Ο Μάριος, 18 χρονών, φοιτητής πρώτου έτους, καθόταν στο αγαπημένο του καφέ δίπλα στη σχολή. Είχε μόλις παραγγείλει τον καφέ του και απολάμβανε τις στιγμές χαλάρωσης του. Όλα ήταν ήσυχα, μέχρι που το κινητό του χτύπησε. Παράλληλα, ειδοποιήσεις έρχονταν και στην ηλεκτρονική του θυρίδα.
“Καλημέρα, κύριε ΜΓ034567890. Ειδοποίηση από το Υπουργείο Υγείας. Στα δεδομένα σας καταγράφεται ότι καταναλώσατε 24 καφέδες αυτή την εβδομάδα. Αν συνεχίσετε έτσι, θα αναγκαστούμε να ακυρώσουμε την ασφαλιστική σας κάλυψη. Μήπως να το ελαττώσετε λίγο;”
Ο Μάριος έμεινε να κοιτάζει την οθόνη με ανοιχτό το στόμα. “Ποιος είναι αυτός; Πώς ξέρουν πόσους καφέδες πίνω; Δεν μπορεί… Τι θέλουν από μένα;”
Αμέσως άνοιξε και την ηλεκτρονική του θυρίδα για να τσεκάρει και το μήνυμα εκεί.
“Αγαπητέ κύριε ΜΓ034567890,Το ίδιο μήνυμα…. και στο τέλος μία υπενθύμιση. Σας υπενθυμίζουμε ότι όλα τα δεδομένα σας – υγεία, φορολογία, κοινωνική ζωή – συνδέονται μέσω του Προσωπικού σας Αριθμού για την καλύτερη εξυπηρέτησή και διευκόλυνσή σας.”
Η καρδιά του Μάριου σφίχθηκε. “Και τα δεδομένα μου είναι όλα καταγεγραμμένα; Πότε έγινε αυτό; Πώς ξέρουν τα πάντα για μένα;”
Η Ιουλία, καθισμένη απέναντί του και βλέποντας τη σοβαρότητά του, γέλασε και είπε αδιάφορα: “Ρε Μάριε, τι τρομάζεις; Αν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις, τι σε νοιάζει;”
Ο Μάριος την κοίταξε αμήχανα και απάντησε με ειρωνεία: “Αν δεν έχω τίποτα να κρύψω, δώσε μου το κινητό σου να δω τα μηνύματά σου, αφού δεν έχεις τίποτα να κρύψεις.”
Η Ιουλία σάστισε. “Τι λες τώρα; Όχι βέβαια!”
Ο Μάριος κάθισε πιο όρθιος και με σοβαρό ύφος συνέχισε: “Ακριβώς αυτό λέω! Εμείς δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε, αλλά το κράτος έχει κάθε δικαίωμα να ξέρει τα πάντα για εμάς; Είναι αυτό φυσιολογικό; Είμαστε ένας αριθμός για αυτούς;”
Η Ιουλία πλέον δεν είχε απάντηση. Ο Μάριος έβγαλε το κινητό του και άνοιξε τον υπολογιστή του. Γκούγκλαρε “Προσωπικός αριθμός” και βρήκε άρθρα από τη ΝΙΚΗ.
“Η ΝΙΚΗ το λέει εδώ και καιρό. Μας φακελώνουν, μας παρακολουθούν είμαστε ένας Αριθμός και η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει τα υπόλοιπα. Κάθε βήμα μας καταγράφεται. Αν δεν αντιδράσουμε, θα γίνουμε όλοι μέρος ενός συστήματος χωρίς όρια.”
Ο Μάριος αναστέναξε και είπε με λύπη: “Πόσο αλήθεια είναι αυτά που γράφουν. Το κράτος μας κοίμιζε. Έχουν δίκιο!”
Την επόμενη μέρα, ο Υπουργός Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης εμφανίστηκε στις ειδήσεις με ένα χαμόγελο γεμάτο σιγουριά και δήλωσε:
“Ο Προσωπικός Αριθμός είναι για τη δική σας εξυπηρέτηση. Δεν παρακολουθούμε κανέναν, είναι απλώς μια διευκόλυνση για όλους.”
Ο Μάριος τον κοίταξε, μισό γελώντας, μισό θυμωμένος: “Το λένε τώρα, όπως το έλεγαν και για τα lockdowns, όπως το έλεγαν και για την ασφάλεια των δεδομένων μας στις τράπεζες… ψέματα!”
“Η ιδιωτικότητα είναι δικαίωμα, όχι πολυτέλεια! Ας τους δείξουμε πως είμαστε πολίτες, όχι αριθμοί!” Θα αντιδράσουμε!!
Μήνυμα ιστορίας:
Ο πολίτης δεν είναι αριθμός. Η ιδιωτικότητα δεν είναι πολυτέλεια – είναι δικαίωμα! Δεν χρειάζεται το κράτος να ξέρει τα πάντα για εμάς! Η ΝΙΚΗ το φωνάζει εδώ και καιρό – ώρα να δράσουμε!