Κεντρικός ἄξονας τῆς ΝΙΚΗΣ εἶναι ἡ Ἑλληνοχριστιανική παράδοσή μας, εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη μας, εἶναι ἡ πονεμένη Ρωμηοσύνη μας. Εἶναι ἕνας τρόπος ζωῆς καί γεγονός τῆς καρδιᾶς, ὅμως, εἶναι καί ἡ βιωμένη ἱστορική ἐμπειρία αἰώνων. Καί ἡ Ρωμηοσύνη φωτίζεται πάντα σέ κάθε ἐποχή σέ προσωπικό καί σέ συλλογικό ἐπίπεδο ἀπό τή βαθιά ἀγάπη μας στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας καί διά αὐτῆς τῆς ἀγάπης, γίνεται ἀγάπη καί πρός τό πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου μας καί πρός κάθε λαό.
Ὑπερασπιζόμαστε τήν ἀνάγκη μας νά ὑπάρξομε, ὅπως ἐμεῖς πιστεύομε, ἀλλά ταυτόχρονα σεβόμαστε τήν ταυτότητα καί τήν ἰδιοπροσωπία τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί τοῦ κάθε λαοῦ. Ἡ συνεχής παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἀνάστασή Του καί κυρίως τό μεγάλο δῶρο τῆς Θεανθρωπίας πού μᾶς χάρισε, ἐπέτρεψε σέ ἐμᾶς τούς Ἕλληνες τή μετεξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ μας ἀπό τόν ἀρχαιοελληνικό στόν ρωμαίικο πολιτισμό, δίνοντάς μας φῶς καί ἀπερίγραπτη χαρά, νοηματοδοτώντας τήν κάθε στιγμή μας, τήν κάθε ἀνάσα μας σέ αὐτήν τήν ἀγλαοφανή πορεία μας πρός τά ἔσχατα.
Γιά έμᾶς τό κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, γιά ἐμᾶς τό κέντρο μας εἶναι τό ἡσυχαστικό γεγονός καί ἡ ἐμπειρία, ὅπως μᾶς τήν παρέδωσε ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, γιά ἐμᾶς τό κέντρο μας εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ρωμηοσύνη μας σέ συνάρτηση καί μέ τήν ἀναγέννηση τοῦ Ρωμαίικου, εἶναι τόσο σημαντικός πυλώνας γιά ἐμᾶς στή ΝΙΚΗ, γιατί πέρα καί πάνω ἀπό τήν τεράστια εὐρύτερη γεωστρατηγική σημασία του, κατά κύριο λόγο θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἕνα ὑπαρξιακό ζήτημα γιά ὅλους ἐμᾶς καί ἡ ἀνάδειξή του θά μᾶς δώσει καί πάλι τήν ἐλπίδα, τή νοηματοδότηση καί τή χαρά τῆς ἀγλαοφανοῦς σωτηριολογικῆς, ἱστορικῆς πορείας τοῦ Γένους μας πρός τά ἔσχατα. Ἡ Ρωμηοσύνη μᾶς χρειάζεται ὅλους ἀλλά καί ὅλους μᾶς πληρώνει ἡ χαρά τῆς συμμετοχῆς ἐδῶ καί τώρα ἐν νηφαλίῳ μέθη στό ἀνέσπερο πανηγύρι τῆς ἀπό δόξης εἰς δόξαν πορείας τοῦ Γένους μας, προαπελθόντων, συγκαιρινῶν καί μελλόντων ἐλθεῖν. Ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι ὅμως ἕνας πυλώνας πού ἀφορᾶ ὄχι μόνον ἐμᾶς, ἀλλά τόν ὅλο οἰκουμενικό ἄνθρωπο.
Οἱ ἐπί μέρους πολύ σημαντικές θέσεις τῆς ΝΙΚΗΣ πού ἀφοροῦν τή Ρωμηοσύνη μας καί ἀναλύονται έκτενέστερα στούς συνδέσμους παρακάτω εἶναι :
1. Ἀποκατάσταση τῶν ἱστορικῶς ὀρθῶν ὀνομάτων καί ὅρων ὡς πρός τήν ἱστορική μας ταυτότητα καί πορεία ὡς λαός μέ ἀντικατάσταση τῶν λανθασμένων ὅρων «Βυζάντιο» καί τῶν παραγώγων του ἀπό τά ἱστορικῶς ὀρθά «Ρωμανία», «Ρωμηοσύνη», «Ρωμαίικος» κτλ. τουλάχιστον ἀρχικῶς ἀπό τό κράτος μας, τίς ὑπηρεσίες του, τά Νομικά του Πρόσωπα καθώς καί ἀπό τά ἐκπαιδευτικά ἐγχειρίδια τοῦ ἐπίσημου ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος.
2. Μεταφορά τῆς πρωτεύουσας τῆς χώρας στή Θεσσαλονίκη.
3. Ἀναγνώρηση (ὑπό αὐστηρές προϋποθέσεις καί ὅρους) τῶν (βαπτισμένων ὀρθοδόξων) πολιτῶν ἐκτός συνόρων, τῶν (ἀποδεδειγμένως) ἐχόντων ρωμαίικη συνείδηση τοῦ status τοῦ ὁμογενοῦς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εἶναι τά δύο ἑκατομμύρια ἀραβόφωνων ὀρθοδόξων Ρωμηῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί τῶν πολλῶν ἑκατομμυρίων τῆς διασπορᾶς τους.
4. Ἐμβάθυνση μέ πολλαπλούς τρόπους καί προγράμματα ἐντός τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος τῆς γνώσης (γεωγραφία, ἱστορία, κοινωνική ἐξέλιξη κτλ.) ἀναφορικά μέ ὅλες τίς περιοχές τῆς ἱστορικῆς Ρωμανίας.
5. Ἀλλαγή τῆς γενικῆς ἀντίληψής μας γιά τούς σημερινούς πληθυσμούς τῆς ἀπέναντι Μικρασιατικῆς γῆς μέ βάση τήν ἱστορική ἀλήθεια. Μέ τήν ἐξαίρεση τῶν Κούρδων, πρόκειται στή συντριπτική τους πλειοψηφία γιά χριστιανικούς πληθυσμούς (Ρωμηούς, Ἀρμένιους κτλ.) πού ἑκόντες/ἄκοντες ἐξισλαμίσθησαν, διατηρώντας ὅμως πολλά κοινά πολιτισμικά στοιχεῖα μέ ἐμᾶς. Ἀς κινηθοῦμε πολλαπλῶς καί κυρίως πολιτισμικά στήν ἀνάδειξη τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς ἀλήθειας, βοηθώντας τους ὡς ἀδελφοί στήν ἐπανάκαμψη στίς πατρῶες ἀντιλήψεις.
6. Ἔναρξη σκέψης καί διερεύνηση τῆς ἰδέας σέ βάθος χρόνου γιά ἐπανένωση τοῦ Ρωμαίικου κόσμου ὡς «Νέα Ρωμανία» μέ τή μορφή συνομοσπονδίας ἤ ἀκόμα καλύτερα τή μορφή ὁμοσπονδίας κρατῶν ἤ καί πλήρους ἑνώσεως κρατῶν ἐπιγόνων τῆς ἱστορικῆς Ρωμανίας.
7. Δημόσια δήλωση καί ἀνακήρυξη τῆς Κωνσταντινούπολης ὡς τοῦ οἰκουμενικοῦ, παντοτινοῦ, πνευματικοῦ, πολιτιστικοῦ κέντρου τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς πολιτῶν μέ ρωμαίικη ἀντίληψη καί θεώρηση τῶν πραγμάτων.