχνά επωμίζεται δυσανάλογο βάρος.
Ιδιαίτερη ήταν η αναφορά του στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ο βουλευτής ζήτησε να εξετάζεται κάθε παρέμβαση σε σχέση με τη γεωργική γη, τις προστατευόμενες περιοχές και το φυσικό τοπίο, ώστε η ίδια η ενεργειακή μετάβαση να μην οδηγήσει σε νέα περιβαλλοντική υποβάθμιση.
«Η ενεργειακή αυτή μετάβαση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε αιτία υποβάθμισης του περιβάλλοντος που καλούμαστε όλοι να προστατεύσουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Μεγάλο μέρος της τοποθέτησής του αφιερώθηκε στην πρωτογενή παραγωγή και την επισιτιστική ασφάλεια.
Ο κ. Δελβερούδης απέρριψε τη λογική που αντιμετωπίζει τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο, τον μελισσοκόμο και τον αλιέα σαν πρόβλημα που πρέπει να προσαρμοστεί σε ολοένα περισσότερους περιορισμούς.
«Ο αγρότης, ο κτηνοτρόφος, ο μελισσοκόμος ή ο αλιέας δεν είναι ένα εμπόδιο στην περιβαλλοντική προστασία. Είναι βασικοί συντελεστές της διατήρησης της υπαίθρου, της επίτευξης της επισιτιστικής ασφάλειας και φυσικά και της κοινωνικής συνοχής».
Ζήτησε προστασία της αγροτικής γης, των υδάτινων πόρων, των παραδοσιακών καλλιεργειών και της εγχώριας παραγωγής. Οι περιβαλλοντικές πολιτικές, όπως είπε, πρέπει να συνοδεύονται από κίνητρα, τεχνική υποστήριξη και οικονομική δυνατότητα προσαρμογής για όσους παράγουν.
Σε διαφορετική περίπτωση, προειδοποίησε ότι οι περιβαλλοντικές απαιτήσεις μπορεί να επιταχύνουν την εγκατάλειψη της υπαίθρου και να οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση της ελληνικής παραγωγής.
Από εκεί πέρασε σε ένα θέμα που, όπως τόνισε, δεν μπορεί να λείπει από οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για το μέλλον: το δημογραφικό.
Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ αναρωτήθηκε ευθέως πώς εντάσσεται η δημογραφική βιωσιμότητα στους διεθνείς στόχους και ζήτησε να διευκρινιστεί ποια πρόβλεψη υπάρχει για τις περιοχές που χάνουν συνεχώς πληθυσμό.
«Το δημογραφικό πρόβλημα στον δυτικό πολιτισμό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα», ανέφερε, θέτοντας το ερώτημα πώς θα προστατευθούν οι ορεινές και νησιωτικές περιοχές από την εγκατάλειψη και την πληθυσμιακή συρρίκνωση.
Και έδωσε τη δική του απάντηση με μια φράση που συμπυκνώνει ολόκληρη την τοποθέτηση: «Δεν μπορεί να θεωρείται βιώσιμη μια ανάπτυξη που αφήνει όλες αυτές τις περιοχές χωρίς παραγωγική και κοινωνική προοπτική, από τη στιγμή που θα λείπουν οι άνθρωποι».
Ο Κομνηνός Δελβερούδης αναφέρθηκε και στη δημοκρατική νομιμοποίηση των διεθνών πολιτικών.
Αναγνώρισε ότι οι επιστημονικές εκθέσεις μπορούν να προσφέρουν πολύτιμη γνώση και τεκμηριωμένες κατευθύνσεις, ξεκαθάρισε όμως ότι η επιστήμη δεν υποκαθιστά τις δημοκρατικές διαδικασίες και τις πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια.
«Οι πολιτικές αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με διαφάνεια, με κοινοβουλευτικό έλεγχο και με ουσιαστική διαβούλευση με τους πολίτες και τους παραγωγικούς φορείς», τόνισε.
Η Ελλάδα, κατά τον βουλευτή της ΝΙΚΗΣ, οφείλει να συμμετέχει στη διεθνή συνεργασία, διατηρώντας την ευχέρεια να προσαρμόζει τις πολιτικές στις δικές της ανάγκες.
«Δεν πρέπει να συγχέουμε τη διεθνή συνεργασία με την άκριτη αποδοχή κάθε προτεινόμενης πολιτικής», είπε, απορρίπτοντας τη λογική κατά την οποία κάθε διεθνής κατεύθυνση αποκτά αυτομάτως χαρακτήρα δεσμευτικής πολιτικής για τη χώρα.
Στην ίδια λογική άσκησε κριτική και στην πληθώρα στρατηγικών, εκθέσεων και στόχων που δεν συνοδεύονται πάντα από αντίστοιχα αποτελέσματα.
Ο Δελβερούδης ζήτησε μετρήσιμη πρόοδο στην πρόληψη των πυρκαγιών, στη διαχείριση των υδάτων, στην προστασία των δασών, στην αντιμετώπιση της διάβρωσης των ακτών, στη διαχείριση των αποβλήτων, στη βιοποικιλότητα και στη ρύπανση των θαλασσών.
«Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να περιορίζεται στην παραγωγή μόνο στρατηγικών κειμένων και εκθέσεων», τόνισε, ζητώντας αποτελεσματική διοίκηση, ελεγκτικούς μηχανισμούς που λειτουργούν και χρηματοδότηση που φτάνει στην πραγματική προστασία του περιβάλλοντος.
Η θέση της ΝΙΚΗΣ, όπως την παρουσίασε ο βουλευτής Πιερίας, συνδέει την περιβαλλοντική προστασία με την παραγωγή, την κοινωνική συνοχή και την επιβίωση των τοπικών κοινωνιών.
«Για μας βιώσιμη ανάπτυξη σημαίνει προστασία της Δημιουργίας, κοινωνική δικαιοσύνη, παραγωγική αυτάρκεια, σεβασμό στον άνθρωπο και ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές», ανέφερε.
Κλείνοντας, ξεκαθάρισε:
«Δεν θέλουμε ένα περιβάλλον προστατευόμενο στα χαρτιά, αλλά μια κοινωνία που μπορεί να ζει, να παράγει και φυσικά να ευημερεί μέσα σε αυτό».
Για τη ΝΙΚΗ, αυτή είναι η ουσία της συζήτησης: η προστασία του περιβάλλοντος αποκτά πραγματικό περιεχόμενο όταν συνοδεύεται από παραγωγή, ανθρώπους στην ύπαιθρο, ενεργειακή ασφάλεια, δημογραφική αντοχή και πολιτικές που εφαρμόζονται με βάση τις ανάγκες της ίδιας της χώρας.

