Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, ξεχωρίζει ανάμεσα στους πολιτικούς ως ο μοναδικός που ζει με τα ίδια οικονομικά δεδομένα με τον μέσο πολίτη. Αυτή η αυθεντικότητα τον κάνει πραγματικό εκπρόσωπο του λαού, όχι μέλος μιας πλούσιας ελίτ.
Η ΝΙΚΗ δείχνει ότι η πολιτική πρέπει να είναι υπηρεσία προς τον κόσμο και όχι δρόμος πλουτισμού. Είναι η φωνή των απλών ανθρώπων που ζητούν συνέπεια και ειλικρίνεια στην πολιτική.
Το άρθρο του Βασίλη Γαλούπη στη «δημοκρατία»
Κανονικά, ζούμε σε μια αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, όμως στην πράξη μάς κυβερνάνε οι πολύ προνομιούχοι. Πέρα από τον πρωθυπουργό, που είναι ο εκατομμυριούχος επικεφαλής μιας οικογενειακής πολιτικής Α.Ε. με αμύθητο πλούτο που διαρκώς συσσωρεύεται, το υπουργικό συμβούλιο, ακόμα κι ολόκληρη η Βουλή, αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από μια ελίτ με λυμένα τα προβλήματά της.
Από ανθρώπους, δηλαδή, που ο πλούτος τους απέχει έτη φωτός από τον δικό μας. Πράγμα που συνήθως σημαίνει ότι και τα συμφέροντα, αλλά και οι προτεραιότητες των πολιτικών μας απέχουν εξίσου από τα δικά μας.
Κι ενώ οι πολύ προνομιούχοι είναι ένα μικρό αριθμητικά ποσοστό σε σχέση με την πλειοψηφία του κόσμου στη χώρα, στη Βουλή έχουν υπεραντιπροσώπευση. Τα ακίνητα που δηλώνονται στα «πόθεν έσχες» τους δημιουργούν μια πόλη, αν συγκεντρωθούν όλα μαζί. Τα «μπετοναρισμένα» εκατομμύρια ευρώ των 300 θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ξεχωριστό, και πολύ δυνατό, επενδυτικό fund. Σπανίζουν πλέον στη Βουλή οι περιπτώσεις κανονικών εργαζόμενων ανθρώπων, που μπήκαν στην πολιτική μέσα από την πραγματική ζωή. Το ίδιο σπανίζει και το «πόθεν έσχες» τους να μη μοιάζει με ζάπλουτου μπίζνεσμαν, ενώ -ακόμα πιο προκλητικά για την κοινωνία- κάποιοι εξ αυτών δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο στη ζωή τους.
Ο Νατσιός είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, που πάει κόντρα στον κοινοβουλευτικό κανόνα εκατομμυριούχων των τελευταίων δεκαετιών. Για κάποιους, βέβαια, υστερεί σε σκηνική παρουσία για να πουλάει φαντασμαγορικό σόου. Δεν φαίνεται να διαθέτει ούτε στρατιά προσωπικών κι ακριβοπληρωμένων επικοινωνιολόγων ούτε συλλογή από Ρόλεξ για κάθε μέρα της εβδομάδας. Ακόμα σημαντικότερα, η ουσία όσων λέει ο φτωχότερος όλων των πολιτικών αρχηγών δεν χαϊδεύει τα αυτιά όλων. Σε άλλους αρέσουν, σε άλλους όχι. Αλλά κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι πουλάει κάτι άλλο από αυτό που ο ίδιος είναι.
Δεν είναι απαραίτητα μεμπτό να είσαι και πλούσιος και πολιτικός. Η συνέπεια είναι που μετράει, στην ουσία. Αλλο να έχεις πλουτίσει ήδη από μια πραγματική δουλειά και να μπεις στην πολιτική, άλλο να πλουτίζεις μέσα απ’ την πολιτική, ενώ δεν είχες δεύτερο ζευγάρι παπούτσια. Κι άλλο να αντιμετωπίζεις την πολιτική ως κληρονομικό δικαίωμα, επειδή ο λαός ταΐζει την οικογένειά σου για γενιές ολόκληρες, κι άλλο να δίνεις εξετάσεις στην κοινωνία.
Όπως και να έχει, ο αρχηγός της ΝΙΚΗΣ δεν ξεχωρίζει οικονομικά από τον μέσο εργαζόμενο αυτού του τόπου. Συμφωνεί – δεν συμφωνεί κάποιος με όσα λέει, είτε ενστερνίζεται είτε όχι τα «πιστεύω» του, ο Νατσιός είναι στον μέσο όρο, πολύ πιο κοντά στον εργαζόμενο πολίτη από κάθε άλλον πολιτικό αρχηγό στη σημερινή Βουλή.
Τα ταπεινά εισοδήματά του για το 2023 ήταν 22.623 ευρώ, όσα λαμβάνει και κάθε απλός δάσκαλος. Οι καταθέσεις του πενιχρές, μόνο 1.978 ευρώ. Τα περιουσιακά στοιχεία του Δημήτρη Νατσιού και της συζύγου του, Σταματίνης Γουζούνη, δεν τα… ζηλεύει κανείς άλλος βουλευτής του Κοινοβουλίου μας. Μερίσματα και τόκους δεν έχουν, αποπληρώνουν το στεγαστικό τους με νορμάλ υπόλοιπο 107.000 ευρώ, μαζί με τη σύζυγό του έχουν δύο σπίτια σε Κιλκίς και Πιερία, δύο μικρά οικόπεδα κι ένα παλιό αυτοκίνητο 1.248 κυβικά. Όλα αυτά είναι οριακά αρκετά για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα σε μια οικογένεια με τρία παιδιά, ειδικά όταν τα εισοδήματα είναι κοντά στα 20.000-25.000 ευρώ.
Το σίγουρο είναι ότι ο Νατσιός, ύστερα από σχεδόν 35 χρόνια δουλειάς, δεν μπαίνει πλούσιος στην πολιτική. Είναι ένας μισθοσυντήρητος δάσκαλος, με πραγματική αγάπη για την ελληνική γλώσσα, με ευαισθησίες για τον συνάνθρωπο και με πίστη στην Ορθοδοξία. Ένας από τους δεκάδες χιλιάδες δασκάλους μας που είναι λεβεντιές στην καθημερινότητά τους και μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά του κόσμου δεκαετίες και δεκαετίες. Αυτός ήταν τελικά κι ένας από τους λόγους που η ΝΙΚΗ κατάφερε να συγκεντρώσει, δίχως κανέναν προεκλογικό αγώνα και προβολή από τα ΜΜΕ, 200.000 ψήφους στις προ διετίας εκλογές, «σοκάροντας» την πολιτική σκηνή. Επειδή ως πρόεδρος του κόμματος ο Νατσιός έδειχνε να κατανοεί καλύτερα από άλλους τις ανάγκες των απλών, καθημερινών ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου.
Των οικογενειών που ακόμα εκτιμούν τον δάσκαλο του χωριού τους και τον ιερέα της εκκλησιάς τους, αυτών που εξακολουθούν να πίνουν ένα απλό κρασί με τον συγγενή τους, που βοηθάνε με ένα πιάτο φαγητό τον γείτονά τους σε ανάγκη.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που άρχισαν να περιθωριοποιούνται και να αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητοι από τις μοσχαναθρεμμένες ελίτ των καρτέλ και των λόμπι, από πολιτικούς που παραμυθιάζουν τους πολίτες ότι δήθεν είναι κι αυτοί «παιδιά του λαού». Μόνο που κανένας πολιτικός με περιουσία εκατομμυρίων ευρώ δεν μπορεί να ταυτιστεί ποτέ με την καθημερινότητα των πολιτών και των οικογενειών τους. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική σήμερα αντιμετωπίζεται ως επαγγελματική και επιχειρηματική πορεία.
Θα μπεις με σκοπό να αποκτήσεις επαφές, πρόσβαση σε επιχειρήσεις και δημόσιο χρήμα. Και είναι η δική μας χαλαρή στάση απέναντι στους πολιτικούς που πλουτίζουν αναίσχυντα η οποία τους επιτρέπει να συνεχίσουν να το κάνουν. Γιατί οι πολιτικές ωφελούν κυρίως και πάνω από όλα τα συμφέροντα των προνομιούχων; Προφανώς επειδή οι προνομιούχοι βρίσκονται στις θέσεις που αποφασίζουν. Ισως γι’ αυτό ο Χάρι Τρούμαν, πρόεδρος της Αμερικής τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, συνήθιζε από τότε να λέει με νόημα: «Δείξτε μου έναν άνθρωπο που πλουτίζει όντας πολιτικός και θα σας δείξω έναν απατεώνα»…