«Την λευτεριά ρωτήσανε ποιας μάνας είναι γέννα
και είπε πως την γέννησε το ελληνικό το αίμα».
Αφιέρωμα το παρόν σημείωμα. Όχι μόνον επετειακό, αλλά και λίαν επίκαιρο. «Και αν είναι πλήθος τ’ άσχημα κι αν είναι τ’ άδεια αφέντες», έχουμε το κελάρι το πατρογονικό, γεμάτο τζιβαϊρικά πολυτίμητα και πρόσωπα τιμαλφή.
Τούτες τις σακάτικες ώρες που περνά η πατρίδα, με τα στίφη των μωχαμετάνων, που τα βάφτισαν «πρόσφυγες και μετανάστες» οι αριστερόμυαλοι γραικύλοι, να ακυρώνουν την Επανάσταση του Εικοσιένα, με ηγέτες «νάνους και αρλεκίνους» που μας πνίγουν με τις αναθυμιάσεις τους, παρηγοριά και καταφυγή, η πατραγαθία. Οι πράξεις, η εύκλεια των προγόνων.
Αφιέρωμα, λοιπόν, το παρόν σημείωμα σε μια – τίτλος τιμής, ανυπέρβλητος – Δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα, την Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Μας άφησε βιογραφικό σημείωμα. Δεν το έγραψε με μελάνι. Το χάραξε με το αίμα της. Δεν φώτισε με τον λόγο της, αλλά με το κορμί της. Έγινε η ίδια λαμπάδα. Το βιογραφικό της το κατέθεσε στο Συναξάρι των Ηρώων του Γένους. Ας το διαβάσουμε με ευλάβεια:
Όνομα: Αικατερίνη Χατζηγεωργίου.
Τόπος γεννήσεως: Γεννήθηκε το 1885 στη Γευγελή της Μακεδονίας, πόλη ελληνική, που σήμερα ανήκει στο μόρφωμα των Σκοπίων.
Επάγγελμα: Στα δεκαοκτώ της έγινε δασκάλα στα σκλαβωμένα Ελληνάκια της Μακεδονίας.
Βασικές Σπουδές: Σπούδασε στο Παρθεναγωγείο Μοναστηρίου, πόλη κάποτε με ακμαίο ελληνικό πληθυσμό την οποία κατέχουν οι πλαστογράφοι της ιστορίας.
Δεν σπούδασε σε κάποιο Παιδαγωγικό Τμήμα στο οποίο διδάσκουν εθνομηδενιστές, με σεξουαλικές αγωγές, διαφορετικότητες και άλλες παλαβομάρες. Δόξα τω Θεώ, τότε δεν είχαμε παιδαγωγικά τμήματα… «παιδομαζώματος». Είχαμε Παρθεναγωγεία, Μεγάλες του Γένους Σχολές, Πανεπιστήμια ηρώων.
Μεταπτυχιακές σπουδές: Τις ολοκλήρωσε στο αθάνατο πανεπιστήμιο της ελληνικής ιστορίας, ειδικεύτηκε στην φιλοπατρία και την αυτοθυσία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ του ηρωισμού στις 14 Οκτωβρίου του 1904, με βαθμό «άριστα», από τους επιβλέποντες καθηγητές που άκουγαν στα ονόματα Παύλος Μελάς και Αναστάσιος Καρατάσος.
Εκπαιδευτική και κοινωνική δράση: Δίδαξε στα Ελληνόπουλα γλώσσα και ιστορία. Τους μάθαινε την αγάπη στο Χριστό και την αγία του Εκκλησία: «Μια φορά κι έναν καιρό» τους έλεγε «σε τούτα εδώ τα δοξασμένα χώματα ζούσε ο βασιλιάς Αλέξανδρος, που σκόρπισε το φως και τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα του κόσμου… Μια φορά κι έναν καιρό από τούτα τα άγια χώματα διάβηκε ο Απόστολος Παύλος, σαν ήρθε να φέρει τον Χριστιανισμό στην ήπειρό μας». Και τα παιδόπουλα με ορθάνοιχτα τα μάτια την κοίταζαν και έκλειναν στα άγουρα φυλλοκάρδια τους, με ανείπωτη περηφάνια, τον λόγο, τον σπόρο τον εθνικό, που αργότερα θα γεννούσε καρπό πολύ.
Μισθός: Αφιλοκερδώς, με έντιμο πενία, ζούσε η Αικατερίνη. Ανέβαινε τα σκαλοπάτια της λευτεριάς. Νυχθημερόν, μονάχη έγνοια της, η σωτηρία της Μακεδονίας. Ατρόμητη, «εις το έθνος προσέφερε ό,τι ήτο δυνατόν ως ηρωίδα του 21», για να θυμηθούμε την διαθήκη του Γερμανού Καραβαγγέλη που κι αυτός κατατάσσει τον εαυτό του στην «λεβεντουργιά» του Ιερού Αγώνος.
Προαγωγές: Στα δεκαεννιά της χρόνια η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου πήρε την τιμιότερη προαγωγή. Από απλή δασκάλα προάγεται σε ηρωίδα του ελληνικού έθνους. 14 Οκτωβρίου 1904. Μια συμμορία κομιτατζήδων περικυκλώνει το σπίτι, κοντά στην Γευγελή, στο οποίο φιλοξενούνταν η δασκάλα. Οι θρασύδειλοι Βούλγαροι πάση θυσία θέλουν να την δολοφονήσουν. Της ζητούν να παραδοθεί. Απαντά με τον αντίλαλο του Ζαλόγγου: «Εγώ Ελληνίδα γεννήθηκα, Ελληνίδα και θα πεθάνω». Λέγοντας Ελληνίδα εννοούσε τάφο. Λόγος εθνικός γι’ αυτήν είναι να μιλάς μεσ’ από τον τάφο. Έτσι γράφεται η ιστορία μας. «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη…». Τρεις ώρες πολεμούσε. Έβαλαν φωτιά παθιασμένοι εχθροί της αληθείας και την έκαψαν ζωντανή. Τότε με φωτιές προσπάθησαν μάταια να σβήσουν την ελληνικότητα της Μακεδονίας, μα δεν το πέτυχαν. Στα χρόνια μας προσπάθησε να σβήσει το μαρτυρικό αίμα με υπογραφές ο Ζάεφ – ο φίλος του Αλέξη του προδότη.
Διακρίσεις τιμητικές. Το κράτος, η νυν παλιόψαθα των εθνών, δεν της πρόσφερε καμιά διάκριση. Σχολεία ανά την χώρα έβαλαν διάφορες ονομασίες. Κανένα δεν φέρει το όνομά της. Και σίγουρα λίγοι δάσκαλοι έχουν ακουστά την ηρωίδα δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα. Ας είναι. Οι ήρωες δεν έχουν ανάγκη «κρατικής αναγνωρίσεως». Τους παίρνει στα φτερά της η Δόξα, γιατί μαρτύρησαν για του Χριστού την πίστη την αγία και της Μακεδονίας την ελευθερία. «Όλο εις τον κρεμνόν κυλάμεν κάθε μέρα» έγραφε με το γιαταγάνι του ο στρατηγός Μακρυγιάννης. Είναι αυτό το γκρέμισμα κάθοδος εις Άδην; Ίσως. Μήπως γίνει και τόπος Αναστάσεως; «Είθε», όπως έγραφε η περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη.
Αιωνία η μνήμη των αθάνατων διδασκαλισσών του Μακεδονικού Αγώνα.
Δημήτριος Νατσιός
Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ