Καθώς τα χρόνια περνούν και η πανδημία περνάει στο πίσω μέρος του μυαλού μας, υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια από την πολιτεία και τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να επιβληθεί μια άτυπη, συλλογική αμνηστία για όσα ζήσαμε. Μας ζητούν να προχωρήσουμε μπροστά σαν να μη συνέβη τίποτα. Όμως, για να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά τέτοια φαινόμενα, δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Και σίγουρα, δεν πρέπει να συγχωρήσουμε τον πρωτοφανή αυταρχισμό που επιβλήθηκε στην ελληνική κοινωνία.
Πρέπει να θυμόμαστε την εποχή που η μετακίνηση απαιτούσε έγκριση από το 13033. Τον απόλυτο παραλογισμό να πρέπει να στείλεις μήνυμα για να πάρεις μια ανάσα αέρα, και τον τρόμο του εξοντωτικού προστίμου των 300 ευρώ αν η μάσκα σου έπεφτε κάτω από τη μύτη σε άδειους δρόμους.
Δεν ξεχνάμε την λίστα Πέτσα και τα κανάλια που, με κρατικό χρήμα, καλλιεργούσαν επί 24ώρου βάσεως τον τρόμο. Παράλληλα, ζήσαμε τη φίμωση κάθε αντίθετης φωνής. Εξαίρετοι επιστήμονες και γιατροί λοιδορήθηκαν, λογοκρίθηκαν στα κοινωνικά δίκτυα και βαφτίστηκαν γραφικοί ή επικίνδυνοι, απλώς και μόνο επειδή τόλμησαν να εκφράσουν επιστημονικές επιφυλάξεις για την οριζόντια και τυφλή εφαρμογή των μέτρων ή για τα ιατρικά πρωτόκολλα που επιβλήθηκαν. Η επιστήμη μετατράπηκε σε δόγμα μίας και μόνης αλήθειας.
Δεν μπορούμε επίσης να παραλείψουμε την πρωτοφανή προσβολή της θρησκευτικής ελευθερίας. Για πρώτη φορά στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, οι εκκλησίες σφραγίστηκαν με κρατική εντολή. Ζήσαμε το τραύμα του βουβού Πάσχα το 2020, με περιπολικά έξω από τους ναούς να εμποδίζουν τους πιστούς να ανάψουν ένα κερί, την ίδια στιγμή που ο συνωστισμός σε άλλους χώρους θεωρούνταν αναγκαίος και ακίνδυνος. Δεν ξεχνάμε τον υστερικό πόλεμο ενάντια στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, μια ευθεία επίθεση στον πυρήνα της ορθόδοξης ταυτότητας του λαού μας, που παρουσιάστηκε δολίως ως υγειονομική απειλή.
Μια άλλη ανοιχτή πληγή ήταν η θυσία της νέας γενιάς. Τα σχολεία παρέμειναν κλειστά για αδικαιολόγητα μεγάλα διαστήματα, φυλακίζοντας παιδιά και εφήβους μπροστά σε μια οθόνη. Η τηλεκπαίδευση δεν ήταν μόνο μια εκπαιδευτική αποτυχία, αλλά ένα εργαλείο απομόνωσης που προκάλεσε τεράστια ψυχολογικά προβλήματα στους μαθητές. Τους στέρησαν την κοινωνικοποίηση, το παιχνίδι και την επαφή, ενώ οι γονείς βρίσκονταν σε απόγνωση, προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στην τηλεργασία, την οικονομική ανασφάλεια και τον ρόλο του τεχνικού υπολογιστών.
Το πιο σκοτεινό κεφάλαιο, όμως, ήταν ο συνειδητός διχασμός της ελληνικής κοινωνίας. Καλλιεργήθηκε από τους κυβερνώντες η κουλτούρα του χαφιεδισμού, όπου ο γείτονας καλούνταν να καταδώσει τον γείτονα αν τολμούσε να γιορτάσει το Πάσχα με δυο παραπάνω συγγενείς.
Δεν ξεχνάμε τον διαχωρισμό των Ελλήνων σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους με το σκανάρισμα των κωδικών QR, ούτε την απάνθρωπη αναστολή εργασίας των υγειονομικών που έμειναν χωρίς ψωμί για μήνες. Και φυσικά, δεν συγχωρούμε το αντισυνταγματικό και εκβιαστικό χαράτσι των 100 ευρώ τον μήνα στους ηλικιωμένους άνω των 60 ετών.
Δεν ξεχνάμε την οικονομική καταστροφή των μικρομεσαίων. Ζήσαμε το θέατρο του παραλόγου με τα διαδοχικά lockdowns, το click away και τις κορδέλες στους διαδρόμους των καταστημάτων. Οικογενειακές επιχειρήσεις μπήκαν στον πάγο και χρεοκόπησαν, την ίδια ώρα που μεγάλες πολυεθνικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ και εταιρείες ταχυμεταφορών θησαύριζαν ανενόχλητες, απορροφώντας όλο τον πλούτο της αγοράς. Ήταν η μεγαλύτερη βίαιη μεταφορά πλούτου από τους μικρούς στους λίγους και ισχυρούς.
Μέσα από αυτό το καζάνι του αυταρχισμού, της προσβολής της πίστης και του κοινωνικού αποκλεισμού, γεννήθηκε μια αυθεντική ανάγκη για πολιτική έκφραση των ανθρώπων που ένιωσαν προδομένοι από το σύστημα. Η ΝΙΚΗ δεν εμφανίστηκε τυχαία, υπήρξε η φωνή της συνείδησης εκείνων που αρνήθηκαν να υποκύψουν στους εκβιασμούς και που είδαν τις αξίες της Ορθοδοξίας, της οικογένειας και της πατρίδας να ποδοπατούνται.
Αυτό το γνήσιο πατριωτικό κίνημα κατάφερε να συσπειρώσει τους πολίτες που αναζητούσαν την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες και τον σεβασμό στις ελευθερίες του ανθρώπου, αποτελώντας ένα ανάχωμα απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη ατζέντα που δοκιμάστηκε την περίοδο του COVID. Η είσοδός της στο πολιτικό προσκήνιο είναι η απόδειξη ότι ο ελληνικός λαός, παρά την τρομοκρατία, διατηρεί αντανακλαστικά αντίστασης απέναντι σε όσους επιχείρησαν να ελέγξουν την ψυχή και τη ζωή του.
Μας λένε έγινε ό,τι έγινε, κάναμε λάθη, ας προχωρήσουμε. Όμως, το να θυμόμαστε και να κρατάμε τους υπεύθυνους υπόλογους δεν είναι πράξη εκδίκησης, αλλά χρέος προς την αλήθεια και τη Δημοκρατία που τέθηκε σε αναστολή. Είναι το μοναδικό μας ανάχωμα απέναντι στον μελλοντικό κρατικό αυταρχισμό. Ποτέ μην ξεχνάς. Ποτέ μη συγχωρείς.
Χριστόδουλος Μολύβας
Υπεύθυνος θεματικής ομάδας ανάπτυξης
και επενδύσεων της ΝΙΚΗΣ