«Μαθαίνει κανένας τα κακουργήματα που γίνουνται σήμερα, κι ανατριχιάζει περισσότερο απ’ άλλη φορά, από την αναισθησία, από την απάθεια, από την πώρωση που έχουνε κείνοι που τα κάνουνε, σαν να είναι αληθινοί σατανάδες, και σαν να είναι ο σκοτωμός η φυσική τροφή της ψυχής τους.
Άλλη φορά οι φονιάδες σκοτώνανε, οι περισσότεροι, χωρίς να το θέλουνε, μέσα στη ζάλη τους. Ένα σύννεφο από θυμό ή από ζήλεια ή από πνιγμένο δίκιο, θόλωνε τα μάτια τους για μια στιγμή. Μα ύστερα σκόρπιζε αυτό το σύννεφο, τα μάτια τους καθαρίζανε, και μετανιώνανε. Πολλές φορές κλαίγανε, θέλανε να σκοτωθούνε, ντρεπόντανε τον κόσμο. Τώρα οι φονιάδες, κι οι άλλοι που κάνουνε κακές πράξεις, είναι ολότελα μαυρόψυχοι, ξεροί, παγωμένοι, αναίσθητοι σατανάδες, βουβοί και ψυχροί κακούργοι. Και τί; Μικροί και μεγάλοι, χωριάτες και σπουδαγμένοι! Ένα πράγμα φοβερό!». (Φώτης Κόντογλου, Το Αϊβαλί η πατρίδα μου»).
Ποιος διαφωνεί ; Εγκλήματα ακατανόητα, πράξεις αποτροπιασμού, «μαγάρισε η Ελλάδα». Ο Κόντογλου «ανατρίχιαζε» από τους σκοτωμούς. Τώρα τα εγκλήματα κατέβηκαν βαθύτερα στην δαιμονική κλίμακα. Πώς να κατονομάσεις τους «μαυρόψυχους σατανάδες», τις κτηνωδίες με νέα παιδιά, και -πού να το πεις- με τα παιδιά τους;
Αν ανοίξεις την τηλεόραση έχεις την εντύπωση ότι διαβάζεις «πινάκιο» δικαστικών, ειδεχθών ποινικών υποθέσεων. Περιγραφές, εγκλημάτων ανήκουστων, ανακατεμένες με αίμα, θάνατο, προστυχιά, αισχροήθεια, εισπνέεις αναθυμιάσεις…βρομιά και δυσωδία. Δεν γίνεται σκέφτεσαι, το κάνουν επίτηδες, αντί να ασχολείται ο λαός με τα ασήκωτα βάρη του, ασχολείται με την περιρρέουσα παράνοια, λησμονεί τα δικά του.
(Ούτε να φανταστούμε ότι επιτρέπουν, οι γονείς τα παιδιά τους, να παρακολουθούν τα ψυχοφθόρα και ρυπαρά που προβάλλονται νυχθημερόν. Φροντιστήριο κακουργίας, ασυδοσίας, χυδαιότητας και ασυνειδησίας αποτελεί, αυτό που λέγεται ελληνική τηλεόραση και όσοι τις κλείνουν και αποτρέπουν τα παιδιά τους από παρακολούθηση είναι πραγματικοί κηδεμόνες, γονείς τού καλώς τεκνοτροφείν και όχι μόνο τού τεκνογονείν).
Οι αιτίες πολλές. Θα περιοριστώ μόνο σε μία. Η έλλειψη της ντροπής, της αιδούς. Θα παραθέσω ένα γεγονός από τα μεγάλα χρόνια της Παλιγγενεσίας. Να κατανοήσουμε γιατί τότε μια αγράμματη γενιά, βυθισμένη στην φρίκη της σκλαβιάς, θλιβόμενη, υστερούμενη, κακουχούμενη, ελευθέρωνε πατρίδες και γιατί σήμερα, με σχολειά, ξένες γλώσσες, μπαλέτα και ψηφιακή εκπαίδευση μέχρι σκασμού, τρέμουμε και τη σκιά μας. Γιατί πολλοί, ανενδοίαστα πριν, χωρίς ίχνος μεταμέλειας και τύψεων μετά, εγκληματούν; Γιατί ακόμη και στα προαύλια δημοτικών σχολείων, ακούγονται βρόμικες και χυδαίες λέξεις. (Η εικόνα γνωστή σε όλους. Περπατάς στον δρόμο και συναπαντιέσαι με παρέα νεαρών, γυμνασίου ή λυκείου. «Λύκοι ντυμένοι με τα φορέματα του αρνιού του Θεού»-προβατόσχημοι- που λέει και ο Μακρυγιάννης. Παρελαύνει όλο το υβρεολόγιο των καταγωγίων…).
Λίγο μετά την πτώση της Τριπολιτσάς, ο Κολοκοτρώνης επιχειρεί να καταλάβει και το ισχυρό φρούριο του Ναυπλίου. Κάποια στιγμή-Γενάρης του 1822- ειδοποιείται να τραβήξει κατά την Κόρινθο, διότι οι εκεί Τούρκοι και Τουρκαλβανοί («ο λύκος κι αν εγέρασε…»), μόνο σ’ αυτόν δέχονταν να παραδοθούν. Αφήνω τον λόγο στον Φωτάκο (Φώτιο Χρυσανθόπουλο), ο οποίος στα «Απομνημονεύματα» για το ’21, διασώζει ένα συμβάν, που μου προξένησε, όπως έλεγαν παλαιότερα, «ζωηράν εντύπωση»:
«Εκείθεν ο Κολοκοτρώνης και λοιποί καπεταναίοι ανεχώρησαν και επήγαιναν εις την Κόρινθον, και καθ’ οδόν ενυκτέρευσαν εις το χωρίον Αγιονόρι και εις την οικίαν του Γεωργίου Καλαρά ιατρού, ανθρώπου επισήμου και γνωστού. Εκεί ένας των στρατιωτών του Κολοκοτρώνη εζήτησεν ελιές τηγανισμένες, και επειδή η δέσποινα του σπιτιού, όπου έμεινε δεν εγνώριζε το παράξενον τούτο φαγητόν, ο στρατιώτης εμάλωσε με αυτήν, εθύμωσε και έσπασε την στάμναν με το λάδι. Ένεκα τούτου έγιναν παράπονα αφ’ εσπέρας εις τον αρχηγόν, όστις αμέσως εδιέταξε και έθεσαν τον στρατιώτην υπό φύλαξιν. Την δε επαύριο ο αρχηγός έβγαλε τον στρατιώτην εις το αλώνει το πλακωτόν κατά το διάσελον τού αυτού χωριού, και παρόντων όλων των στρατιωτών, έκαμε κύκλον και εν τω μέσω ανεγνώσθη η καταδίκη του, η οποία ήτο η εξής: να τον φτύσουν οι άλλοι στρατιώται, διότι εζήτησε ελιές τηγανισμένες. Ενώ δε εκτελείτο η απόφασις, ο καταδικασθείς στρατιώτης τόσον εταράχθη από την εντροπήν του, ώστε ελιποθύμησε και έπειτα απέθανε. Και εις την Κόρινθον μετ’ ολίγας ημέρας συνέβη ένα άλλο παρόμοιον. Απεκοιμήθησαν δύο στρατιώται εις την φυλακήν της νυκτός, τούτο μαθών ο Κολοκοτρώνης διέταξε και τους έδεσαν εις ένα μέρος και έπειτα είπεν εις τους στρατιώτας να τους φτύσουν. Ο ένας απέθανεν αμέσως εκεί, ο δε άλλος εχάθη και δεν τον είδαμεν πλέον από την ώρα εκείνην. Ιδού πως οι άνθρωποι του καιρού εκείνου εντρέποντο. (Τομ. Α΄, σελ. 224, εκδ. «Βεργίνα»).
Οι άνθρωποί του καιρού εκείνου, όπως και του 1912-13, όπως και του ’40, ντρέπονταν να ντροπιαστούν και μας άφησαν πατρίδα και αγώνες , που μας κάνουν υπερήφανους. Οι άνθρωποι του καιρού ετούτου, εμείς τα απολειφάδια της ιστορίας, τι κληροδοτούμε;
Όχι σε τι Ελλάδα θα αφήσουμε τα παιδιά μας, αλλά τι παιδιά θα αφήσουμε στην Ελλάδα, είναι το κρίσιμο ερώτημα που οφείλουμε να απαντήσουμε.
Δημήτρης Νατσιός
Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ