Η υπόθεση του Προσωπικού Αριθμού και της υποχρεωτικής επιβολής του, αποτελεί σαφή αντιδημοκρατική πρακτική της κυβέρνησης, από την στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν συναινούν με αυτήν την πράξη, μιας και δεν δέχτηκαν να εκδώσουν τον Προσωπικό Αριθμό.
Η ΝΔ όμως, μας έχει συνηθίσει σε υποχρεωτικότητες και ασκήσεις πειθαρχίας και ελέγχου, για να συντηρηθεί στην εξουσία, όπως την κατηγορούν και πρώην στελέχη της. Η έκπληξη σε αυτήν την περίπτωση, ήλθε εξ αριστερών με την σιωπή και την θεσμική αμηχανία των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Αριστεράς.
Πώς μπορεί ένας χώρος, ο οποίος ιστορικά έχει ταυτιστεί με την άσκηση κριτικού ελέγχου στην εξουσία -σκληρού κάποιες φορές- καθώς και την βαθιά καχυποψία απέναντι στην συγκέντρωση πληροφοριών και το «φακέλωμα»· ένας χώρος που διαθέτει τους οργανικούς διανοούμενους με το θηριώδες θεωρητικό οπλοστάσιο, να σταθεί σιωπηλός και να συρθεί με τέτοια ευκολία στην δημιουργία ενός ψηφιακού πανοπτικού που θα γίνει παντοδύναμο εργαλείο στα χέρια της εξουσίας;
Φαίνεται και από την στάση απέναντι στον Προσωπικό Αριθμό, πως η Αριστερά διάγει μία κρίση ταυτότητας. Αντί να υπερασπιστεί τον πολίτη, απέναντι στην υπερσυγκέντρωση δεδομένων, να θέσει ζητήματα συνταγματικότητας, θεσμικών εγγυήσεων και δημοκρατικού ελέγχου, προτίμησε να συμβιβαστεί με το πνεύμα της εποχής και τον τεχνοκρατικό ορθολογισμό, ο οποίος βαφτίζει την επιτήρηση εξυπηρέτηση και τον έλεγχο ενοποίηση.
Οι θεωρητικές της αναζητήσεις περιορίστηκαν στους ελιτίστικους κύκλους της σε άρθρα, συνέδρια και βιβλία, που συμπληρώνουν το βιογραφικό των διανοούμενών της, σε ακαδημαϊκές αναπαραστάσεις μιας ριζοσπαστικότητας που έμεινε στα λόγια. Μέχρι εκεί μπόρεσε να φτάσει από δειλία και από ανικανότητα να αντισταθεί στη νέα γλώσσα της εξουσίας.
Φοβισμένη η Αριστερά, μην τυχόν κατηγορηθεί για «οπισθοδρόμηση» ή «αντίσταση στην πρόοδο», οχυρώθηκε πίσω από την δικαιολογία της «καινοτομίας» και του «εκσυγχρονισμού» και μετατράπηκε σε ήσυχο θεατή της διοικητικής μεταμόρφωσης του κράτους σε μηχανισμό καθολικού ελέγχου.
Μάλιστα, έσπευσε να καλύψει και τα ίχνη της, αποδίδοντας απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς σε όσους αντιστέκονται, θεωρώντας τους θύματα θεωριών συνωμοσίας, αγράμματους ή γραφικούς. Από πότε η Αριστερά απαξιώνει τον λαό; Από πότε τσουβαλιάζει 8 εκατομμύρια πολίτες που δεν δέχτηκαν να εκδώσουν τον Προσωπικό Αριθμό; Από πότε έπαψε να ακούει τις αγωνίες των ανθρώπων;
Μα, από τότε που υιοθέτησε την γλώσσα της εξουσίας. Ίδια ήταν η στάση της και στην περίοδο του κορωνοϊού, με την υποχρεωτικότητα των εμβολίων. Αγνόησε τις εκκλήσεις του Αγκάμπεν, να μην συνηθίσουμε σε μια προστασία ζωής που προϋποθέτει την περιστολή της ελευθερίας μας και υποτάχτηκε ασμένως σε κάθε μέτρο, όσο παράλογο και εάν ήταν, που έκανε τη ζωή μας γυμνή. Ομοίως συμπεριφέρεται και τώρα.
Η ψευδοπροοδευτική της ρητορική, με την οποία η επιτήρηση γίνεται «διευκόλυνση», είναι το αποτέλεσμα μιας Αριστεράς που μετατράπηκε σε χώρο διαχείρισης και όχι ρήξης. Μιας Αριστεράς που βολεύτηκε και τρέμει μη χαλάσει το προφίλ του προοδευτισμού της· ενός όμως λάθος αναγνωσμένου προοδευτισμού, ο οποίος βασίζεται σχεδόν μεταφυσικά στην τεχνοκρατική πρόνοια και στην σωτηριολογική δύναμη του κράτους. Γι’ αυτό ρίχνει όλο της το βάρος σε κορώνες δικαιωματισμού· γιατί δεν στοιχίζουν, γιατί η νέα κανονικότητα τις απαιτεί, γιατί καμία απώλεια δεν θα καταγραφεί στις τάξεις της.
Το αφήγημα λοιπόν, περί του διπόλου Αριστεράς και Δεξιάς κατέπεσε με κρότο. Και οι δύο συναινούν στην μετατροπή του πολίτη σε βιοπολιτικό δεδομένο. Σε αυτήν την συγκυρία οφείλουμε να καλέσουμε όλους τους συμπολίτες μας, χωρίς ιδεολογικές περιχαρακώσεις, σε έναν αγώνα για την διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, απέναντι στον ψηφιακό ολοκληρωτισμό.
Καθένας και καθεμία που αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο, ως φορέα ελευθερίας, οφείλει να υπερασπιστεί την ζωή του πριν αυτή μετατραπεί οριστικά σε δεδομένο, γιατί τότε αυτός δεν θα έχει τίποτα περισσότερο και αυτή δεν θα είναι τίποτα περισσότερο παρά μια καταγραφή. Ελπίζουμε ο απλός λαός της Αριστεράς, όπως και της Δεξιάς, να μην ακολουθήσει τις επιλογές της ηγεσίας του και να συνταχθεί με τη ΝΙΚΗ, ώστε να αγωνιστούμε όλοι μαζί για το μέγιστο αγαθό της ελευθερίας, ενάντια στην ψηφιακή και σε κάθε άλλη σκλαβιά.
Και επειδή «σύντροφοι», ίσως να μην έχετε καταλάβει το διακύβευμα και να θεωρείτε πως ο Προσωπικός Αριθμός -με ό,τι αυτός συνεπάγεται-, είναι «αναγκαίο κακό», ας θυμηθούμε τα λόγια κάποιου παλιού αγαπημένου σας:
“Από την ελευθερία δεν μπορείς να κόψεις ούτε ένα κομματάκι, γιατί αμέσως όλη η ελευθερία συγκεντρώνεται μέσα σ’ αυτό το κομματάκι”. (Μιχαήλ Μπακούνιν)