Κάθε φορά που συζητάμε για πορείες και απεργίες, μετά από τόσες δεκαετίες, στο μυαλό των πολιτών λειτουργούν κάποια στερεότυπα. Οι εκ δεξιών ορμώμενοι θεωρούν τις κινητοποιήσεις ως υποκινούμενες από την Αριστερά για ψηφοθηρικούς λόγους και από την άκρα Αριστερά για αποσταθεροποίηση, ενώ οι εξ αριστερών ορμώμενοι θεωρούν τις κινητοποιήσεις αποκλειστικό τους δικαίωμα, ως απόδειξη της αριστεροσύνης τους ή ως ευκαιρία για επαναστατική γυμναστική.
Με την πάροδο των χρόνων εξασθενούν κάποια χαρακτηριστικά των κινητοποιήσεων. Ο λαός βαρέθηκε τη συχνότητά τους, την καπήλευσή τους από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, ενώ παράλληλα απογοητεύτηκε από την τροπή που λαμβάνουν οι κινητοποιήσεις όταν εισχωρούν σε αυτές οι λεγόμενοι «μπαχαλάκηδες», οι οποίοι, για πολλούς, αποτελούν τα αμορτισέρ και το μακρύ χέρι του συστήματος.
Παράλληλα, είναι γεγονός ότι, την τελευταία εικοσαετία, οι μεγάλες παλλαϊκές κινητοποιήσεις αφορούσαν πολύ σημαντικά θέματα. Θυμίζω τις κινητοποιήσεις του 2010 για τα μνημόνια και τα οικονομικά μέτρα που ήθελε να περάσει το ΠΑΣΟΚ με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, οι οποίες ατόνησαν μετά τον εμπρησμό της Marfin από αριστερές γκρούπες και τον θάνατο τεσσάρων αθώων ψυχών, το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στο Σύνταγμα εναντίον του ξεπουλήματος της Μακεδονίας, που έληξε όταν κάποιοι μαυροφορεμένοι κουκουλοφόροι ξεκίνησαν αψιμαχίες με τους αστυνομικούς, οι οποίοι βρήκαν την ευκαιρία να πνίξουν την πλατεία με χημικά και να διαλύσουν το πλήθος. Τέλος, θυμίζω τις μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα για την απόδοση δικαιοσύνης στο θέμα των Τεμπών.
Τρεις διαφορετικές κινητοποιήσεις, αλλά και οι τρεις με θέματα που αφορούν τον πυρήνα του έθνους και της πατρίδας: κοινωνική δικαιοσύνη και χειραφέτηση από κάθε είδους τρόικες, εθνικά δίκαια και υπεράσπιση της πατρίδας και, τέλος, απονομή δικαιοσύνης.
Εξαίρεση σε όλα αποτέλεσαν οι κινητοποιήσεις και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα το 2008, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Οι διαδηλώσεις αυτές προκάλεσαν σοβαρά επεισόδια σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Κυρίως, όμως, στην Αθήνα προκλήθηκαν λεηλασίες και καταστροφές, ιδιαίτερα εις βάρος των μικρομεσαίων καταστηματαρχών του κέντρου, πολλοί από τους οποίους δεν ορθοπόδησαν ποτέ και αναγκάστηκαν, μετά από αυτά, να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους.
Οι κινητοποιήσεις του 2008 ξεκίνησαν ως αντίδραση για τον χαμό ενός νέου παιδιού, αλλά εξελίχθηκαν σε μια μηδενιστική παράκρουση. Η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε, υποκινούμενη για ακόμα μία φορά από γνωστούς-γνωστούς, δεν είχε κάποιο θετικό αίτημα. Δεν είχε ένα σαφές, συγκροτημένο πολιτικό πρόταγμα ή ακόμη ένα ενιαίο πλαίσιο διεκδίκησης. Εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς μια έκρηξη τυφλής οργής, απαξίωσης των πάντων και καθολικής αμφισβήτησης των θεσμών.
Μια νεολαία που έχει εθιστεί σε μεγάλο βαθμό και έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στις αξίες του υπερκαταναλωτισμού, του γρήγορου κέρδους, του ναρκισσισμού και του άκρατου ατομικισμού δεν μπορούσε να δει πιο πέρα από μια μηδενιστική επανάσταση, δηλαδή μια επανάσταση χωρίς όραμα, άρα μια καταδικασμένη επανάσταση. Γι’ αυτό και η επιθυμία των νέων που συμμετείχαν στα επεισόδια ήταν απλώς για τυφλή καταστροφή, σαν να συμμετείχαν σε κάποιο βιντεοπαιχνίδι, στο οποίο σκοπός του πρωταγωνιστή είναι να καταστρέψει, να λεηλατήσει και να σκοτώσει τον αντίπαλο.
Αν, δε, σκεφτούμε τι έφερε πολιτικά ως αποτέλεσμα ο Δεκέμβρης του ’08, θα θυμηθούμε ότι ήταν η ιδεολογική μήτρα του ΣΥΡΙΖΑ και η αφετηρία για την πολιτική άνοδό του. Παράλληλα, με κοινωνιολογικούς όρους, ήταν μια στιγμή απότομης επιτάχυνσης της αποδιοργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας, ενώ αποτέλεσε και συνέχεια της προσπάθειας και της τάσης αποδόμησης των ελληνικών ταυτοτικών στοιχείων και των παραδοσιακών θεσμών, που προερχόταν από τον χώρο της Αριστεράς. Δηλαδή, ενός εθνομηδενισμού που κυριάρχησε μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Έτσι, ο τρόπος αντίδρασης της νεολαίας που συμμετείχε στα «Δεκεμβριανά του ’08» και οι ταραχές που προκλήθηκαν εξέφρασαν αυτή ακριβώς την πολυεπίπεδη κρίση της Μεταπολίτευσης, αλλά κυρίως την αξιακή και πνευματική κρίση.
Όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, σε τέτοιες καταστάσεις βρίσκουν ευκαιρία να ανθίσουν όλα τα «μπουμπούκια» που επενδύουν στη γενική διάλυση, όπως οι οργανωμένες ομάδες βίας και τα παραβατικά στοιχεία, ακόμη και λούμπεν περιπτώσεις. Γι’ αυτό, εκτός από τους μαθητές, στα επεισόδια συμμετείχαν ακόμη και ποινικοί και κάθε είδους πολιτικολογούντες αντιεξουσιαστές, θιασώτες της γενικότερης αποδόμησης και της προσδοκίας του γκρεμού και της καταστροφής.
Μπορεί η αναδρομή να φαίνεται κουραστική, αλλά είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε αυτά που βλέπουμε να έρχονται. Τα επεισόδια που γίνονται στη Γαλλία και σε άλλες χώρες ξεκίνησαν ως αντίδραση εκπαιδευτικών και φοιτητών για τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, τις ανεπαρκείς εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, την υποβάθμιση των συνθηκών μάθησης και τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Αυτά τα δίκαια αιτήματα, όπως γίνεται συνήθως, καπηλεύτηκαν συγκεκριμένες πολιτικές γκρούπες και, με εκτελεστικό βραχίονα τα παιδιά μεταναστών, να σημειώσουμε ακόμη και δεύτερης και τρίτης γενιάς, προχώρησαν σε καταστροφές και λεηλασίες, ακόμη και εμβληματικών κτιρίων εκατοντάδων ετών.
Αυτά τα επεισόδια εκμεταλλεύτηκαν ο Μακρόν και τα Μέσα Ενημέρωσης και η εικόνα που πέρασε προς τα έξω ήταν αυτή της «μπαχαλοποίησης» των αντιδράσεων, οπότε η πραγματική αντίδραση και τα ουσιαστικά αιτήματα αυτών που ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις όχι απλώς αμαυρώθηκαν, αλλά εξαφανίστηκαν. Και μπορεί να φαίνεται ότι ο Μακρόν έρχεται σε πολύ δύσκολη θέση λόγω των αντιδράσεων, αλλά τώρα, για να μην καταλυθεί το κράτος, θα λειτουργήσουν τα αντανακλαστικά, τουλάχιστον των πιο συντηρητικών πολιτών, και θα απαιτήσουν την κρατική αντίδραση στην ωμή βία της συμμαχίας αριστερών και μεταναστών.
Ας έρθουμε τώρα στα δικά μας. Έχουν εξαγγελθεί για σήμερα, Τρίτη, πανελλαδικές κινητοποιήσεις φοιτητών, μαθητών και εκπαιδευτικών για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας και συλλαλητήρια για αύριο, Τετάρτη, στις τρεις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, καθώς και πανελλαδική πανεκπαιδευτική απεργία. Ήδη, η ατμόσφαιρα έχει αρχίσει να μυρίζει μπαρούτι. Από τη μια, οι γνωστοί-άγνωστοι φαίνεται να οργανώνονται ήδη για να προκαλέσουν επεισόδια, όπως προκύπτει ακόμη και από ύποπτα καλέσματα που γίνονται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, και, από την άλλη, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, προειδοποιεί ότι, αν κάποιοι επιδιώξουν να αμαυρώσουν τις συγκεντρώσεις με επεισόδια, θα υπάρξουν αυστηρές κυρώσεις.
Κάποιοι ορέγονται να εισαγάγουν και στη χώρα μας τα επεισόδια που βλέπουμε στη Γαλλία και σε άλλες χώρες. Παράλληλα, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να τρίψει τα χέρια της, γιατί μέσα από όλα αυτά μπορεί να της δοθεί μια ευκαιρία να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της, παίζοντας με το δίπολο «μπάχαλο και καταστροφή – κράτος και καταστολή». Μια κυβέρνηση που καταρρέει από τα πολυποίκιλα σκάνδαλα, την εφαρμογή της woke ατζέντας, τη συνέχιση της καταστροφής της μικρομεσαίας τάξης, τη συνέχιση της προδοσίας των Πρεσπών, την ανυπαρξία της στην πραγματική αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και της καταστροφής της υπαίθρου αλλά και του πρωτογενούς τομέα και ψάχνει από κάπου να πιαστεί, για να καταφέρει να μην πέσει κάτω από το 20% και να εξαϋλωθεί, γνωρίζοντας, όμως, ότι τώρα το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω και οι ψηφοφόροι της την έχουν αποχαιρετήσει οριστικά.
Απέναντι σε αυτές τις συμπληγάδες, φαίνεται ήδη από τώρα, πριν ξεκινήσουν, ότι οι κινητοποιήσεις για τα δίκαια αιτήματα φοιτητών και εκπαιδευτικών θα θαφτούν από τους επιτήδειους ιδεοληπτικούς και τους κυβερνητικούς, που λειτουργούν μόνο με γνώμονα το μικροκομματικό τους συμφέρον και δεν ενδιαφέρονται για τα προβλήματα της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο, αν και προφανώς ελπίζουμε για το αντίθετο, δεν θα καταφέρουν να αναδειχθούν ούτε οι εγκληματικοί κυβερνητικοί χειρισμοί για τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια.
Κάποια δεδομένα μάς κάνουν να είμαστε πολύ προβληματισμένοι για αυτά που μπορούν να γίνουν. Σήμερα διαβάζουμε πάλι για εκατοντάδες αφίξεις λαθρομεταναστών μέσα σε λίγες ώρες, όπως γίνεται κατά κόρον εδώ και καιρό. Αν συνυπολογίσουμε τον τεράστιο αριθμό από λαθρομετανάστες που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι στους δρόμους των πόλεων, καταλαβαίνουμε ότι μια τέτοιου είδους «εξέγερση» μπορεί να πάρει τροπή που ούτε φανταζόμαστε. Ας σκεφτούμε μόνο ότι τα επεισόδια στη Γαλλία τα προκαλούν κυρίως μετανάστες που είναι καταγεγραμμένοι και Γάλλοι πολίτες. Φανταστείτε πώς θα λειτουργήσουν σε παρόμοια κατάσταση οι λαθρομετανάστες που δεν είναι καταχωρημένοι και δεν έχουν τίποτα να χάσουν.
Σε όλα αυτά, μην ξεχνάμε το έντονο εμφυλιοπολεμικό κλίμα που κάποιοι προσπαθούν να συντηρούν, ορμώμενοι είτε από τις σκουριασμένες ιδεολογίες τους είτε από τα μικροκομματικά τους συμφέροντα.
Προειδοποιούμε τόσο την κυβέρνηση όσο και τους παρακρατικούς (αντι)εξουσιαστές να απομακρύνουν κάθε σκέψη για αμαύρωση των κινητοποιήσεων και για τη δημιουργία τεχνητής κρίσης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της κυβέρνησης ή να βρουν ευκαιρία οι άσπονδοι φίλοι μας, ντόπιοι και ξένοι, να βλάψουν την πατρίδα μας.
Καλούμε τους διοργανωτές να περιφρουρήσουν οι ίδιοι τις κινητοποιήσεις, ώστε να μην υποβαθμιστεί ο αμιγώς πολιτικός χαρακτήρας τους, να αναδειχθούν τα δίκαια αιτήματά τους και να καταδειχθεί η καταστρεπτική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας για τον λαό και το έθνος μας.
Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα «ΝΙΚΗ» εκφράζει τη στήριξή του στους δίκαιους αγώνες των μαθητών, των φοιτητών και των εκπαιδευτικών. Γι’ αυτό ζητάμε:
- Τη στελέχωση όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων με μόνιμο προσωπικό και αξιοπρεπείς αμοιβές.
- Την εκπόνηση και υλοποίηση ενός εθνικού σχεδίου αναβάθμισης των σχολικών υποδομών.
- Την παροχή πλήρων εργασιακών δικαιωμάτων στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς.
- Την αποστολή πλήρους και αξιολογημένου διδακτικού υλικού στα σχολεία μας για τα παιδιά μας, που να προάγει την ελληνική παιδεία και να μη γίνεται μηχανισμός της εισαγόμενης αντεθνικής προπαγάνδας.
Οποιοδήποτε αίτημα των πολιτών, για να έχει στόχευση και υπόσταση, πρέπει να συνδέεται με το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλιώς, είναι καταδικασμένο να αποτύχει.
Ας θέσουμε, λοιπόν, τα προβλήματα και τα αιτήματα της κοινωνίας στη σωστή τους διάσταση και ας τα διεκδικήσουμε με σωστό τρόπο, ώστε να πετύχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα.
Παναγιώτης Κωστόπουλος
Μέλος του Διαρκούς Βουλευτηρίου της ΝΙΚΗΣ