Την περασμένη Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2026, εορτάσαμε, οι Ορθόδοξοι απανταχού της γης, τη μνήμη του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου, καθώς και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον τουρκικό ζυγό, την ημέρα αυτή το 1912.
Η Θεσσαλονίκη, η πόλις όπου γεννήθηκε και έδρασε ο Άγιος, με τη βοήθειά του, «από βραδύς κοιμήθηκε μια μαυροφορεμένη σκλάβα και την αυγούλα ξύπνησε ελεύθερη κυρά».
Στον μεγαλόπρεπο ναό του πολιούχου της τελέστηκε το πρωί η Θεία Λειτουργία και, στη συνέχεια, η Δοξολογία και το μνημόσυνο των πεσόντων κατά τον αγώνα για την απελευθέρωσή της.
Οι δηλώσεις της θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας αποτελούν καθιερωμένο γεγονός. Όμως, αυτή τη φορά ακούστηκαν λόγια ανούσια, άτονα, πέρα για πέρα χλιαρά. Λόγια μόνο για να ακουστούν.
Ώσπου ήλθε η σειρά του άξιου και πανάξιου προέδρου του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ, κυρίου Δημητρίου Νατσιού, και η διαφορά ήταν οφθαλμοφανέστατη. Λόγια εμπνευσμένα, προσεγμένα, μεστά, όπως πάντα. Λόγια βγαλμένα «εκ του περισσεύματος της καρδίας», κατά το Ευαγγέλιο.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σπουδαίου ανδρός αναδεικνύονται και πάλι. Αναδεικνύονται και ενοχλούν, όπως έγινε επανειλημμένα αντιληπτό. Η βιωτή του, η δράση του πριν ακόμη εισέλθει στην πολιτική, ομολογούν: ο Δημήτρης Νατσιός είναι πρωτοπόρος, πηγαίος, αφτιασίδωτος, αυθεντικός, αποτελεσματικός, μοναδικός.
Έτσι εξηγείται πώς δέχεται τόσα πυρά, τόσο ανελέητο πόλεμο, τόση εν ψυχρώ συκοφαντία, τόση αναίτια σπίλωση.
Το περιστατικό μετά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη προσυπογράφει του λόγου το αληθές:
Ο κύριος Δένδιας, ενώ ο κύριος Νατσιός έκανε τις δηλώσεις του, του είχε γυρίσει προκλητικότατα την πλάτη. Τι ήθελε να πει ο ποιητής; Πως δεν τον υπολογίζει;
Η απαξία είναι όλη δική του, καθώς έχουν πει οι ειδικοί ότι κύριο γνώρισμα της αναξιοπρέπειας είναι η υποτίμηση της λογικής του συνομιλητή. Ούτε μικρά παιδιά, όταν μαλώνουν, δεν θα φέρονταν κατ’ αυτόν τον τρόπο!
Έτσι ενεργούντες, πού να βρουν έστω και τη στοιχειώδη ευαισθησία για όλα τα θέματα που μας ταλανίζουν; Πώς να σκεφτούν ότι οι ψυχές όσων αγωνίστηκαν και άφησαν τα κοκαλάκια τους πάνω κει, στις Πίνδου μας τις κορφές, όπως ο αδελφός της μητέρας μου Κωνσταντίνος Ρογκότης, δεν βρίσκουν ανάπαυση;
Και τι να πούμε για εκείνους που επέστρεψαν από τα πεδία των μαχών με βαρύτατα κρυοπαγήματα ή άλλες σοβαρότατες παθήσεις και πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους καταφαρμακωμένοι από τις χίλιες μύριες κρατικές ατασθαλίες που συχνά αντιλαμβάνονταν;
Ο πατέρας μου, Κωνσταντίνος Τσίπης, ένας από αυτούς, αναστέναζε με πόνο για το άδικο της θυσίας τους. Ο ίδιος, ενώ του ζητήθηκε, αρνήθηκε να καταθέσει τα δικαιολογητικά για να λάβει αναπηρική σύνταξη, δηλώνοντας ότι ήταν ικανός να κερδίζει τη ζωή του και ότι η σύνταξη έπρεπε να δοθεί σε κάποιον άλλον.
Με τέτοιους ανθρώπους, με μεγαλείο ψυχής, αναστήθηκε η Ελλάδα μας μετά τον Πόλεμο του Σαράντα και τον Εμφύλιο που ακολούθησε, για να ’ρθει άλλη σκλαβιά, αυτήν τη φορά εκ των έσω: η σκλαβιά της καταδυνάστευσης από τους «συνέλληνες» της εξουσίας.
Αυτοί, με τις αλλεπάλληλες λοβιτούρες, ατασθαλίες και λαμογιές, που άρχιζαν σιγά-σιγά, έριχναν αλάτι στις πληγές των επιζώντων του πολέμου και όχι βάλσαμο στις ψυχές τους.
Ώσπου φτάσαμε στον σημερινό καταιγισμό των σκανδάλων, που εξουδετερώνει όποιο μνημόσυνο γίνεται για τους ήρωες.
Μόνο αν μας βοηθήσει «ο Θεός του Δημητρίου», όπως το ζήτησε ο αδύναμος Νέστορας και νίκησε τον γίγαντα Λυαίο, θα βγούμε από το αδιέξοδο.
Και η Ελλάδα μας θα τραβά προς τη Δόξα ξανά!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όσους και όσες φέρουν το όνομα του Αγίου Δημητρίου και ιδιαίτερα στον άξιο και πανάξιο πρόεδρο της ΝΙΚΗΣ, κύριο Δημήτριο Νατσιό, στον πρόεδρο του Ιδρύματος Τζιμογιάννη, κύριο Δημήτριο Μεταλληνό, και σε όσους αγωνίζονται σθεναρά στον χώρο της ΝΙΚΗΣ, για να επιτευχθεί το όνειρο για μεγαλουργία της Ελλάδας και πάλι.
Σε όλους αυτούς αφιερώνω το παρακάτω τετράστιχο:
ΑΡΝΙΕΜΑΙ
ΑΠΟΡΡΙΠΤΩ, ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΩ, ΠΡΟΣΠΕΡΝΩ,
ΚΑΘΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΚΟΠΡΟΑΙΡΕΤΗ
ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!
Για το σθένος των Πανελλήνων του Σαράντα παραθέτω παρακάτω κάποιες σκέψεις, προσαρμοσμένες στη μουσική του εμβατηρίου, που πλέον σπάνια ακούγεται, «Δεν θα την πάρουνε ποτέ τη γη των Μακεδόνων»:
Ποτέ δεν θα μειώσουνε
το σθένος του ’40,
το σθένος που μας δόξασε
και μας δοξάζει πάντα.
Το σθένος όπου έφερε
το πιο μεγάλο ΟΧΙ,
το σθένος που ’πε ο Μεταξάς
και σφράγισε η λόγχη.
Το σθένος που ετρόμαζε
και τον εχθρό ακόμη,
το σθένος που μειώνανε
μετά οι λιμοκοντόροι!
Αυτοί που σε όλα λέγανε
το «ΝΑΙ» με ευκολία,
αυτοί που πάντ’ απέφευγαν
την κάθε δυσκολία.
Αυτοί που τσαλαπάτησαν
και χάρτες και βιβλία
και θέλησαν να γράψουνε
μια νέα ιστορία.
Για να μας κάνουν έρμαια
του κάθε ολετήρα
και να μας λεν πως έρχεται:
«Να, δείτε τον σωτήρα!»
Το σθένος θα ξανάβρουμε,
θα το βρούμε και πάλι,
μόνο αν έρθει στη Βουλή
η ΝΙΚΗ πιο μεγάλη!
Η ΝΙΚΗ που πρωτοπορεί,
που το στραβό ακυρώνει,
η ΝΙΚΗ που μας συντηρεί
και μας ενδυναμώνει!
Και, για να μην ξεχνιόμαστε, θα επαναλάβω το άλλο εμβατήριο «Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν», τροποποιημένο από μένα:
Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν,
μα ήρθαν άλλοι με δόντια κοφτερά.
Μας τα φάγαν και μας ρημάξαν
σαν πιράνχας φριχτά, φοβερά.
Μα τα ζόμπι πια τώρα φανήκαν,
τους φανέρωσε η Παναγιά.
Μες στο αίμα τους, να τα, πνίγηκαν,
ας κοιτάξουμε τώρα μπροστά!
Καλή Λευτεριά
Τσίπη-Καραβίδα Καλυψώ
Συνταξιούχος Νηπιαγωγός