Ως φαίνεται, δεν παρέρχεται μέρα χωρίς να διαψεύδεται, με κραυγαλέο τρόπο, η κυβερνητική προπαγάνδα σε ό,τι αφορά την εξωτερική μας πολιτική. Μας λένε πως είναι πολυσχιδής και πολυεπίπεδη, βασιζόμενη απαρεγκλίτως στο Διεθνές Δίκαιο, και πως καθιστά τη χώρα σημαντικό παίκτη στη διεθνή σκηνή. Μας λένε πως εξασφαλίζει την Ελλάδα και την κάνει σεβαστή σε εχθρούς και φίλους. Ότι την καθιστά αξιόπιστο εταίρο και υπολογίσιμο σύμμαχο στην περιοχή μας.
Η κυβέρνηση έχει κατά καιρούς πανηγυρίσει για «στρατηγικές σχέσεις» με χώρες όπως η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, η Ινδία και η Σαουδική Αραβία. Όπως τώρα πανηγυρίζει για τη «συμμαχία» με το Ισραήλ. Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι σκληρή και δεν καταλαβαίνει από μεγαλόστομες εξαγγελίες, λόγια του αέρα και φανφάρες.
Πού είναι τώρα όλοι αυτοί οι «στρατηγικοί εταίροι»; Πού είναι τώρα η Αίγυπτος, πού είναι τα Εμιράτα και, κυρίως, πού είναι η Σαουδική Αραβία; Χώρα που σπεύσαμε να προασπίσουμε επί σειρά ετών με την αποστολή μιας Μοίρας «PATRIOT» και προς χάριν της οποίας αναμειχθήκαμε ευθέως στον πόλεμο με το Ιράν;
Η εξαγγελία της αμυντικής συμφωνίας με την Τουρκία και το Πακιστάν «αδειάζει», για μία ακόμη φορά και με κραυγαλέο τρόπο, τον νεόκοπο «μάγο της διπλωματίας» Γεραπετρίτη. Η αμυντική συμφωνία με τους χειρότερους εχθρούς της Ελλάδος αφήνει κυριολεκτικά τη χώρα μας «στα κρύα του λουτρού» και εγκαταλείπει στη διακριτική ευχέρεια της υποτιθέμενης συμμάχου μας, Σαουδικής Αραβίας, υλικό και στελέχη των ΕΔ.
Ποια θα είναι, άραγε, η αντίδραση του Ριάντ σε μία θερμή αναμέτρησή μας με την Τουρκία; Θα «απελάσει» τη Μοίρα και τα στελέχη της ή θα τα θεωρήσει λάφυρα και αιχμαλώτους πολέμου, αντίστοιχα;
Ούτε ο κ. Γεραπετρίτης ούτε ο κ. Μητσοτάκης έπεσαν, όμως, από τα σύννεφα με την εξέλιξη αυτή. Οι σχετικές πληροφορίες είχαν περιέλθει εγκαίρως στο ΥΠΕΞ από την πρεσβεία μας στη Σαουδική Αραβία. Η αρμόδια, όμως, κα Παπαδοπούλου, επ’ εσχάτων Μόνιμη ΥΦΥΠΕΞ, προτίμησε να τις αγνοήσει ή, απλά, δεν ήξερε τι να κάνει (όπερ και το πιθανότερο, λαμβανομένης υπ’ όψιν της υπηρεσιακής της αποδόσεως ως διπλωματικής υπαλλήλου)!
Η λογική επιτάσσει αυτή τη στιγμή την άμεση απόσυρση των PATRIOT, όχι μόνο για προληπτικούς λόγους, αλλά και ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι σε μία ανθελληνική πολιτική η οποία, εν δυνάμει, στρέφεται και κατά της Κύπρου.
Μετά την αποσκίρτηση της Αιγύπτου στο τουρκικό στρατόπεδο, μετά τους εναγκαλισμούς με τον Αλ-Σαράα (πρώην Αλ-Τζολάνι), σφαγέα των Ορθοδόξων της Συρίας, μετά τη σταδιακή απομάκρυνσή μας από τις χώρες του Κόλπου και μετά την εθελούσια μετατροπή μας σε ισραηλινούς «ακολούθους» άνευ ουδεμιάς προϋποθέσεως, έρχεται τώρα η συμμαχία αυτή για να σημάνει τη διά παντός απώλεια της πάλαι ποτέ «καθ’ ημάς» Ανατολής και την πλήρη χρεοκοπία κάθε ελληνικής παρουσίας και κάθε ελληνικής διπλωματικής παρέμβασης στην περιοχή.
Μήπως θα έπρεπε, έστω και εκ των υστέρων, να αναληφθεί διπλωματική πρωτοβουλία αναθέρμανσης των σχέσεών μας με ΗΑΕ και Ινδία; Η τελευταία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να συγκρατήσει το Πακιστάν, χωρίς μάλιστα να υπακούει σε ΝΑΤΟϊκά κελεύσματα.
Δεν θα έπρεπε να αναληφθεί, επίσης, άμεσα παρέμβασή μας στο ΝΑΤΟ και καταγγελία της νέας συμμαχίας ως δυνητικά στρεφόμενης κατά κράτους-μέλους, με πρωταγωνιστή άλλο κράτος-μέλος;
Δυστυχώς, λαμβανομένης υπ’ όψιν της μέχρι τούδε εξωτερικής πολιτικής, το μήνυμα που τα τελευταία γεγονότα μεταφέρουν προς την κυβέρνηση είναι ηχηρό, σαφές και λιτό:
«Η Μέση Ανατολή απωλέσθη»!
Αλίμονο στους εναπομείναντες Ορθοδόξους, αλίμονο στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και σε άλλα πολλά. Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης φρόντισε να εξαφανίσει, να εκθεμελιώσει, να απαλείψει κάθε ελληνική παρουσία στην περιοχή, από τη Λιβύη μέχρι το Ιράν.
Μία παρουσία 2.500 ετών! Πρόκειται για όλεθρο!
Τα θερμά μας συγχαρητήρια στους κ.κ. Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη για μία ακόμη λαμπρή επιτυχία της ανθελληνικής εξωτερικής τους πολιτικής. Αλλά ειδικά για τον δεύτερο δεν τίθεται θέμα, αφού «δεν τον νοιάζει ακόμη κι αν τον πουν μειοδότη»!
Υπάρχει μία ακόμη, πολύ σοβαρή πτυχή της νέας τριμερούς αμυντικής συμφωνίας.
Τι θα γίνει με τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες Πακιστανών που σιτίζονται και «λιάζονται» στη χώρα μας; Αν μεθαύριο συμβεί η προμνησθείσα θερμή αναμέτρηση με την Τουρκία, ποιος θα είναι ο ρόλος των ανθρώπων αυτών;
Δεν θα έπρεπε να το σκεφθεί, ως ενδεχόμενο, η κυβέρνηση; Και τι προτίθεται να πράξει απέναντι σε μία τέτοια, ορατή πλέον, απειλή για το εσωτερικό της χώρας; Θα πάρει κάποια μέτρα, έστω και διά του κ. Πλεύρη, για να προλάβει τυχόν ιδιαίτερα οδυνηρές εξελίξεις στο εσωτερικό μέτωπο;