Στις αίθουσες του Στρασβούργου, εκεί όπου η Ευρώπη αυτοπροβάλλεται ως ο θεματοφύλακας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συντελέστηκε πρόσφατα μια αθόρυβη αλλά συστημική εκτροπή.
Με το Ψήφισμα 2643 (2026), η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (PACE) δεν επιχείρησε απλώς να ρυθμίσει τις κοινωνικές συμπεριφορές των Ευρωπαίων, αλλά να εισβάλει στον ιερότερο και πιο απόκρυφο χώρο του ανθρώπου: τη θρησκευτική συνείδηση και την ελεύθερη πνευματική επικοινωνία.
Για τη ΝΙΚΗ, το ζήτημα αυτό δεν αποτελεί μια απλή ιδεολογική διαφωνία. Είναι μια μεθοδευμένη προσπάθεια ποινικοποίησης της Ορθόδοξης πνευματικής ζωής, η οποία μας αναγκάζει να θέσουμε ένα κρίσιμο ερώτημα:
Πόσο ελεύθερη είναι μια κοινωνία που φοβάται την προσευχή;
Πώς φτάσαμε στο σημείο το Στρασβούργο να συζητά για την ποινικοποίηση της πνευματικής συμβουλής; Η διαδρομή ξεκίνησε με την εύλογη καταδίκη βάναυσων ιατρικών πρακτικών, τις οποίες κανένας υγιώς σκεπτόμενος άνθρωπος δεν αποδέχεται. Ωστόσο, στην πορεία, ο ορισμός των πρακτικών μεταστροφής διευρύνθηκε επικίνδυνα.
Υπό την πίεση συγκεκριμένων λόμπι, η στόχευση μετατοπίστηκε στον θρησκευτικό χώρο. Η πνευματική καθοδήγηση, το μυστήριο της εξομολόγησης και η προσευχή, βαφτίστηκαν παρεμβάσεις. Η λέξη-κλειδί που χρησιμοποιείται πλέον είναι η καταστολή (repressing) – ένας όρος που μετατρέπει τον χριστιανικό πνευματικό αγώνα για εγκράτεια σε ποινικό αδίκημα.
Το Ψήφισμα 2643 είναι σοκαριστικά σαφές. Στην παράγραφο 4.2, ορίζει ότι τα κράτη-μέλη οφείλουν να απαγορεύσουν αυτές τις πρακτικές σε «κάθε πλαίσιο… συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών και ιδιωτικών». Η Πολιτεία διεκδικεί πλέον το δικαίωμα να τοποθετήσει έναν αστυνόμο σκέψης μέσα στο εξομολογητήριο.
Η συνδυαστική ανάγνωση των επίσημων κειμένων (Doc. 16315) αποκαλύπτει μια ζοφερή πραγματικότητα:
α) Η προσευχή ως παράνομη τελετουργία: Οι πνευματικές και θρησκευτικές τελετουργίες (spiritual and religious rituals) εξισώνονται με τη βία.
β) Η κατάργηση της συναίνεσης: Ακόμη και αν ένας ενήλικος πιστός ζητήσει οικειοθελώς τη συμβουλή του πνευματικού του, το ψήφισμα ορίζει ότι η απαγόρευση ισχύει ανεξάρτητα από το αν το άτομο έχει συναινέσει.
Πρόκειται για την απόλυτη υποτίμηση της ανθρώπινης ελευθερίας.
Εδώ ανακύπτει το μείζον πολιτικό ζήτημα για την εθνική μας αντιπροσωπεία. Η Ελλάδα εκπροσωπείται στην PACE από επτά τακτικά μέλη: Τους Ντόρα Μπακογιάννη, Θεόδωρο Ρουσόπουλο, Ευριπίδη Στυλιανίδη, Μαρία Συρεγγέλα, Γιώργο Παπανδρέου, Αλέξη Τσίπρα και Λιάνα Κανέλλη.
Αυτά τα πρόσωπα φέρουν την ιστορική ευθύνη να προασπίσουν το Άρθρο 13 του Ελληνικού Συντάγματος που ορίζει το απαραβίαστο της θρησκευτικής συνείδησης. Πώς διασφάλισαν ότι η Ορθόδοξη πνευματική παράδοση δεν θα στοχοποιηθεί ως βασανιστήριο; Η σιωπή τους ή η ανοχή τους στην υιοθέτηση τέτοιων κειμένων δημιουργεί μια βαθιά θεσμική ρήξη με τον ελληνικό λαό. Οι εκπρόσωποί μας οφείλουν να τοποθετηθούν δημόσια: Αποτελεί για αυτούς η προσευχή παράνομη πράξη;
Για τη ΝΙΚΗ, η θρησκευτική ελευθερία δεν είναι μια γραφειοκρατική υποσημείωση, αλλά το θεμέλιο της δημοκρατίας. Η προσπάθεια εξίσωσης της πνευματικής καθοδήγησης με βασανιστήρια είναι μια ύβρις που προσβάλλει την ιστορία και την ταυτότητα του λαού μας.
Πώς προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα όταν απαγορεύεται η ελεύθερη πνευματική επικοινωνία μεταξύ πιστού και πνευματικού;
Η ΝΙΚΗ δεν θα επιτρέψει επ’ουδενί την ενσωμάτωση τέτοιων ολοκληρωτικών διατάξεων στην ελληνική έννομη τάξη.Η ελευθερία της συνείδησης είναι αδιαπραγμάτευτη.
Χριστόδουλος Μολύβας
Υπεύθυνος Θεματικής Ομάδας
Ανάπτυξης και Επενδύσεων της ΝΙΚΗΣ