Σὲ πρόσφατο ἄρθρο μας (1) ἀναφερθήκαμε στὸ Μεγάλο Ὅραμα τῆς Ἀναγέννησης τοῦ Ρωμαίικου καὶ στοὺς τέσσερεις στρατηγικοὺς πυλώνες καὶ ἄξονες ποὺ εἶναι οἱ sine qua non συνθῆκες γιὰ τὴν πραγμάτωσή του. Οἱ τέσσερεις αὐτοὶ πυλώνες εἶναι: (α) ἡ ζύμωση τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ μὲ τὴν ἰδέα τῆς Ρωμηοσύνης, (β) ἡ ζύμωση τῶν κρατῶν ἐπιγόνων τῆς ἱστορικῆς Ρωμανίας πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἐνότητας καὶ ἐνοποίησής τους, (γ) ἡ βοήθεια πρὸς τοὺς Μικρασιατικοὺς πληθυσμοὺς νὰ ἀνακαλύψουν τὴν καταγωγή τους, καὶ (δ) ἡ σύνδεση μὲ τὰ ἐκατομμύρια τῶν Ρωμηῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Διασπορᾶς τους.
Ἡ ἀντίληψή μας εἶναι ὅτι: δὲν εἴμαστε μιὰ μικρὴ χώρα, μιὰ μικρὴ Ἑλλάδα, μιὰ μικρὴ ὀντότητα, ἀλλὰ εἴμαστε ἕνας ὁλόκληρος κόσμος, ὁ Ρωμαίικος Κόσμος, ἡ Ρωμαίικη Πατρίδα ποὺ ἀναμένει νὰ ξαναβρεῖ τὴν πολυποίκιλτη, ἔνθεη ταυτότητά της ἐν ἐλευθερίᾳ πρὸς χάριν τοῦ οἰκουμενικοῦ ἀνθρώπου.
Θεωροῦμε ἐπίσης ὅτι τὸ τρέχον γεωστρατηγικὸ πλαίσιο καὶ οἱ γεωστρατηγικὲς συνθῆκες τῶν ἐπόμενων ἐτῶν μᾶς δίδουν ἕνα ἀνεπανάληπτο παράθυρο εὐκαιρίας γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ ὁράματός μας καὶ τὴν ἀποφυγὴ τῆς οὐσιαστικῆς ἱστορικῆς ἐξαφάνισής μας ὡς συλλογικότητας μὲ συγκεκριμένη ταυτότητα, στὴν ὁποία μᾶς ὁδηγοῦν. Ἔχομε εἰσέλθει ἀνεπίστρεπτα σὲ μιὰ χρονικὴ περίοδο παγκόσμιων ἀνακατατάξεων, ὅπου οἱ δυνάμεις ὄχι μόνο κρατικὲς, πολιτικὲς ἀλλὰ ἐν πολλοῖς καὶ ἐν παραλλήλῳ οἰκονομικές, ἐταιρικές, εἶναι τόσο ἰσχυρὲς ποὺ μιὰ συλλογικότητα χωρὶς ὅραμα καὶ κατεύθυνση θὰ συνθλιβεῖ ἀνεπανόρθωτα. Ὅμως σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ ἀλλάζει ραγδαία θεωροῦμε ὅτι τὸ παράθυρο εὐκαιρίας – ἀπὸ ἱστορικῆς ἀπόψεως – εἶναι μοναδικό. Ἂς δοῦμε συνοπτικὰ τίς βασικές παραμέτρους του:
Α΄. Οἱ ΗΠΑ ἀποσύρονται ἀπὸ τὴν Εὐρώπη
Ἡ σταδιακὴ ἀπόσυρση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀπὸ τὸ εὐρωπαϊκὸ θέατρο δὲν συνιστᾶ οὔτε συγκυριακὸ φαινόμενο, οὔτε ἐπιλογὴ τακτικῆς, ἀλλὰ βαθιὰ στρατηγικὴ μετατόπιση ἐπὶ τῆς παγκόσμιας σκακιέρας. Οἱ ΗΠΑ (ὅπως ἀναφέραμε καὶ ἀνωτέρω: ὄχι μόνο σὲ κρατικὸ, πολιτικὸ, ἀλλὰ ἐν παραλλήλῳ σὲ οἰκονομικὸ, ἐταιρικὸ ἐπίπεδο) ἀντιμέτωπες μὲ τὴν ἄνοδο τῆς Κίνας (καὶ ἄλλων πλανητικῶν πόλων: Ἰνδία, Ρωσία κτλ.), ἑστιάζουν τὴν προσοχή τους ὅλο καὶ περισσότερο στὸν Ἰνδο-Εἰρηνικό. Ἡ γηραιὰ ἤπειρος μετατρέπεται βαθμιαῖα σὲ περιφέρεια διαχείρισης, ἀναλαμβάνοντας μόνη της τὸ κόστος τῆς ἀσφάλειας, τῆς συνοχῆς καὶ τῆς ἱστορικῆς της συνέχειας.
Ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ ἀπογυμνώνει τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὶς ψευδαισθήσεις μεταπολεμικῆς προστασίας καὶ ἀποκαλύπτει τὸ ὑπαρξιακὸ της κενό ποὺ πιθανῶς νὰ τὴν ὁδηγήσει σὲ ἀποσύνθεση καὶ πολυδιάσπαση. Χωρὶς ἐνιαία πολιτικὴ βούληση, χωρὶς κοινὴ στρατηγικὴ ταυτότητα καὶ χωρὶς πνευματικὸ θεμέλιο, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἀδυνατεῖ νὰ μετασχηματισθεῖ σὲ πραγματικὸ γεωπολιτικὸ ὑποκείμενο. Τὴν ἴδια στιγμή, ὁ χώρος τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ τῶν Βαλκανίων – ὁ κατεξοχὴν ἱστορικὸς χώρος τῆς Ρωμανίας – ἐπανέρχεται στὸ προσκήνιο ὡς ζώνη ἀστάθειας ἀλλὰ καὶ πολλαπλῶν δυνατοτήτων.
Γιὰ τὸ Ρωμαίικο, ἡ ἀμερικανικὴ ἀναδίπλωση θὰ πρέπει νὰ ἀναγνωσθεῖ ὡς ἱστορικὴ εὐκαιρία. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ κενοῦ ἀσφαλείας καὶ νοήματος, ἀνοίγεται ὁ δρόμος ὄχι μόνο γιὰ τὴ διαμόρφωση νέων «διαχειριστῶν», ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴν ἐπανεμφάνιση ἱστορικῶν ταυτοτήτων μὲ βάθος, συνέχεια καὶ οἰκουμενικὴ προοπτική.
Β΄. Ὅλες οἱ παγκόσμιες δυνάμεις θέλουν ἀνάχωμα στὴν Τουρκία
Ἡ ὑπερφιλόδοξη Τουρκία ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἕναν ἀσταθῆ, ἀναθεωρητικὸ καὶ ἐν δυνάμει ἀποσταθεροποιητικὸ παράγοντα γιὰ ὅλο τὸ γεωστρατηγικὸ σύστημα. Θέλοντας νὰ καταστεῖ πλανητικὴ δύναμη στοχεύει ἐν παραλλήλῳ: (α) στὴν συσπείρωση καὶ ἐνοποίηση τῶν τουρκογενῶν κρατῶν, (β) στὴν συσπείρωση καὶ οἰκουμενικὴ ἀντιπροσώπευση τοῦ σουνιτικοῦ Ἰσλάμ καὶ (γ) στὴν ἀναβίωση τοῦ ὀθωμανικοῦ της πλαισίου κυριαρχίας. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ ἐὰν ἐλέγξει Αἰγαῖο, Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ ἐνεργειακοὺς πόρους, γίνεται de facto πλανητικὸς δρῶν.
Ἡ Τουρκία στὴν πορεία της πρὸς πλανητικὴ δύναμη ἔχει δύο βασικὰ μειονεκτήματα: (α) τὸ Κουρδικὸ ζήτημα καὶ κυρίως (β) τὴν ἄρνηση τῶν ἄλλων πλανητικῶν πόλων νὰ τῆς ἐπιτρέψουν νὰ μετατραπεῖ σὲ παγκόσμια δύναμη. Ἔτσι, οὔτε οἱ ΗΠΑ (κυρίως λόγῳ Ἰσραήλ), οὔτε ἡ Κίνα (κυρίως λόγῳ τῶν Οὐιγούρων), οὔτε ἡ Ρωσία (πολλαπλοὶ διαχρονικοὶ γεωπολιτικοὶ λόγοι), οὔτε ἡ Ἰνδία (κυρίως λόγῳ Πακιστάν) ἐπιθυμοῦν τὴν μετεξέλιξή της σὲ πλανητικὴ δύναμη.
Ὅλοι ἀναζητοῦν ἕνα ἀνάχωμα, ἕναν ἰσχυρό, σταθεροποιητικὸ πόλο ποὺ θὰ ἀντιρροπήσει ἂν ὄχι ἀπομειώσει τὴν ἰσχὺ τῆς Τουρκίας. Ἐδῶ ἀκριβῶς ἐμφανίζεται ἡ ἱστορικὴ εὐκαιρία καὶ ἡ δυνατότητα τοῦ Ρωμαίικου νὰ παίξει ἕναν τέτοιο γεωστρατηγικὸ ρόλο. Ὄχι ὡς ἕνα «μικρὸ κράτος-προκεχωρημένο φυλάκιο», ἀλλὰ ὡς ἕνας εὐρὺς ἰσχυρὸς περιφερειακὸς πολιτικο-οἰκονομικὸς σχηματισμὸς ἱκανὸς νὰ ἀντέξει τὶς ὁποιουδήποτε μεγέθους πιέσεις. Καὶ μάλιστα ἑνὸς σχηματισμοῦ μὲ βαθειά πολιτισμικὴ συνοχή, μεταφυσική, ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ καὶ δυναμικὴ καὶ βαθειά γνώση τοῦ χώρου. Ὁ ρωμαίικος κόσμος γνωρίζει τὴν Τουρκία ὄχι θεωρητικὰ, ἀλλὰ βιωματικά· γνωρίζει τὰ ὅριά της, τὶς ἐσωτερικὲς της ἀντιφάσεις καὶ τὶς ταυτοτικὲς της ἀδυναμίες. Ἐὰν ὑπάρξει συνείδηση, σχέδιο καὶ ἐνότητα, τὸ ἀνάχωμα ποὺ ἀναζητοῦν οἱ παγκόσμιες δυνάμεις μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἕνα τεχνητὸ κατασκεύασμα ἰσορροπιῶν, ἀλλὰ ἡ ἐπανεμφάνιση μιᾶς ἱστορικῆς πραγματικότητας ποὺ ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ἀφόρησε καὶ ἐγγυήθηκε τὴν σταθερότητα στὸν χῶρο μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως.
Γ΄. Ἡ Δύση θὰ προτιμήσει ἕνα ρωμαίικο σύστημα ἰσχύος στὴν Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη παρὰ νὰ ἀφήσει ὅλον αὐτὸν τὸν χώρο διεκδικούμενο ἀπὸ τὸν ρωσικὸ πόλο
Ἡ Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη ἀποτελεῖ διαχρονικὰ ζώνη κρίσιμης γεωστρατηγικῆς σημασίας καὶ ἰδιαίτερα στὶς μέρες μας (πολύτιμοι πόροι, ἐνεργειακοὶ ἀγωγοί, περίμετρος ΝΑΤΟ, ζώνη ἀσφαλείας Ἰσραήλ κτλ.). Γιὰ τὴν Δύση καὶ κυρίως γιὰ τὶς ΗΠΑ, ἡ περιοχή αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀφεθεῖ σὲ κατάσταση ρευστῆς ἐκκρεμότητας, οὔτε νὰ μεταβληθεῖ σὲ πεδίο ἐπιρροῆς τοῦ γερμανικοῦ, ἀλλὰ κυρίως προνομιακῆς ἐπιρροῆς τοῦ ρωσικοῦ πόλου.
Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα, ἕνα ρωμαίικο σύστημα ἰσχύος στὴν Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη καθίσταται ἡ ρεαλιστικότερη καὶ πλέον σταθερὴ λύση. Ἕνας φυσικὸς καὶ ἱστορικὰ δοκιμασμένος ρυθμιστὴς ἑνὸς χώρου τὸν ὁποῖο γνωρίζει ἐκ τῶν ἔσω. Ἡ Ρωμανία, ὡς πλέγμα λαῶν μὲ κοινὴ πνευματικὴ καταγωγὴ καὶ κοινὴ διοικητικὴ παράδοση, λειτούργησε ἐπὶ αἰῶνες ὀμαλὰ ἐξασφαλίζοντας ἰσορροπία καὶ συνέχεια, ἀκόμα καὶ τοὺς πολὺ δύσκολους αἰῶνες τῆς Ὀθωμανοκρατίας.
Ἀντιθέτως, ἡ ἐνίσχυση τῆς ρωσικῆς διεκδίκησης στὴν περιοχή, ἔστω καὶ ἔμμεσα, θὰ δημιουργοῦσε γιὰ τὴν Δύση ἕναν διαρκῆ στρατηγικὸ πονοκέφαλο: ἕνα τόξο ἀστάθειας καὶ ἀβεβαιότητας ποὺ θὰ ἐκτεινόταν ἀπὸ τὰ Βαλκάνια μέχρι τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Ἀντίθετα, ἕνα ρωμαίικο σύστημα ἰσχύος, ἐδραιωμένο στὶς τοπικὲς κοινὲς ταυτοτητικὲς ρίζες, μπορεῖ νὰ προσφέρει στὴν Δύση ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἀναζητεῖ στὴν παροῦσα συγκυρία: σταθερότητα, προβλεψιμότητα καὶ ἕναν ἰσχυρὸ σύμμαχο μὲ βάθος χρόνου. Ἀξίζει νὰ σημειώσομε ὅτι κάτι ποὺ ἀξιολογεῖ θετικὰ ἡ Δύση εἶναι ὅτι ἡ Ρωμανία, ἱστορικὰ, ποτὲ δὲν ὑπῆρξε δύναμη ἰμπεριαλιστική, ἀποικιοκρατική, ἐπεκτατική. Προστάτευε μὲν πάντοτε τὰ σύνορά της ἢ ἀπελευθέρωνε κατακτημένες ἀπό ἂλλους περιοχές της, ἀλλὰ ποτὲ δὲν θέλησε νὰ ἐπεκταθεῖ ἐκτὸς συνόρων. Αὐτὸ καθησυχάζει τὴν Δύση καὶ τῆς ἐπιτρέπει τὴν συνεργασία μὲ τὸν Ρωμαίικο κόσμο, γνωρίζοντας ὅτι συστήματα ἰσχύος ποὺ ἐδράζονται σὲ μακραίωνες ταυτότητες, σὲ γεωγραφικὴ συνέχεια καὶ σὲ κοινὲς πολιτισμικὲς ἀναφορές, ἀποδεικνύονται διαχρονικὰ πολὺ ἀνθεκτικά.
Δ΄. Ἄν μείνουμε ὡς «Ἑλλάδα», ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ὑποστρέψομε σὲ ἕνα μικρὸ κρατίδιο στὰ ὅρια τῆς Proper Graecia (Ἀθήνα – Σπάρτη)
Ἐὰν ἐπιμείνουμε νὰ ἀντιλαμβανόμαστε τὸν ἑαυτό μας ἀποκλειστικὰ ὡς «Ἑλλάδα», μὲ τὴν στενὴ ἐθνοκρατικὴ ἔννοια ποὺ συγκροτήθηκε τὸν 19ο αἰῶνα καὶ ὡς μιᾶς ὀντότητας ἀποκομμένης ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ της συνέχεια καὶ τὸν φυσικὸ της γεωπολιτικὸ χώρο, τὸ μέλλον μας προδιαγράφεται ζοφερό. Ἡ Ἑλλάδα θὰ πρέπει τάχιστα νὰ ὑιοθετήσει ἕνα ἰσχυρὸ ὅραμα, ποὺ νὰ ἀγγίζει ἄμεσα καὶ πληθυσμοὺς ἐκτὸς συνόρων. Τέτοιου μεγέθους ὅραμα εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Γένους μας μὲ ἄξονα τὴν Ρωμηοσύνη καὶ ἡ σύνδεση σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο μὲ πληθυσμοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Βαλκανικῆς. Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο ποὺ θὰ ἐπιτρέψει στὴν Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει στρατηγικὴ βιωσιμότητα στὶς παγκόσμιες ἀναδιαρθρώσεις.
Ἀντίθετα, ἡ περιοριστικὴ ἐστίαση στὸν Ἑλληνισμό (ἀκόμα καὶ μὲ ἰσχυρὲς συμμαχίες π.χ. με Γαλλία) εἶναι σίγουρο ὅτι θὰ ὁδηγήσει ἀργὰ ἢ γρήγορα σὲ ὑποστροφή, καθὼς δὲν θὰ ὑπάρχει ἰσχυρὸ ὅραμα, δὲν θὰ ὑπάρχει μεταφυσικὴ διάσταση καὶ φυσικὰ δὲν θὰ ὑπάρχουν μεγάλα μεγέθη ἱκανὰ νὰ θεμελιώσουν μίαν αὐτοτέλεια. Ὑποστροφή σὲ ἕνα μικρὸ κρατίδιο στὰ ὅρια αὐτοῦ ποὺ εἶχαν καὶ ἀκόμα ἔχουν πολλὰ ξένα κέντρα στὸ μυαλὸ καὶ τὴν ἀνάλυσή τους γιὰ ἐμᾶς: στὰ ὅρια τῆς Proper Graecia, στὰ ὅρια Ἀθήνας – Σπάρτης. Ἕνα μικρὸ κρατίδιο νότια μιᾶς «Μεγάλης Ἀλβανίας» (sic) καὶ μιᾶς «Μεγάλης Μακεδονίας» (sic), ἀποψιλωμένο ἀπὸ πληθυσμιακὴ συνοχή, ἕνας πολυπολιτισμικὸς πολτὸς ὑπὸ ἐπιτροπεία. Μὲ ἄλλα λόγια, μιὰ γεωπολιτικὴ ἐξαφάνιση.
Ε΄. Ὡς Ἑλλάδα δὲν «νομιμοποιούμαστε» ἱστορικὰ νὰ ποθοῦμε τὴν ὁποια ὁλοκλήρωση τῆς Παλιγγενεσίας. Ὡς Ρωμανία καὶ Ρωμηοσύνη ὅμως αὐτὴ εἶναι φυσικὴ προσδοκία καὶ προοπτική
Ὡς «Ἑλλάδα», μὲ τὸν τρόπο ποὺ συγκροτήθηκε καὶ ἐρμηνεύθηκε ἱστορικὰ ὡς νεωτερικὸ ἔθνος-κράτος μὲ κύρια σύνδεση-ἅλμα τὴν κλασσικὴ ἀρχαιότητα, ἡ ὁποια «Παλιγγενεσία» ἔχει ὁλοκληρωθεῖ καὶ δὲν νομιμοποιούμαστε νὰ ὁμιλοῦμε περὶ οὐδενὸς ἄλλου. Τὸ 1821, ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου, θεωρεῖται ὡς γεγονὸς περατωμένο, ὡς κλειστὸ κεφάλαιο ποὺ ὁλοκληρώθηκε μὲ τὴν δημιουργία τοῦ κράτους, καὶ ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ σὲ συνέχεια, πλήρωση ἢ ἀποκατάσταση ἐκλαμβάνεται ὡς ἱστορικὰ μὴ νόμιμη καὶ πολιτικὰ ἐπικίνδυνη.
Ἀντίθετα, ὡς Ρωμανία καὶ ἐξ ἐπόψεως Ρωμηοσύνης καὶ ἐσχατολογικῆς προοπτικῆς, ἡ Παλιγγενεσία προσλαμβάνεται ὡς μιὰ μακρὰ ἱστορικὴ διαδικασία καὶ ὄχι ὡς στιγμιαῖο γεγονός. Ἡ πτώση τῆς πολιτικῆς ὑπόστασης τῆς Ρωμανίας, καὶ μάλιστα βίαια καὶ ἀνοικειοθελῶς (ὀφείλομε πολλά στόν Κωνσταντίνο Παλαιολόγο), δὲν κατήργησε οὔτε τὴν Ρωμηοσύνη, οὔτε τὸν λαό, οὔτε τὰ ἱστορικὰ του δικαιώματα, οὔτε τὴν ἱστορική του προοπτική, οὔτε τὸ φυσικὸ αἴτημα τῆς συνέχειας καὶ ὁλοκλήρωσης.
Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς Παλιγγενεσίας, ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς ρωμαίικης προοπτικῆς, δὲν συνιστᾶ κενὴ, ἐδαφικὴ ἐπεκτατικὴ ἐπιθυμία καὶ ἀναθεωρητισμό· ὅμως ταυτόχρονα ἡ μνήμη οὔτε χάνεται, οὔτε ἀλλοιώνεται, ἀλλὰ ἐνισχύεται, καὶ τὰ ἱστορικὰ δικαιώματα οὔτε παραγράφονται, οὔτε ἀπεμπολοῦνται. Ὅλα ἀφήνονται στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ὅπως Ἐκεῖνος κρίνει. Ὅμως ἡ πνευματικὴ καὶ ὑλικὴ προετοιμασία καὶ ἐγρήγορση εἶναι συνεχὴς καὶ ἀδιάλειπτη γιὰ τὶς ὅποιες ἐξελίξεις προκύψουν.
Ἐπίλογος
Ὅσα προηγήθηκαν ἀποτελοῦν ἀπόπειρα νηφάλιας ἀνάγνωσης τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ σύγχρονου γεωστρατηγικοῦ πλαισίου. Ὁ κόσμος ὅπως τὸν γνωρίσαμε διαλύεται καὶ οἱ παλαιὲς βεβαιότητες ἀποσύρονται. Ἕνας κόσμος ποὺ, κατὰ τὴν σύγχρονη ἱστορία, ἀπὸ διπολικὸς κατέστη γιὰ λίγο μονοπολικός καὶ τώρα ὁδεύει πρὸς ἕνα πλαίσιο πολυπολικό, ὄχι μόνο μὲ τὴν κλασικὴ κρατικὴ προσέγγιση, ἀλλὰ καὶ μὲ προσέγγιση οἰκονομική, ἐταιρική, κατανομῆς πόρων καὶ παραγωγικῆς ἐξειδίκευσης. Σὲ αὐτὸ τὸ ρευστό, ἀνασφαλὲς καὶ ταχύτατα μεταβαλλόμενο παγκόσμιο πλαίσιο, οἱ ἐπί μέρους ὀντολογικὲς ταυτότητες ἀναζητοῦνται καὶ ἀναδεικνύονται. Σὲ αὐτὴν τὴν μεταβατικὴ περίοδο, οἱ συλλογικότητες ποὺ θὰ ἐπιβιώσουν εἶναι αὐτὲς ποὺ θὰ ἀνακτήσουν συνείδηση τοῦ ποιοὶ εἶναι καὶ ποῦ ἀνήκουν. Γιὰ τὸν Ρωμαίικο κόσμο, τὸ δίλημμα εἶναι καθαρό: ἢ θὰ παραμείνει πολυδιασπασμένος, σὲ μιὰ συγκρότηση μὴ συνάδουσα μὲ τὸ κατ’ αὐτὸν ἱερό καὶ ἄθυρμα ἀλλοτρίων, ἢ θὰ τολμήσει νὰ ἐπανέλθει στὸ ἱστορικὸ του μέγεθος, ὄχι μὲ ὅρους ἐπιβολῆς, ἀλλὰ μὲ ὅρους νοήματος, συνέχειας καὶ ἀποστολῆς.
Ἡ Ἀναγέννηση τοῦ Ρωμαίικου προϋποθέτει συνείδηση, βούληση καὶ πολὺ κόπο. Ὅμως οἱ συγκυρίες εἶναι εὐνοϊκές, καὶ τὰ παράθυρα εὐκαιρίας ἀκέραια καὶ ἡ Ρωμηοσύνη ζῶσα ὁδεύουσα τὴν ἀγλαοφανῆ της πορεία στὴν διαχρονία.
Ἰωάννης Κων. Νεονάκης
Ἐπικεφαλῆς Θεματικῆς Ὀμάδας Ρωμηοσύνης τῆς ΝΙΚΗΣ
Παραπομπή: