Πριν από λίγες ημέρες, ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής Βασίλης Τσιάρτας ρώτησε ευθέως στο X τον Θάνο Πλεύρη αν τελειώνουμε επιτέλους με τις ΜΚΟ, όπως διαφήμιζε το Υπουργείο στις 2 Ιουλίου. Ο Υπουργός έσπευσε να του απαντήσει με απόλυτη σιγουριά, υπενθυμίζοντας τον νέο του νόμο, που προβλέπει αυστηρότερες ποινές για όσα μέλη ΜΚΟ πιαστούν να εμπλέκονται σε διακίνηση λαθρομεταναστών. Παρουσίασε, με λίγα λόγια, μια εικόνα μηδενικής ανοχής.
Αν, όμως, πράγματι κόβουν τον ομφάλιο λώρο με τις ΜΚΟ, πώς γίνεται μόλις μία εβδομάδα νωρίτερα το ίδιο ακριβώς Υπουργείο να συμμετέχει σε γιορτή της Solidarity Now;
Στις 3 Ιουλίου, η συγκεκριμένη οργάνωση ανέβασε στο Facebook μια ενθουσιώδη ανάρτηση για την «πολύ ωραία εκδήλωση-γιορτή», όπως τη χαρακτήρισε, στο Κέντρο Αλληλεγγύης Αθήνας. Εκεί, ευχαριστούσε ονομαστικά την Υφυπουργό Σέβη Βολουδάκη, τους γενικούς γραμματείς και εκπροσώπους της ελβετικής πρεσβείας για τη χρηματοδότηση, καμαρώνοντας, μάλιστα, για τους 10.351 ωφελούμενους της τελευταίας τριετίας. Μιλάμε για μια καθαρά δημόσια φιέστα, όπου κρατικοί αξιωματούχοι χαριεντίζονταν με τους ίδιους φορείς που, υποτίθεται, η κυβέρνηση αποφάσισε να πολεμήσει.
Είναι η απόδειξη ενός συστήματος που δουλεύει σαν μια αλυσίδα τριών κρίκων και ο νόμος επιλέγει βολικά να αγγίξει μόνο τον έναν.
Ας τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά:
Κρίκος 1ος: Τα σύνορα
Στις ακτές και στον Έβρο έχουμε τις οργανώσεις που εξασφαλίζουν ότι οι ροές θα βγουν στη στεριά. Εκεί ρίχνει το βάρος του ο νέος νόμος 5307/2026, ρίχνοντας βαριές καμπάνες, έως και ισόβια, σε διακινητές. Όπως το ξεκαθάρισε και ο ίδιος ο κ. Πλεύρης, ο νόμος πιάνει όσους καταδικαστούν για διακίνηση, όχι όποιον απλώς δουλεύει σε μια ΜΚΟ.
Κρίκος 2ος: Το κράτος-μεσολαβητής
Το κράτος παραλαμβάνει τους νεοεισερχόμενους, τους καταγράφει στα ΚΥΤ και νομιμοποιεί ουσιαστικά την παράτυπη είσοδό τους. Βέβαια, το ίδιο κράτος από τις 2 Ιουλίου έκοψε από τις ΜΚΟ τη δωρεάν νομική καθοδήγηση των αιτούντων άσυλο, δίνοντάς την σε δικηγόρους του μητρώου, με επιπλέον 250 ευρώ αν επιλεγεί εθελούσια αναχώρηση, ενώ καταργεί και τις απευθείας συμβάσεις με τις οργανώσεις.
Και πάμε στην ουσία.
Κρίκος 3ος: Το νομικό άβατο της Solidarity Now
Η συγκεκριμένη ΜΚΟ, που στήθηκε το 2013 από το δίκτυο Open Society Foundations του Τζορτζ Σόρος, αντλεί χρήμα από παντού. Όπως έδειξαν τα έγγραφα που κατατέθηκαν στη Βουλή μετά την ερώτηση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρη Νατσιού, από τα 191,7 εκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί σε ΜΚΟ, η Solidarity Now πήρε πάνω από 2 εκατομμύρια, χωρίς να μετράμε καν προγράμματα όπως το ελβετικό της πρόσφατης γιορτής.
Το κόλπο εδώ κυριολεκτικά βγάζει μάτι. Επειδή η οργάνωση δεν έχει δικές της βάρκες ούτε διακινητές στο Αιγαίο, μένει στο απόλυτο απυρόβλητο. Ο νόμος ποινικοποιεί την πόρτα εισόδου, αλλά νομιμοποιεί πλήρως το σαλόνι υποδοχής. Η Solidarity Now απλώς έχει αναλάβει το πιο κερδοφόρο και καθαρό κομμάτι της αλυσίδας. Και το κράτος, αντί να το ψάξει, πάει και το γιορτάζει.
Η κυβέρνηση, βέβαια, έχει έτοιμη την καραμέλα. Θα μας πουν πως άλλο η διακίνηση και άλλο η κοινωνική ένταξη, πως αυτά είναι ευρωπαϊκά λεφτά που πρέπει κάπως να απορροφηθούν και πως, αν διώξουμε τις ΜΚΟ, το κράτος θα φορτωθεί ένα τεράστιο μισθολογικό κόστος για να κάνει τη δουλειά τους.
Στην πράξη, όμως, όλα αυτά καταρρέουν. Όσο αφήνεις το σαλόνι υποδοχής ορθάνοιχτο και γεμάτο χρήμα, φτιάχνεις έναν τεράστιο μαγνήτη που τραβάει νέες ροές προς την πόρτα. Επιπλέον, το παραμύθι της απορρόφησης κονδυλίων κρύβει την πραγματική ζημιά. Αφήνουμε οργανώσεις να χτίζουν κράτος εν κράτει και να διαχειρίζονται την εθνική μας ασφάλεια χωρίς κανέναν ουσιαστικό δημοκρατικό έλεγχο. Το κόστος στην εθνική μας κυριαρχία είναι απείρως μεγαλύτερο από τα όποια λογιστικά έξοδα.
Γι’ αυτό ακριβώς έχει σημασία η πίεση που ασκεί η ΝΙΚΗ μέσα στη Βουλή, με αριθμούς και ντοκουμέντα. Πέρα από τα εκατομμύρια που έφερε στο φως ο κ. Νατσιός, η βουλευτής Ασπασία Κουρουπάκη ζητά επίμονα να φανεί πού ακριβώς καταλήγουν τα λεφτά του Ταμείου Αλληλεγγύης. Η διαφορά με τον κ. Πλεύρη είναι ξεκάθαρη. Η κυβέρνηση πιστεύει πως μπορεί απλώς να ελέγξει τις ΜΚΟ, κρατώντας τες στο παιχνίδι. Όμως, έλεγχος χωρίς να τις πετάξεις εντελώς έξω από τη διαχείριση του μεταναστευτικού είναι, στη χειρότερη περίπτωση, βιτρίνα και, στην καλύτερη, μισή δουλειά.
Όσο η συζήτηση μένει κολλημένη στο ποιος διακινεί και κάνουμε τα στραβά μάτια στο ποιος υποδέχεται, ποιος στεγάζει και, κυρίως, με ποιανού τα χρήματα, η αλυσίδα δεν πρόκειται να σπάσει ποτέ. Απλώς θα μας κερνούν μια στημένη φωτογραφία με χαμόγελα στο τέλος της, κάθε τρία χρόνια.
Χριστόδουλος Μολύβας
Μέλος Θ.Ο. Παιδείας της ΝΙΚΗΣ