Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κίνησε μόλις επίσημη διαδικασία παράβασης κατά της Ελλάδας, εγκαλώντας τη χώρα μας επειδή αρνείται να αναγνωρίσει τους εξειδικευμένους τεχνικούς ψύξης φθοριούχων αερίων, F-gas, που έχουν ήδη πιστοποιηθεί σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Χρειάστηκε αυτή η προειδοποιητική επιστολή από τις Βρυξέλλες για να καταγραφεί επίσημα κάτι που κάθε Έλληνας επιχειρηματίας, κάθε εργολάβος, κάθε ιδιοκτήτης βιομηχανικού ψυγείου ήδη ζει καθημερινά.
Στην Ελλάδα υπάρχουν λιγότεροι πιστοποιημένοι ψυκτικοί τεχνικοί από όσους χρειάζεται η οικονομία και το ίδιο το κράτος φροντίζει να παραμείνουν λιγότεροι, αρνούμενο να αναγνωρίσει τους τεχνικούς που είναι ήδη πιστοποιημένοι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δεν χρειαζόμαστε την Κομισιόν για να το καταλάβουμε αυτό. Το ζούμε.
Δεν μιλάμε για ανειδίκευτους εργάτες που ζητούν πρόσβαση χωρίς προσόντα. Μιλάμε για τεχνικούς που έχουν ήδη περάσει από πιστοποίηση και στους οποίους η ελληνική διοίκηση αρνείται να αναγνωρίσει αυτό που ήδη κατέχουν, επιβάλλοντάς τους πρόσθετη και αδικαιολόγητη αξιολόγηση, σαν να είναι ύποπτοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Στο εσωτερικό, αυτή η άρνηση συχνά πουλιέται ως προστασία της εγχώριας εργασίας. Δεν είναι. Είναι ο ορισμός της συντεχνιακής λογικής, το ίδιο μοτίβο που ροκανίζει την ελληνική οικονομία εδώ και δεκαετίες.
Το κράτος υψώνει ένα διοικητικό τείχος που δεν προστατεύει καμία εθνική βιομηχανία, μόνο διασφαλίζει τα κέρδη μιας κλειστής επαγγελματικής ομάδας.
Δεν χρειάζεται καν να αποδείξει κανείς την πρόθεση για να καταδικάσει το αποτέλεσμα. Είτε πρόκειται για συνειδητή εξυπηρέτηση πιέσεων είτε για απλή αδράνεια ενός κράτους που έχει συνηθίσει να μην κάνει τίποτα από μόνο του, το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Έχουμε να κάνουμε με μια τεχνητή έλλειψη εξειδικευμένων χεριών σε έναν κλάδο που η ίδια η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης, ΔΥΠΑ, κατατάσσει ήδη ανάμεσα στα επαγγέλματα υψηλότερης ζήτησης στη χώρα.
Το κράτος επενδύει με το ένα χέρι σε προγράμματα μαθητείας για να παράγει περισσότερους ψυκτικούς και με το άλλο αρνείται να αφήσει όσους ήδη υπάρχουν, πιστοποιημένοι και έτοιμοι, να περάσουν την πόρτα και να εργαστούν.
Αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι η σχιζοφρένεια ενός κράτους που δεν ξέρει καν τι θέλει.
Και εδώ είναι το σημείο που πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Το πρόβλημα δεν είναι η Ευρώπη.
Ακόμα κι αν δεν υπήρχε καμία Κομισιόν, καμία επιστολή, κανένας κανονισμός, θα έπρεπε να αναγνωρίζουμε τεχνικούς με πραγματικά προσόντα, γιατί αυτό εξυπηρετεί τους Έλληνες πολίτες, τις ελληνικές επιχειρήσεις και την ελληνική παραγωγή.
Το ότι χρειάστηκε μια υπενθύμιση από το εξωτερικό για να το θυμηθούμε λέει κάτι πολύ άσχημο για το δικό μας κράτος, το οποίο εδώ και δεκαετίες προτιμά να προστατεύει μικρές κλειστές ομάδες αντί να χτίσει μια χώρα ικανή να στέκεται στα πόδια της.
Το αυθεντικό εθνικό συμφέρον χτίζεται όταν αποκτάς την ικανότητα να παράγεις ο ίδιος το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό που χρειάζεται η βιομηχανία σου, ώστε να μη χρειάζεσαι ούτε ξένους τεχνικούς ούτε υπενθυμίσεις από έξω.
Αυτή είναι η πρώτη και μεγάλη προτεραιότητα της ΝΙΚΗΣ.
Προτείνουμε ριζική αναβάθμιση της δημόσιας τεχνικής εκπαίδευσης, πραγματική σύνδεση με τις ανάγκες της οικονομίας και δημιουργία μιας νέας, καλοπληρωμένης και άρτια καταρτισμένης εθνικής τεχνικής τάξης, ικανής να σηκώσει τα μεγάλα έργα του παραγωγικού μετασχηματισμού της χώρας.
Μέχρι να φτάσουμε εκεί, όμως, το να αρνούμαστε τεχνικούς που ήδη υπάρχουν, ήδη είναι πιστοποιημένοι και ήδη θα μπορούσαν να δουλέψουν αύριο το πρωί δεν είναι πατριωτισμός.
Είναι το να προτιμάς την υποτιθέμενη προστασία μιας μικρής κλειστής ομάδας από την ανάπτυξη της ίδιας σου της πατρίδας.
Αυτό δεν το κάνει κανένας πατριώτης. Το κάνει μόνο ένα κράτος που έχει συνηθίσει, εδώ και γενιές, να εξυπηρετεί τους λίγους αντί για τους πολλούς.
Χριστόδουλος Μολύβας
Υπεύθυνος Τομέα Ευρωπαϊκών Οδηγιών
και Εθνικής Νομοθεσίας της ΝΙΚΗΣ