Το σχέδιο νόμου που κατέθεσε η κυβέρνηση για τη στράτευση και τη λεγόμενη «μετάβαση των Ενόπλων Δυνάμεων στη νέα εποχή» δεν είναι μεταρρύθμιση αλλά ένα κείμενο «βιτρίνα». Ένα μνημείο πολιτικής υποκρισίας και στρατηγικής ανεπάρκειας, που αναγνωρίζει το δημογραφικό αδιέξοδο αλλά κάνει πως δεν βλέπει τις πραγματικές αιτίες του.
Η κυβέρνηση ομολογεί ότι οι κλάσεις μικραίνουν, ότι η επάνδρωση δυσκολεύει, ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις πιέζονται. Και μετά τι κάνει; Τίποτα! Ενώ η αλληλουχία είναι ήδη μπροστά μας και είναι αμείλικτη. Λιγότερες γεννήσεις σημαίνουν άδειες τάξεις στα σχολεία, και οι άδειες τάξεις σήμερα σημαίνουν άδεια στρατόπεδα αύριο. Δεν πρόκειται για τεχνικό πρόβλημα επάνδρωσης, αλλά ένα πρόβλημα εθνικής επιβίωσης. Τίποτα από όσα θα περίμενε κανείς από μια σοβαρή πολιτεία. Καμία ουσιαστική πολιτική για τη στήριξη της οικογένειας και των γεννήσεων. Καμία πραγματική προστασία της νεανικής εργασίας. Και το χειρότερο όλων είναι ότι, όσους νέους γεννάει η πατρίδα, τους εξάγουμε. Με μισθούς πείνας, χωρίς προοπτική, χωρίς αξίες, χωρίς πίστη ότι αξίζει να μείνεις εδώ. Έτσι χτίζεται το δημογραφικό κενό. Όχι από “τύχη”, αλλά από εγκατάλειψη.
Καμία επένδυση στην παιδεία που να χτίζει φρόνημα, συλλογική ευθύνη και κοινωνική συνοχή, απέναντι στην μαλθακότητα και τον μηδενισμό της σημερινής νεολαίας. Γιατί το φρόνημα δεν είναι σύνθημα, αλλά παιδεία, ιστορική συνείδηση, αίσθηση καθήκοντος, κοινή ταυτότητα. Είναι αγάπη για τη Πατρίδα. Και αυτά σήμερα όχι απλώς αμελούνται αλλά υπονομεύονται. Μιλούν για αριθμούς, αλλά αποφεύγουν τους ανθρώπους. Αυτό είναι το πρόβλημα.
Ακόμη πιο εξοργιστική είναι η πλήρης απουσία οποιασδήποτε σοβαρής προσπάθειας να αντιμετωπιστεί το τεράστιο ζήτημα της στρατοαποφυγής. Κι ας κάνουν πως πέφτουν από τα σύννεφα. Η Ελλάδα δεν πάσχει κυρίως από έλλειψη ανδρικού πληθυσμού. Πάσχει από έλλειψη πολιτικής βούλησης να επιβάλει ισονομία. Χιλιάδες νέοι απαλλάσσονται ή “εξαγοράζουν” με διαδικασίες που όλοι γνωρίζουν και κανείς δεν αγγίζει. Άλλοι τραβάνε το κουπί σε μάχιμες μονάδες σηκώνοντας δυσανάλογο βάρος. Αυτό δεν λέγεται σύγχρονος στρατός αλλά θεσμοθετημένη αδικία που διαλύει το ηθικό.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, Οι φυγόστρατοι και ανυπότακτοι νέοι αγγίζουν τον τεράστιο αριθμό των 60.000, προκαλώντας σοβαρά κενά στην αμυντική θωράκιση της χώρας. Την τελευταία τριετία, περισσότεροι από 35.000 νέοι δεν κατατάχθηκαν στο στράτευμα, επικαλούμενοι ψυχολογικά προβλήματα. Παράλληλα, σχεδόν 39.000 θεωρούνται ανυπότακτοι, ζώντας στο εξωτερικό, δίχως να έχουν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις. Αυτό σημαίνει ότι κάθε χρόνο περίπου 23.000 νέοι αποφεύγουν τη θητεία χωρίς πραγματικό λόγο, δημιουργώντας σοβαρά κενά στα στρατιωτικά τμήματα και στις μονάδες.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, μέσα στις αλλαγές που φέρνει το νομοσχέδιο, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους Υπαξιωματικούς σαν να είναι παράγραφος υποσημείωσης. Όμως όποιος έχει περάσει έστω και μια μέρα από μονάδα ξέρει την αλήθεια: ο Υπαξιωματικός είναι ο κορμός της επιχειρησιακής λειτουργίας. Αυτός κρατάει τη μονάδα όρθια, εκπαιδεύει, οργανώνει, μεταφέρει εμπειρία, “δένει” τους ανθρώπους. Αν δεν στηρίξεις τους Υπαξιωματικούς με αξιοκρατική εξέλιξη, κύρος, πραγματικά κίνητρα και δίκαιη αντιμετώπιση, τότε δεν μιλάς για αναβάθμιση. Μιλάς για αποσύνθεση από μέσα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η επιλογή της εθελοντικής στράτευσης γυναικών δεν είναι προοδευτική πολιτική. Είναι αποπροσανατολισμός. Ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα για να μη μιλάμε για τα δύσκολα. Καμία τεκμηριωμένη επιχειρησιακή ανάγκη, καμία σοβαρή μελέτη κόστους, καμία εξήγηση για υποδομές, εκπαίδευση, υγειονομική και διοικητική μέριμνα. Όπως πάντα, βάζουν μια “εύκολη” θεματική για επικοινωνία και αφήνουν τα πραγματικά κενά άθικτα.
Αν η πολιτεία θέλει να αξιοποιήσει τις γυναίκες στην άμυνα, υπάρχει μία σοβαρή κατεύθυνση: Πολιτική Άμυνα για όλους. Παλαϊκή άμυνα, διαχείριση κρίσεων, υποστήριξη σε φυσικές καταστροφές, υβριδικές απειλές. Εκεί υπάρχει ανάγκη, εκεί υπάρχει πραγματικό όφελος.
Η ΝΙΚΗ καλεί την κοινωνία να μην καταπιεί αυτή την πολιτική απάτη ως «μεταρρύθμιση». Η άμυνα της πατρίδας δεν σηκώνει άλλο θέατρο. Πρώτα το δημογραφικό. Πρώτα ισονομία στη θητεία. Πρώτα παιδεία και φρόνημα. Πρώτα στήριξη των στελεχών και των Υπαξιωματικών. Πρώτα Πολιτική Άμυνα για όλους. Όλα τα άλλα είναι υπεκφυγές, και η ιστορία δεν συγχωρεί τη δειλία.