Ορισμένες φορές τίθεται το ερώτημα από καλοπροαίρετους φίλους της Νίκης, ποιά είναι η επίσημη στάση της Νίκης απέναντι στον μασονισμό και αν θα ήταν δυνητικά αποδεκτή η συνύπαρξη των ιδιοτήτων μέλους της Νίκης και μέλους μασονικής στοάς.
Η απάντηση είναι αρνητική. Είναι ασυμβίβαστο να είναι κανείς μέλος της Νίκης και ταυτόχρονα μασόνος.
Οι λόγοι για τους οποίους η παραπάνω απάντηση είναι αρνητική, προκύπτουν από τις προϋποθέσεις ώστε να γίνει κανείς μέλος της Νίκης. Στην παρ. 7.1 του καταστατικού της, η ΝΙΚΗ προσδιορίζει:
«Ως μέλος του Kινήματος μπορεί να εγγραφεί οποιοσδήποτε Έλληνας στην καταγωγή, ή αποδεδειγμένος φιλέλληνας, άνω των 18 ετών, ο οποίος δεν έχει στερηθεί τα πολιτικά του δικαιώματα και υπό την προϋπόθεση ότι αποδέχεται τις διακηρυγμένες αρχές του Κινήματος και σέβεται τον Ελληνορθόδοξο χαρακτήρα του Έθνους-κράτους. Η ένταξη στο Κίνημα γίνεται μόνο ατομικά. Δεν είναι αποδεκτά ως μέλη της ΝΙΚΗΣ πρόσωπα, τα οποία έχουν θητεύσει σε κυβερνήσεις ή έχουν συμμετάσχει σε ψηφοφορίες του εθνικού κοινοβουλίου ή της ευρωβουλής ή έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα για πράξεις αντίθετες προς την ηθική του Κινήματος. Δεν γίνονται επίσης αποδεκτά ως μέλη πρόσωπα, τα οποία δεν αποδέχονται την Ελληνορθόδοξη Παράδοση ή ασπάζονται ιδέες ή πρακτικές αντίθετες με αυτήν».
Κατά συνέπεια, το ερώτημα του θέματος ισοδυναμεί με το εξής ερώτημα:
«Γιατί η ιδιότητα του τέκτονα σημαίνει την μή αποδοχή της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης, ή τον ασπασμό ιδεών ή πρακτικών αντίθετων με την Ελληνορθόδοξη Παράδοση;»
Ο ασπασμός της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης ισοδυναμεί κατά βάσιν με τρία στοιχεία:
- Φιλοπατρία, αγάπη και πνεύμα θυσίας για το ελληνικό Έθνος.
- Αναγνώριση ότι στον προσδιορισμό της εθνικής μας ταυτότητας («ὃμαιμον, ὁμόθρησκον, ὁμόγλωσσον, ὁμότροπον») η Εκκλησία είναι τροφός του έθνους και παράγων εσωτερικής σταθερότητας και ειρήνης.
- Ασπασμός των δογμάτων της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας του Χριστού, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, και όπως ερμηνεύονται από τις Οικουμενικές Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας.
Ας δούμε αναλυτικά αν η μασονική κοσμοθεώρηση και οπτική γωνία μπορεί να συμβιβαστεί με τα τρία παραπάνω συστατικά:
1. Η μασονική ιδιότητα δεν συνάδει με την θυσιαστική αγάπη για το ελληνικό έθνος.
Το ασυμβίβαστο μεταξύ πνεύματος τεκτονισμού και πνεύματος πατριωτισμού, προκύπτει από το γεγονός ότι ο Έλληνας μασόνος πρώτα βάζει σε προτεραιότητα τον Τούρκο (Γάλλο, Αλβανό, Αμερικανό κ.λπ.) μασόνο και έπειτα τον Έλληνα μη μασόνο.
Αυτό αποδεικνύεται από τους όρκους που δίδουν οι μασόνοι στις μυήσεις τους. Για παράδειγμα, στα παλαιότερα τυπικά των αγγλικών και αμερικανικών στοών, ο όρκος στον βαθμό της «Βασιλικής Αψίδος», επιβάλλει στον μυούμενο «νά τηρήση πάντα τά μυστικά τῆς ἀδελφότητος τοῦ βαθμοῦ τούτου, μηδέ τοῦ φόνου καί τῆς προδοσίας ἐξαιρουμένου» καθώς και «νά βοηθήση πάντα αδελφόν τοῦ βαθμοῦ τούτου, ὂταν περιέλθη εἰς δυσκολίαν τινά, καί νά ἐνστερνισθῆ τήν ὑπόθεσίν του, ἒως ὃτου ἀπαλλάξη αύτόν ἐκ ταύτης, ἐφ’ὃσον ἐξαρτᾶται ἐξ αύτοῦ, εἲτε εἶναι αὒτη δικαία, εἲτε εἶναι ἂδικος»1.
Δηλαδή, εάν σε εμπόλεμη κατάσταση ένας Έλληνας αξιωματικός αναγνωρίσει ως «αδελφό μασόνο» έναν Τούρκο αξιωματικό, για να τηρήσει τον όρκο του θα πρέπει να τον βοηθήσει ακόμη και εις βάρος της έκβασης της ελληνικής στρατιωτικής επιχείρησης. Ή, εάν ο δικαστής μασόνος δικάσει έναν κυβερνητικό μασόνο για προδοτική διαρροή κρατικών μυστικών, ο δικαστής για να τηρήσει τον μασονικό όρκο θα εργασθεί ώστε να καλύψει την προδοσία.
Ή, σε μία υπεύθυνη θέση προμηθειών του δημοσίου, ο μασόνος επικεφαλής θα προτιμήσει τον «αδελφό μασόνο» προμηθευτή ακόμη και αν αυτή η επιλογή επιβαρύνει το δημόσιο. Τα παραδείγματα είναι άπειρα, που περιγράφουν το προφανές ζήτημα σύγκρουσης καθηκόντων. Ποιός τέκτων μπορεί να ισχυρισθεί πως μπορεί να επιδιώκει ανεμπόδιστα το καλό της πατρίδας του, είτε αυτό μεταφράζεται σε στρατιωτική επιτυχία, σε απονομή δικαιοσύνης ή σε χρηστή διαχείριση, με βάση τα τρία παραπάνω παραδείγματα; Ίσως κάποτε η πολιτεία πρέπει να επανεξετάσει την δυνατότητα να φιλοξενεί σε νευραλγικές της θέσεις πρόσωπα που επέλεξαν να δεσμεύονται από αυτούς ή παρόμοιους όρκους.
2. Ο τεκτονισμός διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο στην αποχριστιανοποίηση της Ευρώπης και κατά συνέπεια και στην απόρριψη της Εκκλησίας ως Μητέρας και Τροφού του ελληνικού έθνους.
Το παρόν κείμενο δε μπορεί να επέχει θέση ιστορικής μελέτης, ωστόσο η επιχειρηματολογία του απαιτεί την περιληπτική ψηλάφηση ορισμένων ιστορικών πτυχών. Εστιάζοντας στην περίοδο προ του ένδοξου Εικοσιένα, όπου ο μεν ελληνισμός στέναζε υπό την φρικτή σκλαβιά της ημισελήνου, η δε Ευρώπη γέμιζε στοές και διερχόταν τα ρεύματα του λεγομένου διαφωτισμού, η ευρωπαϊκή μασονία του καιρού εκείνου ανεγνώριζε δύο εχθρούς: την Εκκλησία και τη Μοναρχία.
Για παράδειγμα, απότοκος εκείνης της θέσης είναι και ο ιστορικός συμβολισμός στη μασονική τελετή μύησης στον 30ο βαθμό του «Ιππότη του Καδώς»2 κατά το σκωτικό δόγμα. Ο μυούμενος, ευρισκόμενος μπροστά σε τρία κρανία, καρφώνει μαχαίρι στα δύο ακρινά (το αριστερό φέρει τιάρα και συμβολίζει τον Πάπα Κλήμεντα ΣΤ’, το δεξιό φέρει στέμμα και συμβολίζει τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο) και αντιθέτως γονυπετεί μπροστά στο μεσαίο κρανίο, που φέρει δάφνες και συμβολίζει τον πνευματικό πρόγονο των μασόνων, τον Ζακ Μολαί (Ιάκωβο Bourguinon Molai), αρχηγό και διδάσκαλο του τάγματος των ναϊτών ιπποτών, ο οποίος θανατώθηκε από τους δύο ανωτέρω, έχοντας καταστήσει τους ναΐτες ιππότες ένα τάγμα που συνδύαζε αποκρυφιστική λατρεία, στρατιωτική ισχύ και οικονομική επιρροή.
Με αυτόν τον κοινό παρονομαστή, δηλαδή την ανατροπή των μοναρχικών πολιτευμάτων και την εχθρικότητα προς την κρατούσα κατά περίπτωση θρησκευτική αρχή, υπήρξαν αρκετές επαναστάσεις της ευρύτερης περιόδου 18ου αι. που κυοφορήθηκαν σε μασονικές στοές, όπως το κίνημα των Καρμπονάρων στην Ιταλία, η Γαλλική επανάσταση (1789), αλλά και αρκετά αργότερα στην ανατολή της Ευρώπης, αυτή των Νεοτούρκων (1908) καθώς και των Μπολσεβίκων (1917).
Στο πλαίσιο αυτό, οι εν Ελλάδι τέκτονες διακαώς επιθυμούν να συνδέσουν την ελληνική επανάσταση με τη μασονικής εμπνεύσεως γαλλική επανάσταση, μέσα από το αμφιβόλου αξιακού περιεχομένου τρίπτυχο «ελευθερία-ισότης-αδελφότης».
Φυσικά, είναι κίβδηλος ένας τέτοιος παραλληλισμός. Το πνεύμα της ελληνικής επανάστασης υπήρξε σαφέστατα θρησκευτικό και εθνικοαπελευθερωτικό σύμφωνα με τους ίδιους τους στρατηγούς της («γιἀ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστην τὴν Ἁγίαν καί τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερίαν…») και τους νομοθέτες της («ὃσοι αὐτόχθονες κάτοικοι τῆς ἐπικρατείας τῆς Ἑλλάδος πιστεύουσιν εἰς Χριστόν, εἰσίν Ἓλληνες», αρθ.2 της Α’ Εθνοσυνέλευσης Επιδαύρου). Αντιθέτως, το πνεύμα της γαλλικής επανάστασης είχε εμφυλιοκοινωνικό και ξεκάθαρο αντιεκκλησιαστικό χαρακτήρα, ο οποίος δεν εξέφρασε απλή αντίδραση στον δυτικό Παπισμό, αλλά συνειδητή εχθρότητα προς τον Χριστιανισμό εν γένει και τις αξίες που αυτός μετέδωσε στην Ευρώπη.
Η «λιμπερτά» της γαλλικής επανάστασης δίωξε και χλεύασε την χριστιανική πίστη, έκλεισε εκκλησίες, απαγόρευσε λιτανείες, λοιδώρησε ιερείς, αντικατέστησε το άγαλμα της Παναγίας στον ναό της Παναγίας των Παρισίων με τη …«θεά της Λογικής», γλυπτό ομοίωμα μίας γνωστής πόρνης του Παρισιού της εποχής. Υπάρχει επομένως μέγα χάσμα ανάμεσα στο πνεύμα της επαναστατημένης Ρωμιοσύνης από τη μία και στον τρόπο σκέψης των Γάλλων επαναστατών από την άλλη3. Εξάλλου, ο Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδας, είχε αναλάβει δράση για την κατάργηση των μασονικών στοών.
Για τον ίδιον ανωτέρω λόγο εχθρότητας προς την Εκκλησία, οι μασόνοι διακαώς προωθούν μία στρεβλή εκδοχή της ελληνικής ιστορίας, όπου η νοητή συνέχεια από την αρχαία Ελλάδα φτάνει …«αεροπορικώς» απευθείας στους νεοέλληνες, προσπερνώντας με σνομπισμό και επιδεικτική αδιαφορία ή και εχθρότητα το Βυζάντιο. Για αυτούς, η ιστορική και διαχρονική φυσική συνέχεια, ωρίμανση και άνθιση του Γένους μας μέσα στον χώρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με όλη την πολιτιστική του λάμψη και την κοινωνική του πρόοδο σε σχέση με τις προηγούμενες ιστορικές περιόδους, ήταν ένα … υπερχιλιετές διάλειμμα. Επιδιωκόμενο αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι ο μηδενισμός και η ιστορική διαγραφή της ζωτικής προσφοράς της Εκκλησίας και του Ευαγγελικού Λόγου στην εθνική μας ζωή στην διαχρονία της.
Εν κατακλείδι, επιστρέφοντας στο υπό διαπραγμάτευση θέμα μας, η μασονική μυωπική αντίληψη για την ιστορία δεν επιτρέπει στους οπαδούς της να αναγνωρίσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Τροφό του Έθνους, γεγονός που φέρνει κάθε συνειδητό μασόνο σε πλήρη αντίθεση με την περί Ελληνορθοδοξίας προϋπόθεση για να είναι κανείς μέλος στη Νίκη.
3. Η Μασονία είναι θρησκεία μη γνωστή και η μυστική της οργάνωση αντίκειται στα χρηστά ήθη
Η πανορθόδοξη προκαταρκτική επιτροπή των Ορθοδόξων Εκκλησιών, που συνεδρίασε στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου στο Αγίον Όρος κατά το διάστημα 8 έως 23 Ιουνίου 1930, καταδίκασε τη μασονία χαρακτηρίζοντάς την ως ξένη θρησκεία.
Η επίσημη Διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφάνθηκε με σαφέστατο τρόπο για την οξεία αντίθεση του χαρακτήρα του μασονισμού προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας. Στις 12 Οκτωβρίου 1933, η «Πρᾶξις τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος “Περί Μασσωνίας”»4, η οποία υπεγράφη απεριφράστως και ανεξαιρέτως από το σύνολο των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναφέρει: «Ἡ Μασσωνία δέν εἶναι ἀπλῆ τις φιλανθρωπική ἓνωσις ἢ φιλοσοφική Σχολή, ἀλλ’ἀποτελεῖ μυσταγωγικόν σύστημα, ὃπερ ὑπομιμνήσκει τάς παλαιάς ἐθνικάς μυστηριακάς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπό τῶν ὁποίων κατάγεται καί τῶν ὁποίων συνέχειαν καί ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ.» «Οὕτως ἡ Μασσωνία ἀποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, ὃλως διάφορος, κεχωρισμένη καί ξένη τῆς Χριστιανικῆς θρησκείας».
Αποφαίνεται η Ιεραρχία ότι «δέον τά πιστά τῆς Ἐκκλησίας τέκνα, ὃπως ἀπέχωσι τοῦ Μασσωνισμοῦ». Με τον σοφό παρηγορητικό της λόγο μάλιστα προς κάθε τέκνο της που μυήθηκε σε μασονικά μυστήρια από άγνοια και κακή εκτίμηση των πραγμάτων, «συνιστῶσα δέ ἡ Ἱεραρχία αὑτούς καί εἰς τήν συμπάθειαν -κάτ’οὐδένα δέ λόγον εἰς τήν ἐχθρότητα καί τό μῖσος- τῶν πιστῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, προσκαλεῖ αὐτά ἳνα μετ’αὑτῆς ἐν χριστιανικῆ ἀγάπη καί ἀπό καρδίας εὒχονται ὃπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»(Ἰωάν. 14,16), φωτίση καί ἐπιστρέψη τούς ἐξ ἀγνοίας ἀποπλανηθέντας ἀπό τήν ἀλήθειαν».
Το 1970, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με επιστολή της5 επαινεί την ευθυκρισία του Πρωτοδικείου Αθηνών που απέρριψε6 το αίτημα σύστασης του μασονικού σωματείου «Δήλιος Απόλλων» με αιτιολογικό, εν περιλήψει, ότι διαδίδει θρησκεία μη γνωστή και ότι η μυστική του οργάνωση αντίκειται στα χρηστά ήθη.
Μάλιστα, η μασονία δείχνει να παραπλανά την Πολιτεία για τη νομική φύση της: Ενώ δηλαδή, με όσα εν περιλήψει παραθέσαμε ανωτέρω, αποδεικνύεται ο θρησκευτικός – μυστικιστικός χαρακτήρας του τεκτονισμού, ωστόσο οι επιμέρους μασονικές στοές δεν λειτουργούν επίσημα ως θρησκευτικοί οίκοι, αλλά ως φιλανθρωπικά ιδρύματα. Αυτό το γεγονός αφ’ ενός αποκαλύπτει τη χρήση απατηλών και αθέμιτων μέσων για προσηλυτισμό επιφανών ανθρώπων στις τάξεις της, αφ’ ετέρου φανερώνει την ανάγκη νομίμου ελέγχου από τη Δικαιοσύνη και από τις φορολογικές αρχές για ενδεχόμενες παραβάσεις της νομοθεσίας από τα τεκτονικά ιδρύματα.
Η καταδίκη της μασονίας από την Εκκλησία της Ελλάδος επαναλήφθηκε στις 29.11.1972, 4.10.1996 και 28.3.2014. Πράγματι, ανά τις δεκαετίες, υπό το άγρυπνο βλέμμα σπουδαίων κληρικών όπως ο Αρχιμ. Αυγουστίνος Καντιώτης Μητροπολίτης Φλωρίνης, ο Αρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ο Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, διαφυλάσσεται το κύρος της Εκκλησίας και η απαρασάλευτη τοποθέτησή της απέναντι στον μασονισμό. «Ἡ μασονία εἶναι ἂρνησις Χριστοῦ», έλεγε ο μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης κυρός Αυγουστίνος. Ο δε προσφιλής μας Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, έλεγε με αφοπλιστική οξυδέρκεια: «Ὁ διάβολος ἒχει τρία πλοκάμια. Γιά τούς φτωχούς τόν κουμμουνισμό, γιά τούς πιστούς τόν οἰκουμενισμό καί γιά τούς πλουσίους τήν μασονία».
Αναμενόμενες υπήρξαν αντίστοιχα οι επανειλημμένες προσπάθειες των Ελλήνων τεκτόνων να ορθώσουν αντιρρητικό λόγο. Η επιμονή τους όμως δείχνει ακριβώς το πνεύμα υπερηφανείας, την έλλειψη πνεύματος υπακοής, απέναντι στην πνευματική αρχή της Εκκλησίας μας. Όταν η Εκκλησία τους λέει «βαδίζετε στραβά από τον δρόμο της εν Χριστώ σωτηρίας», αυτοί απαντούν «όχι, κάνετε λάθος, εμείς γνωρίζουμε καλύτερα την σωτηρία μας από εσάς» – και τούτη η απάντηση ηχεί ως μακρινός αντίλαλος της θανάσιμης προτροπής του αρχαίου όφι προς την Εύα, ότι θα θεωθεί χωρίς ανάγκη από Θεό7.
Επίμετρο
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι μπορούν να είναι καλοί πατριώτες και ευσεβείς Χριστιανοί και ταυτόχρονα να είναι μασόνοι. Σύμφωνα με τα παραπάνω, στη Νίκη θεωρούμε ότι αυτό δε μπορεί να συμβεί. Δεν γίνεται να υπηρετείς δύο κυρίους. “Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.” (Ματθ. 6.24)
Στις αξίες της Ρωμιοσύνης μας, ιδιαίτερη θέση έχει ο σεβασμός της ελευθερίας επιλογής και του αυτεξουσίου κάθε ανθρώπου. Με απλά λόγια, κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα ελεύθερα να κάνει τις επιλογές του στην ζωή – ένα δικαίωμα που ασφαλώς συνεπάγεται και την προσωπική ευθύνη του καθενός μας για τις επιλογές μας. Αυτή η αξία της Ρωμιοσύνης έχει περάσει σε κάποιον βαθμό και στο πνεύμα του νομοθέτη που γνωρίζει το καλό αλλά σέβεται με διακριτικότητα την ελευθερία. Αν για παράδειγμα κάποιος επιθυμεί να προχωρήσει σε επιλογές βλαπτικές για τον εαυτό του, ας πούμε ότι επιθυμήσει να γίνει αυτόχειρας, η πολιτεία θα λάβει μέτρα ώστε να αποτρέψει την διάπραξη αυτοκτονίας, αλλά και να εξουδετερώσει τις συνέπειές της. Δεν θα τιμωρήσει ωστόσο τον υποψήφιο αυτόχειρα.
Στη Νίκη, επιθυμούμε το καλό, την πρόοδο και την ευτυχία συνόλου του ελληνικού Λαού. Σεβόμαστε τις επιλογές κάθε ανθρώπου, ωστόσο εφ’ όσον σοβαρολογούμε σε όσα πρεσβεύουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να κρατήσουμε τις δέουσες αποστάσεις από οποιονδήποτε συμπολίτη μας επιλέγει να είναι μασόνος, ευχόμενοι πάντοτε την επιστροφή του στα νάματα της Ελληνορθόδοξης παράδοσης.
ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ
Αξίζει ίσως να δούμε και μία πρόσθετη διάσταση στο γιατί είναι αγεφύρωτο το χάσμα μεταξύ μασονίας και Χριστιανικής κοσμοθεώρησης:
Για τον μασονικό τρόπο σκέψης, η σωτηρία προέρχεται από μυστική γνώση που κατέχουν κάποιοι εκλεκτοί ολίγοι. Με κάποιον «μαγικό» τρόπο μπορούν τούτοι οι μυημένοι να ξεκλειδώσουν τα μυστικά της αυτογνωσίας, θεοποιούν την «επιστήμη» και τη «λογική» (τί ειρωνεία! τα τελευταία χρόνια ζούμε τον παγκόσμιο διασυρμό της επιστήμης και της λογικής αυτών ακριβώς των εξουσιαστών του κόσμου!) και ονειρεύονται να γίνουν θεοί από μόνοι τους. Στην υπερήφανη, εωσφορική ατραπό της θέωσης χωρίς Θεό, δεν υπάρχει ανάγκη για Αναστημένο Χριστό· μάλιστα, η λέξη «Χριστός» στη μασονική γλώσσα έχει εντελώς αλλοιωμένο νόημα από ότι γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Ο τεκτονισμός, και προ αυτού ο νεοπλατωνισμός, ο ερμητισμός, ο αποκρυφισμός, ο καββαλισμός, η θεοσοφία, έχουν κοινό παρονομαστή την ιδέα της αυτονομημένης θέωσης. Όλες αυτές οι σχολές σκέψης ανάγονται εν πολλοίς στον Ωριγενισμό, μία από τις πλέον επικίνδυνες αιρέσεις που αντιμετώπισε ο χριστιανισμός, και που καταδικάστηκε από την Ε’ Οικουμενική Σύνοδο8.
Σε ακραία αντίθεση, ο Ενσαρκωμένος Λόγος, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, προσφέρει απλόχερα την απελευθέρωση από την αμαρτία και την κατά χάριν θέωση, όχι στα σαλόνια κάποιων μυημένων ελίτ, αλλά παντού, ακόμη και στην τελευταία φτωχογειτονιά, στους αγράμματους και στις πόρνες και στους ληστές. Στην τελευταία αγράμματη γραία που γνώρισε τον Θεό μόνο κάνοντας με ταπείνωση τον Σταυρό της. Στον βοσκό, στον στρατιώτη, στη νοσοκόμα, στον οδηγό, στη μητέρα, στο βρέφος, ακόμη και σε εκείνον που οι γιατροί λένε «είναι εγκεφαλικά νεκρός» αλλά την ίδια στιγμή η καρδιά του βοά το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».
Κάθε σύστημα που υπόσχεται σωτηρία κεκλεισμένων των θυρών, και ενώ γνωρίζει τον δρόμο της σωτηρίας, τον περιφρονεί με εωσφορική υπερηφάνεια, τελικώς γίνεται πολέμιο της Εκκλησίας. Απέναντι σε τέτοια συστήματα, είναι οξύς ο λόγος του Κυρίου9.
Υποσημειώσεις
1 C.G. Finney, “The Character, Claims and Practical Workings of Freemasonry”, National Christian Association, Σικάγο 1924, σελ. 90-91, όπως παρατίθεται στό υπό Π.Ν. Τρεμπέλα, «Μασσωνισμός», Εκδόσεις «Σωτήρ», Αθήνα 1992, σελ. 72.
2 J.M. Ragon, RitueldeKadosch, Collignon, Παρίσι, σελ. 66-68, όπως παρατίθεται στό υπό Π.Ν. Τρεμπέλα, «Μασσωνισμός», Εκδόσεις «Σωτήρ», Αθήνα 1992, σελ. 77.
3 Βλέπε και Αγίου Ἀθανασίου Παρίου, «Ἁπολογία Χριστιανική», εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 2015. Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον έργο του, ο διδάσκαλος του Γένους στα προεπαναστατικά χρόνια, στο πνεύμα του εθνεγέρτη πατρο-Κοσμά αλλά και των Φιλοκαλικών, «Κολλυβάδων» αγίων χάρη στους οποίους ορθοπόδησε ποιοτικά ο εν Ελλάδι κλήρος, καταγράφονται με σαφήνεια το μίσος του Βολταίρου και οι αθλιότητες της Γαλλικής επανάστασης απέναντι στην χριστιανική πίστη. Η τάση για υποβάθμιση του Χριστιανικού στοιχείου της ταυτότητας του Ρωμηού-Ἐλληνα είναι συστηματική εκ μέρους των μασόνων και των θαμπωμένων από τον δυτικό «φωταδισμό» Κοραήδων.
4 Η Πράξη είναι δημοσιευμένη στο επίσημο Δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδος, φύλλο 4 Δεκεμβρίου 1933. Νωρίτερα, στις 12 Οκτωβρίου 1933, είχε προηγηθεί «Δήλωσις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ὃτι «οὐδείς Ἀρχιερεύς ἀνήκει εἰς Μασσωνικήν τινά στοάν.», στην οποία προκαλείται «πᾶς ὁ γινώσκων ὃτι Ἀρχιερεύς τις ἢ ἂλλος κληρικός ἀνήκει εἰς τόν Μασσωνισμόν νά ὑποβάλη τακτικήν καί ὑπεύθυνον μήνυσιν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον.», ξεκαθαρίζοντας οριστικά το τοπίο από διάφορες συνωμοσιολογίες.
5 Η επιστολή φέρει αρ. Πρωτ. 587 / 4.11.1970
6 Απόφαση Πρωτοδικείου Αθηνών αρ. 2060/6.12.1969
7 «οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε· ᾔδει γὰρ ὁ Θεός, ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί.» (Γένεσις, 3, 4-5)
8 Βλ. Μοναχού Αρσενίου Βλιαγκόφτη, Δρ Θεολογίας, «Ὠριγένης καί Ἀποκρυφισμός», Θεσσαλονίκη, 2007, εκδ. «Παρακαταθήκη».
9 «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.» (Ματθ. 13, 14) και «ὁ γνοὺς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ καὶ μὴ ἑτοιμάσας μηδὲ ποιήσας πρὸς τὸ θέλημα αὐτοῦ, δαρήσεται πολλάς· ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν, δαρήσεται ὀλίγας.» (Λουκ. 12, 47-48).\