Η 28η Οκτωβρίου 1940 δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στην Ιστορία. Είναι μια στιγμή εθνικής ανάτασης, ένα σύμβολο αντίστασης, πίστης και ενότητας. Είναι η ημέρα που ολόκληρος ο ελληνικός λαός, από τον στρατιώτη στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου μέχρι τη μάνα που προσευχόταν μπροστά στο εικονοστάσι, ύψωσε ένα ηρωικό και περήφανο “Όχι” απέναντι στον φασισμό και την υποδούλωση.
Τότε, μέσα στη σκοτεινή νύχτα της 28ης Οκτωβρίου, ο Ιωάννης Μεταξάς δέχθηκε το τελεσίγραφο της Ιταλίας. Ζητούσαν να παραδώσουμε την εθνική μας κυριαρχία, να επιτρέψουμε την είσοδο ξένων στρατευμάτων στην πατρίδα μας. Η απάντηση ήταν απλή, καθαρή, ελληνική: ΌΧΙ! Και την απάντηση αυτή δεν την έδωσε μόνο ένας ηγέτης· την έδωσε ολόκληρο το Έθνος.
Οι Έλληνες εκείνης της εποχής στάθηκαν ενωμένοι, χωρίς διχασμούς, χωρίς κομματικές σημαίες. Στην Πίνδο, στο Καλπάκι, στη Βόρειο Ήπειρο, ο λαός μας έγραψε σελίδες δόξας που συγκίνησαν τον ελεύθερο κόσμο. «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», έγραψαν τότε οι ξένοι ανταποκριτές. Και πράγματι — δεν ήταν απλώς πόλεμος· ήταν αγώνας για την ψυχή του Έθνους.
Σήμερα, 85 χρόνια μετά, οφείλουμε να αναρωτηθούμε: τι σημαίνει το “Όχι” για εμάς σήμερα;
Μήπως ξεχάσαμε ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη; Μήπως επιτρέψαμε ξανά να μας διχάσουν μικρότητες, πολιτικές αντιπαλότητες, συμφέροντα ξένα προς το έθνος μας;
Η ιστορία του 1940 μάς διδάσκει ότι κανένα “ΟΧΙ” δεν μπορεί να ειπωθεί χωρίς ενότητα. Και πως το Έθνος προχωρά μπροστά μόνο όταν ο λαός του στέκεται όρθιος, ενωμένος, πίστης και ελπίδας γεμάτος.
Ο εθνικός διχασμός που τόσες φορές πλήγωσε τη χώρα — από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι και τα πρόσφατα χρόνια — είναι το τραύμα που πρέπει να επουλώσουμε. Οι Έλληνες δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε χωρισμένοι. Όταν είμαστε διαιρεμένοι, γινόμαστε αδύναμοι. Όταν είμαστε ενωμένοι, δεν μας νικά κανείς.
Η «ΝΙΚΗ» πιστεύει βαθιά πως το πνεύμα του 1940 μπορεί να ξαναζωντανέψει στις καρδιές μας. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, χρειαζόμαστε πίστη στον Θεό, αγάπη για την Πατρίδα, σεβασμό στην παράδοση και ενότητα του λαού. Για να πούμε ξανά το μεγάλο «Όχι» — αυτή τη φορά όχι απέναντι σε ξένα στρατεύματα, αλλά απέναντι στη φθορά, στην αδιαφορία, στην απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας.
Ας θυμηθούμε λοιπόν πως το 1940 δεν ήταν απλώς μια πολεμική νίκη, αλλά μια νίκη του ελληνικού φρονήματος, της ψυχής που δεν υποτάσσεται. Ας εμπνευστούμε από εκείνη τη γενιά που δεν λύγισε, και ας οικοδομήσουμε μια νέα ενότητα, μια νέα πίστη, μια νέα Νίκη για την Ελλάδα.
Γιατί το «ΟΧΙ» του 1940 δεν ειπώθηκε μία φορά·
Είναι το «ΟΧΙ» που οφείλουμε να λέμε κάθε μέρα,
σε ό,τι απειλεί την ελευθερία, την πίστη και την αξιοπρέπειά μας.
Ζήτω το Έθνος!
Ζήτω η Ελλάδα του 1940 και του σήμερα!
Ζήτω η Ενότητα των Ελλήνων!