Την ώρα που η διεθνής αστάθεια στη Μέση Ανατολή απειλεί να προκαλέσει νέους ενεργειακούς κλυδωνισμούς, στην Ελλάδα το κυβερνητικό αφήγημα περί «φθηνής ενέργειας» καταρρέει με πάταγο μπροστά στην ωμή πραγματικότητα που βιώνουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις. Σε ραδιοφωνική συνέντευξή του, ο κ. Πέτρος Παπαγεωργίου, μέλος του Διαρκούς Βουλευτηρίου της ΝΙΚΗΣ και Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας «Βιομηχανία-Καινοτομία», κατέστησε σαφές ότι ο Έλληνας πολίτης δεν ζει σε κάποια εποχή ενεργειακής ανακούφισης, αλλά σε μια περίοδο ασφυξίας, ανασφάλειας και διαρκούς φτωχοποίησης, αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που αποδόμησαν την ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας και τη βύθισαν σε νέα εξάρτηση.
Η ενέργεια δεν είναι φθηνή όταν ο πολίτης αδυνατεί να πληρώσει τον λογαριασμό του, όταν το εισόδημά του εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, όταν η κιλοβατώρα μπορεί να παρουσιάζεται στα χαρτιά ως συγκρίσιμη με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά στην πράξη συνθλίβει μια κοινωνία με μισθούς και συντάξεις πολλαπλάσια χαμηλότερες. Η κυβέρνηση μιλά με ονομαστικές τιμές, ο λαός όμως ζει με πραγματικούς όρους επιβίωσης. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται η πραγματικότητα.
Ο κ. Παπαγεωργίου στάθηκε στο γεγονός ότι η ενεργειακή ακρίβεια δεν περιορίζεται μόνο στο ρεύμα, αλλά διαχέεται σε ολόκληρη την οικονομία, χτυπά τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα, ανεβάζει το κόστος παραγωγής, εκτοξεύει τις τιμές στο ράφι, καθιστά δυσβάσταχτα τα ενοίκια και συμπιέζει ασφυκτικά την καθημερινότητα του Έλληνα. Όταν η ενέργεια ακριβαίνει, ακριβαίνουν τα πάντα. Και όταν ακριβαίνουν τα πάντα, το κράτος εισπράττει περισσότερα από τον ΦΠΑ, την ίδια στιγμή που η κοινωνία γονατίζει. Η ακρίβεια μετατράπηκε σε μηχανισμό φορολογικής αφαίμαξης και το κυβερνητικό σύστημα χρησιμοποιεί αυτή τη λεηλασία για να εμφανίζεται συνεπές απέναντι στους δανειστές, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει με τον ελληνικό λαό και αν μπορεί να τα βγάλει πέρα.
Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες απολαμβάνουν προνόμια που προκαλούν την κοινή λογική. Τα κέρδη τους ανέρχονται σε δισεκατομμύρια, οι πολίτες όμως συνεχίζουν να πληρώνουν μέχρι και το μισό τους εισόδημα σε άμεσους και έμμεσους φόρους. Ένα κράτος που εξαντλεί τον παραγωγικό κόσμο, στραγγαλίζει το νοικοκυριό και ταυτόχρονα προστατεύει τους ισχυρούς, υπηρετεί ένα βαθιά άδικο καθεστώς πολιτικής και οικονομικής διαπλοκής και σίγουρα δεν υπηρετεί την κοινωνία.
Στο επίκεντρο αυτής της καταστροφικής πορείας βρίσκεται η απολιγνιτοποίηση, η οποία παρουσιάστηκε σχεδόν από όλους (πολιτικούς, ερευνητές, δημοσιογράφους, επιστήμονες, «ειδικούς»), ως εθνική πρόοδος και αποδείχθηκε δυστυχώς ότι είναι η απαρχή της εθνικής αποδυνάμωσης. Η Ελλάδα διέλυσε βίαια έναν κρίσιμο πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας εγκαταλείποντας τον λιγνίτη χωρίς εθνικό σχέδιο μετάβασης και χωρίς υποδομές που να διασφαλίζουν τη σταθερότητα του δικτύου. Ως αποτέλεσμα αυτού, ήταν να στραφεί ακόμη πιο «επιθετικά» στο εισαγόμενο φυσικό αέριο και ιδιαίτερα στο πανάκριβο LNG, επιβαρύνοντας το κόστος παραγωγής ρεύματος και καθιστώντας τη χώρα ευάλωτη στις διεθνείς κρίσεις, στις γεωπολιτικές αναταράξεις και στην κερδοσκοπία των αγορών.
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν μπορούν να στηρίξουν από μόνες τους ένα εθνικό ενεργειακό σύστημα, διότι δεν προσφέρουν σταθερή και συνεχόμενη παραγωγή. Όταν δεν φυσάει, οι ανεμογεννήτριες είναι σαν να παύουν να υπάρχουν και όταν δεν υπάρχει ηλιοφάνεια, τα φωτοβολταϊκά αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες. Χωρίς μονάδες σταθερής βάσης και χωρίς ολοκληρωμένο σύστημα αποθήκευσης ενέργειας, η πράσινη μετάβαση μετατρέπεται σε ενεργειακή αστάθεια. Αυτή είναι η αλήθεια που η κυβέρνηση αρνείται να ομολογήσει, ενώ γεμίζει βουνά και κάμπους με εγκαταστάσεις που αλλοιώνουν το φυσικό τοπίο, επιβαρύνουν την παραγωγική γη και δεν προσφέρουν σε καμία περίπτωση τη δήθεν φθηνή ενέργεια που υποσχέθηκαν.
Ο κ. Παπαγεωργίου ανέδειξε και την πρόταση της ΝΙΚΗΣ για την αντλησιοταμίευση, μια σοβαρή και τεχνικά εφικτή λύση αποθήκευσης της πλεονάζουσας ενέργειας, ώστε να μπορεί να αξιοποιείται όταν το σύστημα τη χρειάζεται. Πρόκειται για πρόταση που έχει κατατεθεί εδώ και χρόνια, η οποία αποδεικνύει ότι υπήρχε και υπάρχει εναλλακτικός δρόμος, με λογική, σχεδιασμό και πραγματική μέριμνα για την ενεργειακή επάρκεια της χώρας. Η κυβέρνηση αγνόησε ακόμη και τα αυτονόητα και επέλεξε τον δρόμο της προχειρότητας, της ιδεοληψίας και της εξυπηρέτησης συμφερόντων.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η επισήμανση ότι η Ελλάδα διαθέτει πλούτο τον οποίο συστηματικά αρνήθηκαν να αξιοποιήσουν. Υδρογονάνθρακες, μεταλλεύματα, σπάνιες γαίες, εγχώριοι πόροι που θα μπορούσαν να στηρίξουν μια ισχυρή εθνική στρατηγική ανάπτυξης, θάφτηκαν επί δεκαετίες κάτω από την αντίληψη ότι η χώρα είναι καταδικασμένη στη φτώχεια, στον δανεισμό και στη μόνιμη εξάρτηση. Όσοι μιλούσαν για αυτά τα πλεονεκτήματα λοιδορούνταν και παρουσιάζονταν περίπου ως γραφικοί, μέχρι που το ίδιο σύστημα που τους απαξίωνε άρχισε ξαφνικά να ανακαλύπτει όσα επί χρόνια έκρυβε.
Η συνέντευξη του κ. Παπαγεωργίου φωτίζει το πραγματικό δίλημμα που βρίσκεται μπροστά στην πατρίδα. Η Ελλάδα είτε θα αποκτήσει εθνική ενεργειακή πολιτική με αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων πόρων της, με ενεργειακή αυτάρκεια, με στήριξη της παραγωγής και με σεβασμό στις ανάγκες της κοινωνίας, είτε θα συνεχίσει να πορεύεται ως ενεργειακό προτεκτοράτο, πληρώνοντας πανάκριβα μια μετάβαση που διέλυσε τη βιομηχανία, χτύπησε τον πρωτογενή τομέα, φτωχοποίησε τον λαό και υπονόμευσε την εθνική ανεξαρτησία.
Η απολιγνιτοποίηση, όπως εφαρμόστηκε, υπήρξε μια στρατηγική απογύμνωσης της χώρας από τα πλεονεκτήματά της. Και σήμερα, καθώς το πράσινο αφήγημα γκρεμίζεται κάτω από το βάρος της ίδιας της ζωής, όλο και περισσότεροι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι η ενεργειακή αυτάρκεια αποτελεί όρο εθνικής επιβίωσης..
Ακούστε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη του κ. Παπαγεωργίου: